Tijs Dragtsma (1992) - Her Shadow Finds Company





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
Sygnowany oryginalny obraz Tijsa Dragtsmy „Her Shadow Finds Company” (2026), wykonany w technice mieszanej, jest oprawiony w ramę.
Opis od sprzedawcy
Siedzi w centrum kadru i prawie wszystko wokół niej pozostaje ciemne, nietknięte, milczące. To co łapie światło, to ściana za nią, na niej dwa cienie leżące blisko siebie, jej własna głowa i obok niej nieodparcie rozpoznawalny kształt mężczyzny w kapeluszu, jego profil opierający się o jej, jakby nigdy nie odszedł z ławki.
Sama kobieta pozostaje cichą, ciemną formą, ledwie podniesioną od czerni. To ściana świeci, pole drobnych zarysowań kształtujące drugą obecność, której nie widzimy, ale my tak. Puste miejsce obok niej w tej wersji obrazu nie jest puste. Jej cień znalazł towarzystwo, a towarzystwo istnieje jedynie w świetle złapanym na boku na powierzchni.
Żadna farba. Żadne odbicie. Żadna tinta. Obraz jest wygrawerowany w akrylowym szkle, pole pojedynczych znaków, które staje się obrazem dopiero gdy zostanie ukształtowany przez kąt, z którego patrzysz. Z bliska to czysta ścieralność, powierzchnia kontrolowanego uszkodzenia bez oczywistego obrazu. Gdy cofniemy się, dwa cienie dotykają się głowami, a cały scenariusz zamyka się wokół tego jednego cichego gestu.
Światło nie tworzy tego obrazu. Ostrzy je. Praca jest obecna nawet w płaskim, równym świetle, ale pod światłem wzdłuż wystawy ściana za nią błyszczy, a kontrast pogłębia się, więc drugi cień staje się trudniejszy do zignorowania. Czyta się inaczej z różnych kątów, nie tracąc nigdy kobiety w centrum ani obecności, która towarzyszy jej.
Podmiot nosi własne ciche napięcie, kobieta siedząca samotnie, ramieniem oparta na długości pustej ławki i cień, który domaga się, by ktoś wciąż był obecny. Żałość rzadko ogłasza swoją obecność. Częściej siedzi obok nas, ukształtowana jak nieobecność, dopóki światło nie opadnie odpowiednio i nie pokaże nam, z kim od samego początku przyszło nam być w towarzystwie.
Ta praca kontynuuje serię Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy konstruuje się poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni, a nie pigment czy druk. Wizualny język, w którym uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą.
"Niektóre towarzystwo składa się ze światła i pamięci, i nie potrzebuje drugiego krzesła."
O Art with Scratch
Art with Scratch to zbiór prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wyrywany linia po linii w głąb czarnej powierzchni, każda praca wyłania się dzięki niezliczonym precyzyjnym zadrapaniom, które łapią światło i wyprowadzają formę z ciemności.
Z daleka obraz wydaje się prawie fotograficzny. Potężny, rozpoznawalny i pełen obecności. Jednak z bliska praca rozpada się na gęste pole pojedynczych znaków. Finezyjne, kruche i prawie bezwładne. To co wydawało się solidne, ukazuje się jako delikatna sieć linii, każda z nich to celowy gest, każda niezbędna dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Ostrzy go. Czerń pochłania, podczas gdy zadrapane linie odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednego kąta postać jest wyraźnie zarysowana. Z innego łagodnieje i cofa się ku ciemności, z której przyszła, nie znikając nigdy. Pod skupionym światłem kontrast pogłębia się i obraz przybiera rzeźbiarski, niemal luminescencyjny charakter.
Co czyni to medium tak fascynującym, to jego cicha napięcie. Akt zadrapywania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie da się cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i ożywiony ruchem. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie staje się tworzeniem. Nieobecność staje się obecnością.
W dziełach takich jak to postać nigdy nie jest całkowicie ugruntowana. Dzięki grze światła, linii i cienia, obraz zmienia się w zależności od perspektywy i nastroju. W pewnym momencie zdaje się wychodzić z czerni. W innych cofać w bezruch. To w tym ruchu, między ostrością a spokojem, dzieło żyje.
Jak wszystkie materiały dotknięte upływem czasu, powierzchnia nosi w sobie własne ciche życie. Każne zadrapanie to moment, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz obecność, która nadal ujawnia się przy każdej zmianie światła.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.
