Tijs Dragtsma (1992) - An Anchor Scratched in Light





€ 5 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
An Anchor Scratched in Light autorstwa Tijsa Dragtsmy to sygnowany, oprawiony oryginał z 2026 roku, przedstawiający czarno-biały portret Popeye’a wykonany techniką mieszaną.
Opis od sprzedawcy
Na tej twarzy nie ma nic z ostrożności. Jedno oko jest mocno przymknięte, szczęka zaciśnięta, a fajka tkwi w kąciku ust, które już podjęły decyzję. Popeye pojawia się z bliska i zajmuje niemal cały kadr, tak jak wspomnienie, które nie chce dać o sobie zapomnieć, a puszka szpinaku otwiera się z nagłym błyskiem zieleni uchwyconym w powietrzu — to jedyny łagodny gest w tej pełnej napięcia chwili.
Precyzyjne rysy na szkle akrylowym zachowują tylko to, czego wymaga gest. Jaskrawa paleta barw i wyraźny kontur kreskówki całkowicie znikają, a pozostaje sama struktura: zmarszczone brwi, wypukły mięsień przedramienia, kostki palców zaciśniętych na puszce, która właśnie ma zostać otwarta albo już została otwarta. Obraz powstaje przez odejmowanie, nie dodawanie — pole drobnych rys zastępuje tusz, farbę i wszystkie miękkie krawędzie, na których zwykle opiera się rysunek.
Przedramię stanowi główny akcent pracy. Oświetlone z boku, dzięki czemu jawi się jako najjaśniejsza płaszczyzna całej kompozycji, nosi dawny znak kotwicy, tak jak skóra nosi historię, o którą nikt nie prosił — znak tego, gdzie przywiązano czyjeś życie i co wciąż postanawia ono dźwigać. Wokół niego szczęka, fajka i uniesiona pięść zachowują jasną, wyrazistą formę, podczas gdy marynarska koszula i większa część ciała oddane są ciemności: obecne, lecz nieoświetlone, tworzą tło, którego potrzebuje światło, by cokolwiek znaczyć.
Obraz jest zawsze obecny na powierzchni — widoczny zarówno w bezpośrednim świetle, jak i bez niego. Światło go nie tworzy. Wyostrza go, pogłębia kontrast między rozświetlonymi obszarami a otaczającą je czernią i sprawia, że praca wygląda inaczej w zależności od kąta patrzenia, nie tracąc przy tym ukrytej w niej postaci.
Z drugiego końca pomieszczenia praca jawi się jako monumentalna twarz i pięść — kreskówkowy motyw doprowadzony do takiej skali, że zyskuje prawdziwy ciężar. Z bliska rozpada się na pole pojedynczych znaków: każdy z nich jest drobny i przemyślany, każdy stanowi część powierzchni, którą usunięto, zamiast budować ją warstwami.
„Kotwica wydrapana w świetle” to kolejna praca z serii Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy powstają poprzez kontrolowane uszkadzanie powierzchni, a nie za pomocą pigmentu czy druku. To język wizualny, w którym uszkodzenie nie oznacza zniszczenia, lecz staje się strukturą. Ta praca jest unikatowa.
„Niektóre znaki są nanoszone na skórę. Ten zawsze był pod nią — czekał, aż zostanie odsłonięty”.
O Art with Scratch
Art with Scratch to cykl prac, w którym obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wycinany linia po linii w głębokiej, czarnej powierzchni, wyłania się dzięki niezliczonym precyzyjnym rysom, które chwytają światło i wydobywają formę z ciemności.
Z daleka obraz wygląda niemal fotograficznie. Jest wyrazisty, rozpoznawalny i pełen obecności. Z bliska jednak praca rozpada się na gęstą siatkę pojedynczych znaków. Drobnych, delikatnych i niemal nieważkich. To, co wydawało się solidne, okazuje się subtelną siecią linii — każda z nich jest zamierzonym gestem i każda ma znaczenie dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Wyostrza go. Czarna powierzchnia pochłania światło, a wydrapane linie je odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednego kąta postać jest wyraźna i dobrze zarysowana. Z innego łagodnieje i ponownie wtapia się w ciemność, z której się wyłoniła, nigdy jednak całkiem nie znikając. W skupionym świetle reflektora kontrast się pogłębia, a obraz nabiera rzeźbiarskiego, niemal świetlistego charakteru.
To, co czyni tę technikę tak fascynującą, to jej ciche napięcie. Rysowanie jest bezpośrednie i nieodwracalne. Każda linia to decyzja, której nie można cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i pełen ruchu. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie — tworzeniem. Nieobecność — obecnością.
W pracach takich jak ta postać nigdy nie jest całkowicie określona. Dzięki współgraniu linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i atmosferą. Niekiedy wydaje się, że postać wychodzi z czerni. Innym razem zastyga w bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między wyrazistością a spokojem, praca ożywa.
