Camillo Gannelli - Paesaggio onirico





€ 18 | ||
|---|---|---|
€ 15 | ||
€ 1 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
*Paesaggio onirico* (2026) Camilla Gannellego to ręcznie podpisany, oryginalny abstrakcyjny pejzaż morski o wymiarach 50 × 50 cm, wykonany techniką mieszaną i farbami akrylowymi w kolorach niebieskim, białym i złotym.
Opis od sprzedawcy
Horyzont rdzy i ciszy
Dzieło prezentuje się jako abstrakcyjny pejzaż, niemal wspomnienie pejzażu. Nie ma żadnej postaci, nie ma konkretnego miejsca. Jest za to jedna linia: poziomy pas, ciepły, złocisty i przypalony, który przecina płótno na około dwie trzecie od góry i staje się prawdziwym sercem obrazu.
Nad tą linią, niebo. Szaro-niebieski, pylisty, matericzny ton, zużyty przez czas jak odrapana ściana czy morska mgła o poranku. Wydaje się składać z warstw, nawarstwionych powłok, piasku i popiołu. Stamtąd schodzą, prawie na palcach, złote znaki pionowe: przypominają suche źdźła trawy, albo deszcz spadający w odwrotnym kierunku, albo resztki odległego miasta, które się rozpuszcza.
Poniżej, woda. Głęboki, nocny błękit, prawie aksamity, który nie odbija nieba, lecz je reinterpretowuje. To tam złota linia rozdwaja się i mnoży: jej odbicie drga, wydłuża się, rozbija na setki drobnych pionowych smug, jakby światło się topiło.
To jest siła obrazu: dialog między materia a światłem.
Materia jest gęsta, szorstka, dotykowa. Widać pracę szpachelki, zadrapania, nagromadzenia. Artysta nie maluje na płótnie, zdaje się je drążyć. Tony rdzy, ochry, brązu przywołują coś antycznego: blacha skorodowana przez sól, artefakt, mur w Palermo narażony na morze i słońce.
Światło, zamiast tego, całe jest w tym środkowym pasie. To nie białe światło, to niskie światło, jak zmierzch. To światło, które nadchodzi, gdy dzień się kończy i wszystko staje się złote i w cieniu.
To horyzont, który nie dzieli, lecz łączy: niebo i woda dotykają się tam, zlewają, rozpoznają się.
Są też dwa detale, które łamią symetrię i nadają dziełu życie. Na dole w prawo, mały odosobniony złoty znak, jak odległa łódka lub samotny odbicie. Na dole na środku, kolejna grupa smug wyłaniających się z błękitu, jak wyblakłe echo linii głównej.
To dzieło, które nie krzyczy. Szepta.
Mówi o oczekiwaniu, o słodkiej melancholii, o momencie zawieszonym między dniem a nocą, w którym wszystko wydaje się możliwe i już utracone. Należy do lirystycznego, bardzo śródziemnomorskiego: pamięć morza, ziemi spalonej, mijającego czasu, który zostawia na rzeczach swój złoty znak.
To obraz, który zmusza cię do zatrzymania się. A w świecie, który biegnie naprzód, to już forma piękna.
Horyzont rdzy i ciszy
Dzieło prezentuje się jako abstrakcyjny pejzaż, niemal wspomnienie pejzażu. Nie ma żadnej postaci, nie ma konkretnego miejsca. Jest za to jedna linia: poziomy pas, ciepły, złocisty i przypalony, który przecina płótno na około dwie trzecie od góry i staje się prawdziwym sercem obrazu.
Nad tą linią, niebo. Szaro-niebieski, pylisty, matericzny ton, zużyty przez czas jak odrapana ściana czy morska mgła o poranku. Wydaje się składać z warstw, nawarstwionych powłok, piasku i popiołu. Stamtąd schodzą, prawie na palcach, złote znaki pionowe: przypominają suche źdźła trawy, albo deszcz spadający w odwrotnym kierunku, albo resztki odległego miasta, które się rozpuszcza.
Poniżej, woda. Głęboki, nocny błękit, prawie aksamity, który nie odbija nieba, lecz je reinterpretowuje. To tam złota linia rozdwaja się i mnoży: jej odbicie drga, wydłuża się, rozbija na setki drobnych pionowych smug, jakby światło się topiło.
To jest siła obrazu: dialog między materia a światłem.
Materia jest gęsta, szorstka, dotykowa. Widać pracę szpachelki, zadrapania, nagromadzenia. Artysta nie maluje na płótnie, zdaje się je drążyć. Tony rdzy, ochry, brązu przywołują coś antycznego: blacha skorodowana przez sól, artefakt, mur w Palermo narażony na morze i słońce.
Światło, zamiast tego, całe jest w tym środkowym pasie. To nie białe światło, to niskie światło, jak zmierzch. To światło, które nadchodzi, gdy dzień się kończy i wszystko staje się złote i w cieniu.
To horyzont, który nie dzieli, lecz łączy: niebo i woda dotykają się tam, zlewają, rozpoznają się.
Są też dwa detale, które łamią symetrię i nadają dziełu życie. Na dole w prawo, mały odosobniony złoty znak, jak odległa łódka lub samotny odbicie. Na dole na środku, kolejna grupa smug wyłaniających się z błękitu, jak wyblakłe echo linii głównej.
To dzieło, które nie krzyczy. Szepta.
Mówi o oczekiwaniu, o słodkiej melancholii, o momencie zawieszonym między dniem a nocą, w którym wszystko wydaje się możliwe i już utracone. Należy do lirystycznego, bardzo śródziemnomorskiego: pamięć morza, ziemi spalonej, mijającego czasu, który zostawia na rzeczach swój złoty znak.
To obraz, który zmusza cię do zatrzymania się. A w świecie, który biegnie naprzód, to już forma piękna.