Jako artysta kieruję się stałym pragnieniem poszukiwania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako stałego stylu, lecz jako ewoluujące pole odkryć, gdzie materiał, struktura, światło i emocja łączą się.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób. Jak twardość może stać się intymnością. Jak precyzja może tworzyć emocje. To poszukiwanie leży w sercu wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio każda seria prac traktowana jest jako własny świat, z własną logiką, atmosferą i identyfikacją wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtarzanie i strukturę. Inne pojawiają się poprzez brak, cień, odbicie czy napięcie. Łączy je wspólne zaangażowanie w oryginalność, klarowność i emocjonalną obecność.
Interesuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione do interpretacji. Moją ambicją nie jest tylko stworzenie obrazu, lecz praca, która przyciąga uwagę, zachęca do refleksji i nadal ujawnia się z upływem czasu.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te eksploracje łączą się. To nie tylko studio, lecz ewoluujący wszechświat artystyczny kształtowany ciekawością, precyzją i ambicją tworzenia dzieła, które wydaje się wyróżniające, celowe i żywe.
Gdzie ręka spotyka maszynę
Każda praca zaczyna się moją własną wizją. Potem nabiera kształtu w dialogu między człowiekiem a maszyną: gdzie ludzka ręka nie jest wystarczająco precyzyjna, tam przejmuje ją maszyna; gdzie maszyna nie potrafi dać życia, ja to robię.
Obrazy są wygrawerowywane w akrylowym szkle, linia po linii, narzędziami i maszynami, które sam opracowałem, i własną dłonią, pracując bezpośrednio na płycie.
Używam tylko najlepszych materiałów, od wysokiej klasy szkła akrylowego po same narzędzia, w tym pióra do diamentowego grawerunku. Nic nie jest drukowane i nie dodaje się pigmentu. Obraz istnieje tylko tam, gdzie powierzchnia została uszkodzona, a to uszkodzenie czyni go widocznym.
Nie ma asystentów ani zewnętrznej pracowni. Od pierwszej idei po zapakowanie gotowego dzieła, robię wszystko sam, z największą pasją i miłością do pracy.
To ogłoszenie zawiera wizualizacje generowane przez AI. Proszę odnieść się do oryginalnych zdjęć w celu oceny rzeczywistego stanu obiektu.
Siedzi w centrum kadru i prawie wszystko wokół niej pozostaje ciemne, nietknięte, milczące. To co łapie światło, to ściana za nią, na niej dwa cienie leżące blisko siebie, jej własna głowa i obok niej nieodparcie rozpoznawalny kształt mężczyzny w kapeluszu, jego profil opierający się o jej, jakby nigdy nie odszedł z ławki.
Sama kobieta pozostaje cichą, ciemną formą, ledwie podniesioną od czerni. To ściana świeci, pole drobnych zarysowań kształtujące drugą obecność, której nie widzimy, ale my tak. Puste miejsce obok niej w tej wersji obrazu nie jest puste. Jej cień znalazł towarzystwo, a towarzystwo istnieje jedynie w świetle złapanym na boku na powierzchni.
Żadna farba. Żadne odbicie. Żadna tinta. Obraz jest wygrawerowany w akrylowym szkle, pole pojedynczych znaków, które staje się obrazem dopiero gdy zostanie ukształtowany przez kąt, z którego patrzysz. Z bliska to czysta ścieralność, powierzchnia kontrolowanego uszkodzenia bez oczywistego obrazu. Gdy cofniemy się, dwa cienie dotykają się głowami, a cały scenariusz zamyka się wokół tego jednego cichego gestu.
Światło nie tworzy tego obrazu. Ostrzy je. Praca jest obecna nawet w płaskim, równym świetle, ale pod światłem wzdłuż wystawy ściana za nią błyszczy, a kontrast pogłębia się, więc drugi cień staje się trudniejszy do zignorowania. Czyta się inaczej z różnych kątów, nie tracąc nigdy kobiety w centrum ani obecności, która towarzyszy jej.
Podmiot nosi własne ciche napięcie, kobieta siedząca samotnie, ramieniem oparta na długości pustej ławki i cień, który domaga się, by ktoś wciąż był obecny. Żałość rzadko ogłasza swoją obecność. Częściej siedzi obok nas, ukształtowana jak nieobecność, dopóki światło nie opadnie odpowiednio i nie pokaże nam, z kim od samego początku przyszło nam być w towarzystwie.