Jak każdy materiał naznaczony upływem czasu, powierzchnia ma własne, ciche życie. Każda rysa skrywa chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz także obecność, która odsłania się na nowo przy każdej zmianie światła.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma, jestem założycielem TD Fine Art Studio.
Jako artysta kieruję się nieustanną chęcią odkrywania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako utrwalonego stylu, lecz jako ewoluujące pole odkryć, w którym spotykają się materiał, struktura, światło i emocje.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak sprawić, by materiał przemówił w nowy sposób? Jak twardość może stać się intymnością? Jak precyzja może budzić emocje? Te poszukiwania leżą u podstaw wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio do każdego cyklu prac podchodzę jak do odrębnego świata — rządzącego się własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtórzenie i strukturę. Inne wyłaniają się z nieobecności, cienia, odbicia lub napięcia. Łączy je dążenie do oryginalności, klarowności i emocjonalnej obecności.
Fascynują mnie kontrasty: siły i kruchości, kontroli i uczuć, tego, co widoczne, i tego, co pozostawione interpretacji. Moim celem nie jest samo stworzenie obrazu, lecz dzieła, które przyciąga uwagę, skłania do refleksji i z czasem wciąż odsłania coś nowego.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której spotykają się te poszukiwania. To nie tylko pracownia, lecz także ewoluujący artystyczny wszechświat, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac wyrazistych, przemyślanych i pełnych życia.
Gdzie spotykają się ręka i maszyna
Każda praca zaczyna się od mojej własnej wizji. Potem nabiera kształtu w dialogu między człowiekiem a maszyną: tam, gdzie ludzka ręka nie potrafi zachować wystarczającej precyzji, przejmuje zadanie maszyna; tam, gdzie maszyna nie potrafi tchnąć życia, robię to ja.
Obrazy są wydrapywane linia po linii na szkle akrylowym, przy użyciu narzędzi i maszyn, które sam opracowałem, oraz własną ręką — bezpośrednio na płycie.
Korzystam wyłącznie z najlepszych materiałów — od wysokiej jakości szkła akrylowego po same narzędzia, w tym rysiki diamentowe. Niczego się nie drukuje i nie dodaje pigmentu. Obraz istnieje tylko tam, gdzie powierzchnia została uszkodzona — i właśnie to uszkodzenie czyni go widocznym.
Nie mam asystentów ani nie korzystam z zewnętrznej pracowni. Od pierwszego pomysłu po zapakowanie gotowej pracy wszystko robię sam, z ogromną pasją i miłością do tego, co tworzę.
Niniejsza oferta zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Aby ocenić rzeczywisty stan obiektu, zapoznaj się z oryginalnymi fotografiami.
Na tej twarzy nie ma nic z ostrożności. Jedno oko jest mocno przymknięte, szczęka zaciśnięta, a fajka tkwi w kąciku ust, które już podjęły decyzję. Popeye pojawia się z bliska i zajmuje niemal cały kadr, tak jak wspomnienie, które nie chce dać o sobie zapomnieć, a puszka szpinaku otwiera się z nagłym błyskiem zieleni uchwyconym w powietrzu — to jedyny łagodny gest w tej pełnej napięcia chwili.
Precyzyjne rysy na szkle akrylowym zachowują tylko to, czego wymaga gest. Jaskrawa paleta barw i wyraźny kontur kreskówki całkowicie znikają, a pozostaje sama struktura: zmarszczone brwi, wypukły mięsień przedramienia, kostki palców zaciśniętych na puszce, która właśnie ma zostać otwarta albo już została otwarta. Obraz powstaje przez odejmowanie, nie dodawanie — pole drobnych rys zastępuje tusz, farbę i wszystkie miękkie krawędzie, na których zwykle opiera się rysunek.
Przedramię stanowi główny akcent pracy. Oświetlone z boku, dzięki czemu jawi się jako najjaśniejsza płaszczyzna całej kompozycji, nosi dawny znak kotwicy, tak jak skóra nosi historię, o którą nikt nie prosił — znak tego, gdzie przywiązano czyjeś życie i co wciąż postanawia ono dźwigać. Wokół niego szczęka, fajka i uniesiona pięść zachowują jasną, wyrazistą formę, podczas gdy marynarska koszula i większa część ciała oddane są ciemności: obecne, lecz nieoświetlone, tworzą tło, którego potrzebuje światło, by cokolwiek znaczyć.
Obraz jest zawsze obecny na powierzchni — widoczny zarówno w bezpośrednim świetle, jak i bez niego. Światło go nie tworzy. Wyostrza go, pogłębia kontrast między rozświetlonymi obszarami a otaczającą je czernią i sprawia, że praca wygląda inaczej w zależności od kąta patrzenia, nie tracąc przy tym ukrytej w niej postaci.
