Joan Vila Arimany (1944) - Mercado de flores





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
Joan Vila Arimany (1944) namalował *Mercado de flores*, oryginalny, ręcznie sygnowany obraz olejny w realistycznym stylu, sprzedawany z ramą.
Opis od sprzedawcy
Galeria Pictura prezentuje to wspaniałe dzieło sztuki należące do Vila Arimany, które przedstawia spokojny historyczny plac otoczony drzewem stuletnim, kwiatami, ławkami i starymi budynkami. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, która przenika.
· Wymiary ramy: 73x113x5 cm.
· Wymiary samego dzieła: 73x92 cm.
· Olej na płótnie podpisany ręcznie przez artystę w prawym rogu obrazu, Vila Arimany.
· Dzieło znajduje się w dobrym stanie zachowania.
· Dzieło sprzedawane z piękną ramą (wliczona w aukcję jako prezent).
Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.
Ważna nota: załączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.
Dzieło zostanie profesjonalnie zapakowane przez eksperta IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu wysokiej jakości materiałów, aby zapewnić ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego zapakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos lub GLS z numerem śledzenia. Wysyłki dostępne na całym świecie.
------------------------------------------------------------------
Obraz ukazuje spokojny miejski plac, na którym dominuje ogromny pnia drzewa stuletniego, którego obecność zajmuje pierwszą linię i organizuje całą kompozycję. Wokół rozciąga się miejsce pełne drobnych detali: kwiaty w licznych kolorach, drewniane ławki, stare fasady, donice, monumentalne wejście i samotna postać człowieka. Scena przekazuje spokój i codzienną urodę, jakby została uchwycona podczas cichego poranka, gdy plac jeszcze nie jest pełen ludzi.
Drzewo zajmuje dużą część prawej strony i natychmiast staje się najsilniejszym elementem obrazu. Jego pień jest szeroki, solidny i nieregularny, z bases, które się poszerzają przed wejściem w ziemię. Widoczne korzenie wydają się poruszać po ziemi jak duże żywe formy, przekazując wrażenie, że drzewo rośnie tu przez wiele lat.
Kora przedstawia niezwykłą różnorodność odcieni. Szarości, błękity, biele, brązy i drobne zielenie łączą się, tworząc powierzchnię naznaczoną upływem czasu. Czasem obszary wydają się gładkie, innym razem pokryte plamami, pęknięciami i chropowatością. Ta bogata wizualnie faktura czyni pień czymś w rodzaju naturalnego pomnika.
U podstawy pojawia się okrągła przestrzeń z ziemią, ograniczona przez niski brzeg. Ta figura zaokrąglona oddziela drzewo od chodnika i jeszcze bardziej podkreśla jego obecność. Zakrzywienie pnia kontrastuje z prostymi liniami posadzek, budynków i ekspozytorów kwiatów, nadając kompozycji równowagę.
Pień wznosi się i znika na górze obrazu, co pozwala wyobrazić sobie ogromną koronę rozciągniętą nad całym placem. Gałęzie i widoczne liście w lewym górnym i środkowym obszarze tworzą naturalny dach, który zapewnia cień. Choć znaczna część korony znajduje się poza kompozycją, obecność ta jest wyczuwalna poprzez świeże światło otaczające przestrzeń.
W lewej części rozpościera się bogata ekspozycja kwiatów i roślin. Donice ustawione są w rzędach i zgrupowane na skrzynkach i prostokątnych konstrukcjach. To rozmieszczenie tworzy sekwencję kolorów, która zaczyna się na dole i rozciąga w stronę tła, prowadząc wzrok przez plac.
Wśród kwiatów dominują odcienie czerwieni, różu, pomarańczy, żółci, bieli, fioletu i zieleni. Niektóre rośliny mają drobne, delikatne kwiaty, inne tworzą gęste, zaokrąglone masy. Różnorodność barw wprowadza radość w scenę zdominowaną przez szarości i błękity, czyniąc ten zakątek głównym punktem koloru.
