Camillo Gannelli - Senza titolo





€ 6 | ||
|---|---|---|
€ 5 | ||
€ 3 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Podpisany, oprawiony oryginalny obraz Camilla Gannellego zatytułowany „Senza titolo” to współczesna praca wykonana techniką mieszaną i akrylem, w odcieniach czerwieni, złota, brązu i czerni.
Opis od sprzedawcy
Ta pionowa, wąska i wysoka jak szczelina, malowana jest na wyraźnym kontraście, który nigdy nie jest agresywny: u góry strefa powietrzenna, niemal mineralna; na dole gęsta, ciepła wylewka, która wciąż wydaje się poruszać.
Kompozycja
Tkanina podzielona jest na dwa światy. W połowie górnej dominuje materia szaro-perłowa, ochra i różowy pył, obrabiana szpachelką i drobnymi zadrapaniami, jak niebo widziane przez czerwoną starą ścianę. Przecina ją cienka i stanowcza linia pozioma w kolorze czerwonym, a także surowy, złoty wtręt, jasny jak fragment światła wpięty w materię.
W dolnej połowie natomiast wszystko spada. Głęboka czerwień, prawie winna, schodzi ku wypalonemu brązowi i czerni, z grubą, chropowatą, dotykową powierzchnią. To najcielesniejsza część obrazu, ta która przyciąga spojrzenie najdłużej.
Linia oddzielająca dwa rejestry nie jest ostra: to nieregularna grzebień, złocisty i ciemny, jak brzeg widziany z góry, granica między ziemią a wodą, między dniem a nocą.
Materia
To tutaj tkwi prawdziwa siła dzieła. To nie malarstwo, które coś reprezentuje, to malarstwo, które jest. Spękania, wypukłości, czerwone zacieki spływające z części górnej jak cienkie żyły nadają pracy niemal rzeźbiarski charakter. Złota liść nie jest dekoracyjny, to przerwa, punkt napięcia.
Wrażenie
Widać w nim coś z Rothko w gradacji kolorów i coś z Burri w skórze materii. Ale ton jest bardziej intymny, niemal medytacyjny. Format pionowy zmusza do powolnego odczytu, od góry do dołu: od światła ku ciemności, od powietrza do ziemi.
Dzieło, które świetnie funkcjonuje w minimalistycznej i jasnej przestrzeni, gdzie jego faktura może oddychać i zmieniać się wraz ze światłem dnia. Nie ozdabia, zamieszkuje.
Ciekawe ze względu na koherencję barwną, jakości materiałowe i zdolność pozostawania na nim nawet po odwróceniu wzroku.
Ta pionowa, wąska i wysoka jak szczelina, malowana jest na wyraźnym kontraście, który nigdy nie jest agresywny: u góry strefa powietrzenna, niemal mineralna; na dole gęsta, ciepła wylewka, która wciąż wydaje się poruszać.
Kompozycja
Tkanina podzielona jest na dwa światy. W połowie górnej dominuje materia szaro-perłowa, ochra i różowy pył, obrabiana szpachelką i drobnymi zadrapaniami, jak niebo widziane przez czerwoną starą ścianę. Przecina ją cienka i stanowcza linia pozioma w kolorze czerwonym, a także surowy, złoty wtręt, jasny jak fragment światła wpięty w materię.
W dolnej połowie natomiast wszystko spada. Głęboka czerwień, prawie winna, schodzi ku wypalonemu brązowi i czerni, z grubą, chropowatą, dotykową powierzchnią. To najcielesniejsza część obrazu, ta która przyciąga spojrzenie najdłużej.
Linia oddzielająca dwa rejestry nie jest ostra: to nieregularna grzebień, złocisty i ciemny, jak brzeg widziany z góry, granica między ziemią a wodą, między dniem a nocą.
Materia
To tutaj tkwi prawdziwa siła dzieła. To nie malarstwo, które coś reprezentuje, to malarstwo, które jest. Spękania, wypukłości, czerwone zacieki spływające z części górnej jak cienkie żyły nadają pracy niemal rzeźbiarski charakter. Złota liść nie jest dekoracyjny, to przerwa, punkt napięcia.
Wrażenie
Widać w nim coś z Rothko w gradacji kolorów i coś z Burri w skórze materii. Ale ton jest bardziej intymny, niemal medytacyjny. Format pionowy zmusza do powolnego odczytu, od góry do dołu: od światła ku ciemności, od powietrza do ziemi.
Dzieło, które świetnie funkcjonuje w minimalistycznej i jasnej przestrzeni, gdzie jego faktura może oddychać i zmieniać się wraz ze światłem dnia. Nie ozdabia, zamieszkuje.
Ciekawe ze względu na koherencję barwną, jakości materiałowe i zdolność pozostawania na nim nawet po odwróceniu wzroku.

