Alessandro Milesi (1856–1945) - Il gondoliere






Magister historii sztuki z praktyką w Sotheby’s i 15 lat doświadczenia.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145879
Doskonała ocena na Trustpilot.
XIX-wieczny obraz olejny Alessandro Milesiego Il gondoliere jest sygnowany i sprzedawany z ramą; ma wymiary 54 × 39 cm i pochodzi z Włoch.
Opis od sprzedawcy
Alessandro Milesi (Wenecja, 1856–1945) „Il gondoliere” wymiary z ramą: 76 × 62 cm; rama nie jest częścią sprzedaży, ale jest gratisem
kolekcja prywatna
w zestawie certyfikat gwarancji galerii sztuki
...............................................................................................................................................................................
Alessandro Milesi (Wenecja, 29 kwietnia 1856 – Wenecja, 29 października 1945) był włoskim malarzem.
Biografia
Miał trudne dzieciństwo i musiał pracować, aby zaradzić trudnej sytuacji ekonomicznej rodziny, spowodowanej złym stanem zdrowia ojca. W 1869 roku, mając zaledwie trzynaście lat, zapisał się do Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji, gdzie kształcił się do 1873 roku pod kierunkiem profesora rysunku postaci Napoleonego Naniego. Jego kolegami z akademii byli Luigi Nono, Egisto Lancerotto, Giacomo Favretto i Ettore Tito. W 1873 roku profesor Napoleone Nani wrócił do Werony, a Milesi podążył za nim.
W 1876 roku Milesi wrócił do Wenecji, do domu przy Fondamenta delle Zattere al Ponte Lungo, w parafii San Trovaso, gdzie poświęcił się malarstwu. Tematy swoich dzieł wybierał przede wszystkim spośród ludu, odpowiadając na rosnące zainteresowanie kolekcjonerów i zagranicznych artystów scenami z codziennego życia Wenecji. Wiele jego obrazów przedstawia rybaków, gondolierów, sceny targowe i życie rodzinne. Milesi cieszył się dużą popularnością i osiągał wysokie wyniki sprzedaży.
Milesi wziął udział w Wystawie Krajowej w Mediolanie w 1881 roku, prezentując „Il nonno offre” i „Venditrice di zucca”.[1]
W 1886 roku Milesi poślubił Marię Ciardi, siostrę swojego przyjaciela, malarza Guglielma Ciardiego.
W Weronie Milesi uczęszczał na lekcje Napoleonego Naniego, który został mianowany dyrektorem i profesorem malarstwa w Akademii Cignaroli. Po powrocie do Wenecji poświęcił się wyłącznie malarstwu, a w 1899 roku został członkiem Korporacji Włoskich Malarzy i Rzeźbiarzy.
Wziął udział w Krajowej Wystawie Sztuki w Wenecji w 1887 roku, zdobywając uznanie jako malarz weneckiego życia, kontynuator twórczości Giacoma Favretta, a zarazem artysta uważnie śledzący odnowę sztuki weneckiej zapoczątkowaną przez Ettorego Tita i Cesarego Laurentiego.
Tablica upamiętniająca Milesiego przy Fondamenta delle Zattere
W 1890 roku zdobył złoty medal na Międzynarodowej Wystawie w Bostonie za dzieło „Al caffè”.
Podczas Biennale w Wenecji w 1912 roku odbyła się jego wystawa indywidualna, na której zaprezentowano 38 dzieł.
Milesi brał udział w triennale w Mediolanie oraz we wszystkich międzynarodowych wystawach sztuki w Wenecji w latach 1895–1935. W 1935 roku, z okazji czterdziestolecia Biennale, poświęcono mu wystawę indywidualną.
Od początku nowego stulecia zyskał uznanie jako portrecista wśród weneckiej burżuazji; w kolejnych dekadach nadal uwieczniał pisarzy, muzyków i aktorów.