Ekspozytory zajmują pozycję diagonię prowadzącą wzrok do centrum. Linie skrzynek, donic i granic posadzki kierują się do wejścia w tle. Ta organizacja dodaje głębi i sprawia, że widz czuje, iż mógłby przejść między kwiatami i dotrzeć do budynku.
Przy ekspozycji kwiatowej znajduje się mały ogród lub centralna grupa wyższych roślin. Ich ciemne liście, kwiaty i nieregularne formy tworzą naturalny podział między różnymi ścieżkami placu. Niektóre rośliny rosną swobodnie, inne są starannie ułożone, łącząc spontaniczność z ludzką troską.
Po prawej stronie tego małego ogrodu znajduje się rząd drewnianych ławek. Puste siedzenia skierowane są ku otwartej przestrzeni i zdają się zapraszać do zatrzymania się, odpoczynku i kontemplacji otoczenia. Brak ludzi siedzących potęguje poczucie spokoju i pozwala wyobrazić sobie plac zanim mieszkańcy i goście przybędą.
Ławki tworzą rytmiczny ciąg prowadzący ku tłu. Ich kształty stopniowo stają się mniejsze, wzmacniając głębię. Wprowadzają także pośrednią obecność ludzką, przypominając, że plac to miejsce spotkań, rozmów i odpoczynku, choć w momencie przedstawionym pozostaje prawie pusty.
W tle wznosi się stary budynek, którego monumentalne wejście zajmuje wyróżnioną pozycję. Drzwi otoczone są przez duży kamienny łuk, który kontrastuje z ceglasto czerwonym murem. Ta architektura wprowadza powagę i skłania do myślenia o kościele, kaplicy lub budynku historycznym o szczególnym znaczeniu dla społeczności.
Drzwi mają symetryczną konstrukcję z pionowymi podziałkami i górną półkolistą częścią. Niebiesko-szare odcienie ich obramowania kontrastują z ciepłem cegieł. Wnętrze pozostaje ciemne i zamknięte, budząc ciekawość co skrywa się dalej.
W pobliżu drzwi widoczny jest mały krzyż na ścianie. Ten szczegół wzmacnia możliwą religijną tożsamość budynku i wnosi duchowy wymiar do sceny. Plac wydaje się rozciągać przed świątynią jako miejsce wspólnego życia, natury i historii.
Drzewa w tle łączą się z architekturą i łagodzą sztywność elewacji. Ich cienkie pnie wznoszą się przed łukiem, a korony rozciągają się nad górną częścią. To nakładanie pokazuje, jak natura i miasto współistnieją w harmonii w tej samej przestrzeni.
Po prawej pojawia się kolejna konstrukcja o charakterze bardziej komercyjnym. Jej fasada ma okna, mały szyld i zewnętrzną latarkę o klasycznym wyrazie. Obecność tej lampy dodaje uroku i sugeruje, że miejsce zachowuje starą tożsamość, daleką od całkowicie nowoczesnej architektury.
Pod fasadą rozciąga się przykryta struktura, która może odpowiadać za lokal, taras lub strefę rynku. Przed nią stoją duże skrzynki z roślinnością. Te prostokątne pojemniki tworzą zieloną barierę oddzielającą budynek od strefy komunikacyjnej.
W pobliżu tej konstrukcji dostrzec można postać ludzką. Osoba wydaje się niewielka i częściowo ukryta, idąca lub stojąca pod przykryciem. Jej rozmiar pozwala zrozumieć monumentalność drzewa i architektury. Jednocześnie jej obecność zapobiega wrażeniu opuszczenia placu.
Pojedyncza postać wprowadza krótką narrację w scenie. Może to być handlarz przygotowujący lokal, sąsiad przechodzący przez plac lub ktoś zmierzający do historycznego budynku. Brak innych postaci czyni jej obecność dyskretnym i tajemniczym detalem.