Ta praca kontynuuje serię Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy konstruuje się poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni, a nie pigment czy druk. Wizualny język, w którym uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą.
"Niektóre towarzystwo składa się ze światła i pamięci, i nie potrzebuje drugiego krzesła."
O Art with Scratch
Art with Scratch to zbiór prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wyrywany linia po linii w głąb czarnej powierzchni, każda praca wyłania się dzięki niezliczonym precyzyjnym zadrapaniom, które łapią światło i wyprowadzają formę z ciemności.
Z daleka obraz wydaje się prawie fotograficzny. Potężny, rozpoznawalny i pełen obecności. Jednak z bliska praca rozpada się na gęste pole pojedynczych znaków. Finezyjne, kruche i prawie bezwładne. To co wydawało się solidne, ukazuje się jako delikatna sieć linii, każda z nich to celowy gest, każda niezbędna dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Ostrzy go. Czerń pochłania, podczas gdy zadrapane linie odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednego kąta postać jest wyraźnie zarysowana. Z innego łagodnieje i cofa się ku ciemności, z której przyszła, nie znikając nigdy. Pod skupionym światłem kontrast pogłębia się i obraz przybiera rzeźbiarski, niemal luminescencyjny charakter.
Co czyni to medium tak fascynującym, to jego cicha napięcie. Akt zadrapywania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie da się cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i ożywiony ruchem. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie staje się tworzeniem. Nieobecność staje się obecnością.
W dziełach takich jak to postać nigdy nie jest całkowicie ugruntowana. Dzięki grze światła, linii i cienia, obraz zmienia się w zależności od perspektywy i nastroju. W pewnym momencie zdaje się wychodzić z czerni. W innych cofać w bezruch. To w tym ruchu, między ostrością a spokojem, dzieło żyje.
Jak wszystkie materiały dotknięte upływem czasu, powierzchnia nosi w sobie własne ciche życie. Każne zadrapanie to moment, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz obecność, która nadal ujawnia się przy każdej zmianie światła.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.
Jako artysta kieruję się stałym pragnieniem poszukiwania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako stałego stylu, lecz jako ewoluujące pole odkryć, gdzie materiał, struktura, światło i emocja łączą się.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób. Jak twardość może stać się intymnością. Jak precyzja może tworzyć emocje. To poszukiwanie leży w sercu wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio każda seria prac traktowana jest jako własny świat, z własną logiką, atmosferą i identyfikacją wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtarzanie i strukturę. Inne pojawiają się poprzez brak, cień, odbicie czy napięcie. Łączy je wspólne zaangażowanie w oryginalność, klarowność i emocjonalną obecność.
Interesuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione do interpretacji. Moją ambicją nie jest tylko stworzenie obrazu, lecz praca, która przyciąga uwagę, zachęca do refleksji i nadal ujawnia się z upływem czasu.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te eksploracje łączą się. To nie tylko studio, lecz ewoluujący wszechświat artystyczny kształtowany ciekawością, precyzją i ambicją tworzenia dzieła, które wydaje się wyróżniające, celowe i żywe.
Gdzie ręka spotyka maszynę
Każda praca zaczyna się moją własną wizją. Potem nabiera kształtu w dialogu między człowiekiem a maszyną: gdzie ludzka ręka nie jest wystarczająco precyzyjna, tam przejmuje ją maszyna; gdzie maszyna nie potrafi dać życia, ja to robię.
Obrazy są wygrawerowywane w akrylowym szkle, linia po linii, narzędziami i maszynami, które sam opracowałem, i własną dłonią, pracując bezpośrednio na płycie.
Używam tylko najlepszych materiałów, od wysokiej klasy szkła akrylowego po same narzędzia, w tym pióra do diamentowego grawerunku. Nic nie jest drukowane i nie dodaje się pigmentu. Obraz istnieje tylko tam, gdzie powierzchnia została uszkodzona, a to uszkodzenie czyni go widocznym.
Nie ma asystentów ani zewnętrznej pracowni. Od pierwszej idei po zapakowanie gotowego dzieła, robię wszystko sam, z największą pasją i miłością do pracy.
To ogłoszenie zawiera wizualizacje generowane przez AI. Proszę odnieść się do oryginalnych zdjęć w celu oceny rzeczywistego stanu obiektu.

