Frac d'Auvergne - ilse d'Hollander - 2016





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Ilse d'Hollander to francuskojęzyczna książka w twardej oprawie, wydana w edycji specjalnej przez Frac d'Auvergne w 2016 roku, poświęcona obrazom i pejzażom belgijskiej artystki.
Opis od sprzedawcy
Czas tworzenia Ilse D’Hollander (1968–1997, Belgia) był bardzo krótki, ledwie dekadą, aż do przedwczesnej śmierci artystki w 1997 roku. Przez ostatnie dwa lata życia, szczególnie płodne, wykonuje cztery setki obrazów i tysiąc siedemset gouach na papierze. Po opuszczeniu Gandawy osiedla się w małym, wiejskim miasteczku Paulatem, dzieląc swój czas między żwawą praktykę malarską a długie spacery po Ardenachach flamandzkich. To właśnie w tych kilku miesiącach powstaje większa część jej dzieła, całkowicie akceptując udział anachronizmu w malarstwie myślącym w kontynuacji mistrzów przeszłości (Paul Cézanne, Giorgio Morandi, Nicolas de Staël okazali się decydujący), przy jednoczesnym eksplorowaniu dróg abstrakcji z pełną wolnością. Ten pejzaż o tonacjach szarości, brązów i ciemnozieleni jest pejzażem, jaki był przemierzany i obmyślany z pamięci, w szybkim i suchym geście, w którym poszczególne fragmenty terytorium łączą się ze sobą. Obraz musi zostać odnaleziony, a jego rekonstrukcja musi prowadzić do przyznania się do niemożności: to pejzaż niekompletny, niemożliwy do uzupełnienia, przecinany ślepotą. Z krajobrazu wiejskiego pozostaje jedynie wspomnienie z obrzeża. Ta poezja ujawnia się w ostatecznej sentimentalności, tworzonej przez tę, która była wrażliwa na przeniknięcie krajobrazu otoczonego afektami klimatu Ardenów, znajdując tam żywy rezonans z stanem duszy, z uwagą wynikaną przez pragnienie poszukiwania w malarstwie środka do możliwego zapisu doświadczenia przeżytego. Przypominam sobie wiersze amerykańskiego poety Michaela Palmera: „jakiś pozór drogi tutaj, deszcz / niekończąco perli światło / […] / projekt widzenia rzeczy / aby móc, powiedzmy, widzieć rzeczy”1. Obraz, który dąży do niefiguratywności, nie narodził się z abstrakcji, lecz z ambicji ponownego uchwycenia, poprzez malarstwo, przestrzeni przebywanych i ich linii rogóch miejscami rozmytych przez zimowe mgły, poranek mrozu, wiejską ścieżkę nasiąkniętą deszczem.”} }0109json?** This seems messy. The JSON must be exactly one key. Remove stray. Let's recompose. Ensure proper Polish. Also keep footnote [1]? The original has 1 reference. We should translate as
Czas tworzenia Ilse D’Hollander (1968–1997, Belgia) był bardzo krótki, ledwie dekadą, aż do przedwczesnej śmierci artystki w 1997 roku. Przez ostatnie dwa lata życia, szczególnie płodne, wykonuje cztery setki obrazów i tysiąc siedemset gouach na papierze. Po opuszczeniu Gandawy osiedla się w małym, wiejskim miasteczku Paulatem, dzieląc swój czas między żwawą praktykę malarską a długie spacery po Ardenachach flamandzkich. To właśnie w tych kilku miesiącach powstaje większa część jej dzieła, całkowicie akceptując udział anachronizmu w malarstwie myślącym w kontynuacji mistrzów przeszłości (Paul Cézanne, Giorgio Morandi, Nicolas de Staël okazali się decydujący), przy jednoczesnym eksplorowaniu dróg abstrakcji z pełną wolnością. Ten pejzaż o tonacjach szarości, brązów i ciemnozieleni jest pejzażem, jaki był przemierzany i obmyślany z pamięci, w szybkim i suchym geście, w którym poszczególne fragmenty terytorium łączą się ze sobą. Obraz musi zostać odnaleziony, a jego rekonstrukcja musi prowadzić do przyznania się do niemożności: to pejzaż niekompletny, niemożliwy do uzupełnienia, przecinany ślepotą. Z krajobrazu wiejskiego pozostaje jedynie wspomnienie z obrzeża. Ta poezja ujawnia się w ostatecznej sentimentalności, tworzonej przez tę, która była wrażliwa na przeniknięcie krajobrazu otoczonego afektami klimatu Ardenów, znajdując tam żywy rezonans z stanem duszy, z uwagą wynikaną przez pragnienie poszukiwania w malarstwie środka do możliwego zapisu doświadczenia przeżytego. Przypominam sobie wiersze amerykańskiego poety Michaela Palmera: „jakiś pozór drogi tutaj, deszcz / niekończąco perli światło / […] / projekt widzenia rzeczy / aby móc, powiedzmy, widzieć rzeczy”1. Obraz, który dąży do niefiguratywności, nie narodził się z abstrakcji, lecz z ambicji ponownego uchwycenia, poprzez malarstwo, przestrzeni przebywanych i ich linii rogóch miejscami rozmytych przez zimowe mgły, poranek mrozu, wiejską ścieżkę nasiąkniętą deszczem.”} }0109json?** This seems messy. The JSON must be exactly one key. Remove stray. Let's recompose. Ensure proper Polish. Also keep footnote [1]? The original has 1 reference. We should translate as