Posadzka zajmuje szeroką część i jest przeszklona liniami tworzącymi różne prostokątne strefy. Te podziały porządkują przestrzeń i prowadzą wzrok ku tłu. Szare i niebieskawe odcienie podłoża odzwierciedlają cień drzew i dają przyjemne uczucie świeżości.
Oświetlenie jest łagodne i wydaje się odpowiadać za wczesny poranek lub chwilę lekko zachmurzonego nieba. Nie ma wyraźnych kontrastów, lecz spokojna jasność otacza fasady, posadzkę i zieleniec. To światło pozwala docenić detale bez naruszania atmosfery spokoju.
Ogólna gama dominuje odcieniami błękitu, szarości, stłumionej zieleni i tonów ziemi. Na tej surowej bazie wyróżniają się ciepłe kwiaty i ceglane czerwienie wejścia. Równowaga między kolorami chłodnymi a drobnymi ciepłymi akcentami sprawia, że plac jest przytulny, zachowując jednocześnie ciszę i kontemplacyjny nastrój.
Dzieło przekazuje poczucie miejsca z pamięcią. Drzewo stuletnie, budynek z kamienia i cegieł, ławki i fasady zdają się być świadkami wielu pokoleń. Kwiaty i samotna postać reprezentują natomiast obecne życie, które nadal rozwija się wokół tych stałych elementów.
Ogólnie rzecz biorąc, dzieło przedstawia historyczny i spokojny plac otoczony majestatycznym drzewem, pełen kwiatów, ławek, sklepów i starego monumentalnego wejścia. Połączenie natury, architektury i codziennego życia tworzy scenę pełną harmonii i pamięci. Obraz przekazuje spokojny charakter miejskiego zakątka, gdzie czas zdaje się płynąć powoli pod ochronnym cieniem wielkiego drzewa.
Galeria Pictura prezentuje to wspaniałe dzieło sztuki należące do Vila Arimany, które przedstawia spokojny historyczny plac otoczony drzewem stuletnim, kwiatami, ławkami i starymi budynkami. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, która przenika.
· Wymiary ramy: 73x113x5 cm.
· Wymiary samego dzieła: 73x92 cm.
· Olej na płótnie podpisany ręcznie przez artystę w prawym rogu obrazu, Vila Arimany.
· Dzieło znajduje się w dobrym stanie zachowania.
· Dzieło sprzedawane z piękną ramą (wliczona w aukcję jako prezent).
Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.
Ważna nota: załączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.
Dzieło zostanie profesjonalnie zapakowane przez eksperta IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu wysokiej jakości materiałów, aby zapewnić ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego zapakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos lub GLS z numerem śledzenia. Wysyłki dostępne na całym świecie.
------------------------------------------------------------------
Obraz ukazuje spokojny miejski plac, na którym dominuje ogromny pnia drzewa stuletniego, którego obecność zajmuje pierwszą linię i organizuje całą kompozycję. Wokół rozciąga się miejsce pełne drobnych detali: kwiaty w licznych kolorach, drewniane ławki, stare fasady, donice, monumentalne wejście i samotna postać człowieka. Scena przekazuje spokój i codzienną urodę, jakby została uchwycona podczas cichego poranka, gdy plac jeszcze nie jest pełen ludzi.
Drzewo zajmuje dużą część prawej strony i natychmiast staje się najsilniejszym elementem obrazu. Jego pień jest szeroki, solidny i nieregularny, z bases, które się poszerzają przed wejściem w ziemię. Widoczne korzenie wydają się poruszać po ziemi jak duże żywe formy, przekazując wrażenie, że drzewo rośnie tu przez wiele lat.
Kora przedstawia niezwykłą różnorodność odcieni. Szarości, błękity, biele, brązy i drobne zielenie łączą się, tworząc powierzchnię naznaczoną upływem czasu. Czasem obszary wydają się gładkie, innym razem pokryte plamami, pęknięciami i chropowatością. Ta bogata wizualnie faktura czyni pień czymś w rodzaju naturalnego pomnika.