Jako ochotnik wziął udział w I wojnie światowej.
Alessandro Milesi zmarł w swoim domu w Wenecji 29 października 1945 roku. 2 listopada odbył się jego pogrzeb w pobliskim kościele San Sebastiano.
Alessandro Milesi (Wenecja, 1856–1945) „Il gondoliere” wymiary z ramą: 76 × 62 cm; rama nie jest częścią sprzedaży, ale jest gratisem
kolekcja prywatna
w zestawie certyfikat gwarancji galerii sztuki
...............................................................................................................................................................................
Alessandro Milesi (Wenecja, 29 kwietnia 1856 – Wenecja, 29 października 1945) był włoskim malarzem.
Biografia
Miał trudne dzieciństwo i musiał pracować, aby zaradzić trudnej sytuacji ekonomicznej rodziny, spowodowanej złym stanem zdrowia ojca. W 1869 roku, mając zaledwie trzynaście lat, zapisał się do Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji, gdzie kształcił się do 1873 roku pod kierunkiem profesora rysunku postaci Napoleonego Naniego. Jego kolegami z akademii byli Luigi Nono, Egisto Lancerotto, Giacomo Favretto i Ettore Tito. W 1873 roku profesor Napoleone Nani wrócił do Werony, a Milesi podążył za nim.
W 1876 roku Milesi wrócił do Wenecji, do domu przy Fondamenta delle Zattere al Ponte Lungo, w parafii San Trovaso, gdzie poświęcił się malarstwu. Tematy swoich dzieł wybierał przede wszystkim spośród ludu, odpowiadając na rosnące zainteresowanie kolekcjonerów i zagranicznych artystów scenami z codziennego życia Wenecji. Wiele jego obrazów przedstawia rybaków, gondolierów, sceny targowe i życie rodzinne. Milesi cieszył się dużą popularnością i osiągał wysokie wyniki sprzedaży.
Milesi wziął udział w Wystawie Krajowej w Mediolanie w 1881 roku, prezentując „Il nonno offre” i „Venditrice di zucca”.[1]
W 1886 roku Milesi poślubił Marię Ciardi, siostrę swojego przyjaciela, malarza Guglielma Ciardiego.
W Weronie Milesi uczęszczał na lekcje Napoleonego Naniego, który został mianowany dyrektorem i profesorem malarstwa w Akademii Cignaroli. Po powrocie do Wenecji poświęcił się wyłącznie malarstwu, a w 1899 roku został członkiem Korporacji Włoskich Malarzy i Rzeźbiarzy.
Wziął udział w Krajowej Wystawie Sztuki w Wenecji w 1887 roku, zdobywając uznanie jako malarz weneckiego życia, kontynuator twórczości Giacoma Favretta, a zarazem artysta uważnie śledzący odnowę sztuki weneckiej zapoczątkowaną przez Ettorego Tita i Cesarego Laurentiego.
Tablica upamiętniająca Milesiego przy Fondamenta delle Zattere
W 1890 roku zdobył złoty medal na Międzynarodowej Wystawie w Bostonie za dzieło „Al caffè”.
Podczas Biennale w Wenecji w 1912 roku odbyła się jego wystawa indywidualna, na której zaprezentowano 38 dzieł.
Milesi brał udział w triennale w Mediolanie oraz we wszystkich międzynarodowych wystawach sztuki w Wenecji w latach 1895–1935. W 1935 roku, z okazji czterdziestolecia Biennale, poświęcono mu wystawę indywidualną.
Od początku nowego stulecia zyskał uznanie jako portrecista wśród weneckiej burżuazji; w kolejnych dekadach nadal uwieczniał pisarzy, muzyków i aktorów.
Jako ochotnik wziął udział w I wojnie światowej.
Alessandro Milesi zmarł w swoim domu w Wenecji 29 października 1945 roku. 2 listopada odbył się jego pogrzeb w pobliskim kościele San Sebastiano.