Z drugiego końca pomieszczenia praca jawi się jako monumentalna twarz i pięść — kreskówkowy motyw doprowadzony do takiej skali, że zyskuje prawdziwy ciężar. Z bliska rozpada się na pole pojedynczych znaków: każdy z nich jest drobny i przemyślany, każdy stanowi część powierzchni, którą usunięto, zamiast budować ją warstwami.
„Kotwica wydrapana w świetle” to kolejna praca z serii Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy powstają poprzez kontrolowane uszkadzanie powierzchni, a nie za pomocą pigmentu czy druku. To język wizualny, w którym uszkodzenie nie oznacza zniszczenia, lecz staje się strukturą. Ta praca jest unikatowa.
„Niektóre znaki są nanoszone na skórę. Ten zawsze był pod nią — czekał, aż zostanie odsłonięty”.
O Art with Scratch
Art with Scratch to cykl prac, w którym obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wycinany linia po linii w głębokiej, czarnej powierzchni, wyłania się dzięki niezliczonym precyzyjnym rysom, które chwytają światło i wydobywają formę z ciemności.
Z daleka obraz wygląda niemal fotograficznie. Jest wyrazisty, rozpoznawalny i pełen obecności. Z bliska jednak praca rozpada się na gęstą siatkę pojedynczych znaków. Drobnych, delikatnych i niemal nieważkich. To, co wydawało się solidne, okazuje się subtelną siecią linii — każda z nich jest zamierzonym gestem i każda ma znaczenie dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Wyostrza go. Czarna powierzchnia pochłania światło, a wydrapane linie je odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednego kąta postać jest wyraźna i dobrze zarysowana. Z innego łagodnieje i ponownie wtapia się w ciemność, z której się wyłoniła, nigdy jednak całkiem nie znikając. W skupionym świetle reflektora kontrast się pogłębia, a obraz nabiera rzeźbiarskiego, niemal świetlistego charakteru.
To, co czyni tę technikę tak fascynującą, to jej ciche napięcie. Rysowanie jest bezpośrednie i nieodwracalne. Każda linia to decyzja, której nie można cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i pełen ruchu. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie — tworzeniem. Nieobecność — obecnością.
W pracach takich jak ta postać nigdy nie jest całkowicie określona. Dzięki współgraniu linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i atmosferą. Niekiedy wydaje się, że postać wychodzi z czerni. Innym razem zastyga w bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między wyrazistością a spokojem, praca ożywa.
Jak każdy materiał naznaczony upływem czasu, powierzchnia ma własne, ciche życie. Każda rysa skrywa chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz także obecność, która odsłania się na nowo przy każdej zmianie światła.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma, jestem założycielem TD Fine Art Studio.
Jako artysta kieruję się nieustanną chęcią odkrywania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako utrwalonego stylu, lecz jako ewoluujące pole odkryć, w którym spotykają się materiał, struktura, światło i emocje.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak sprawić, by materiał przemówił w nowy sposób? Jak twardość może stać się intymnością? Jak precyzja może budzić emocje? Te poszukiwania leżą u podstaw wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio do każdego cyklu prac podchodzę jak do odrębnego świata — rządzącego się własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtórzenie i strukturę. Inne wyłaniają się z nieobecności, cienia, odbicia lub napięcia. Łączy je dążenie do oryginalności, klarowności i emocjonalnej obecności.
Fascynują mnie kontrasty: siły i kruchości, kontroli i uczuć, tego, co widoczne, i tego, co pozostawione interpretacji. Moim celem nie jest samo stworzenie obrazu, lecz dzieła, które przyciąga uwagę, skłania do refleksji i z czasem wciąż odsłania coś nowego.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której spotykają się te poszukiwania. To nie tylko pracownia, lecz także ewoluujący artystyczny wszechświat, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac wyrazistych, przemyślanych i pełnych życia.
Gdzie spotykają się ręka i maszyna
Każda praca zaczyna się od mojej własnej wizji. Potem nabiera kształtu w dialogu między człowiekiem a maszyną: tam, gdzie ludzka ręka nie potrafi zachować wystarczającej precyzji, przejmuje zadanie maszyna; tam, gdzie maszyna nie potrafi tchnąć życia, robię to ja.
Obrazy są wydrapywane linia po linii na szkle akrylowym, przy użyciu narzędzi i maszyn, które sam opracowałem, oraz własną ręką — bezpośrednio na płycie.
Korzystam wyłącznie z najlepszych materiałów — od wysokiej jakości szkła akrylowego po same narzędzia, w tym rysiki diamentowe. Niczego się nie drukuje i nie dodaje pigmentu. Obraz istnieje tylko tam, gdzie powierzchnia została uszkodzona — i właśnie to uszkodzenie czyni go widocznym.
Nie mam asystentów ani nie korzystam z zewnętrznej pracowni. Od pierwszego pomysłu po zapakowanie gotowej pracy wszystko robię sam, z ogromną pasją i miłością do tego, co tworzę.
Niniejsza oferta zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Aby ocenić rzeczywisty stan obiektu, zapoznaj się z oryginalnymi fotografiami.