U podstawy pojawia się okrągła przestrzeń z ziemią, ograniczona przez niski brzeg. Ta figura zaokrąglona oddziela drzewo od chodnika i jeszcze bardziej podkreśla jego obecność. Zakrzywienie pnia kontrastuje z prostymi liniami posadzek, budynków i ekspozytorów kwiatów, nadając kompozycji równowagę.
Pień wznosi się i znika na górze obrazu, co pozwala wyobrazić sobie ogromną koronę rozciągniętą nad całym placem. Gałęzie i widoczne liście w lewym górnym i środkowym obszarze tworzą naturalny dach, który zapewnia cień. Choć znaczna część korony znajduje się poza kompozycją, obecność ta jest wyczuwalna poprzez świeże światło otaczające przestrzeń.
W lewej części rozpościera się bogata ekspozycja kwiatów i roślin. Donice ustawione są w rzędach i zgrupowane na skrzynkach i prostokątnych konstrukcjach. To rozmieszczenie tworzy sekwencję kolorów, która zaczyna się na dole i rozciąga w stronę tła, prowadząc wzrok przez plac.
Wśród kwiatów dominują odcienie czerwieni, różu, pomarańczy, żółci, bieli, fioletu i zieleni. Niektóre rośliny mają drobne, delikatne kwiaty, inne tworzą gęste, zaokrąglone masy. Różnorodność barw wprowadza radość w scenę zdominowaną przez szarości i błękity, czyniąc ten zakątek głównym punktem koloru.
Ekspozytory zajmują pozycję diagonię prowadzącą wzrok do centrum. Linie skrzynek, donic i granic posadzki kierują się do wejścia w tle. Ta organizacja dodaje głębi i sprawia, że widz czuje, iż mógłby przejść między kwiatami i dotrzeć do budynku.
Przy ekspozycji kwiatowej znajduje się mały ogród lub centralna grupa wyższych roślin. Ich ciemne liście, kwiaty i nieregularne formy tworzą naturalny podział między różnymi ścieżkami placu. Niektóre rośliny rosną swobodnie, inne są starannie ułożone, łącząc spontaniczność z ludzką troską.
Po prawej stronie tego małego ogrodu znajduje się rząd drewnianych ławek. Puste siedzenia skierowane są ku otwartej przestrzeni i zdają się zapraszać do zatrzymania się, odpoczynku i kontemplacji otoczenia. Brak ludzi siedzących potęguje poczucie spokoju i pozwala wyobrazić sobie plac zanim mieszkańcy i goście przybędą.
Ławki tworzą rytmiczny ciąg prowadzący ku tłu. Ich kształty stopniowo stają się mniejsze, wzmacniając głębię. Wprowadzają także pośrednią obecność ludzką, przypominając, że plac to miejsce spotkań, rozmów i odpoczynku, choć w momencie przedstawionym pozostaje prawie pusty.
W tle wznosi się stary budynek, którego monumentalne wejście zajmuje wyróżnioną pozycję. Drzwi otoczone są przez duży kamienny łuk, który kontrastuje z ceglasto czerwonym murem. Ta architektura wprowadza powagę i skłania do myślenia o kościele, kaplicy lub budynku historycznym o szczególnym znaczeniu dla społeczności.
Drzwi mają symetryczną konstrukcję z pionowymi podziałkami i górną półkolistą częścią. Niebiesko-szare odcienie ich obramowania kontrastują z ciepłem cegieł. Wnętrze pozostaje ciemne i zamknięte, budząc ciekawość co skrywa się dalej.
W pobliżu drzwi widoczny jest mały krzyż na ścianie. Ten szczegół wzmacnia możliwą religijną tożsamość budynku i wnosi duchowy wymiar do sceny. Plac wydaje się rozciągać przed świątynią jako miejsce wspólnego życia, natury i historii.
Drzewa w tle łączą się z architekturą i łagodzą sztywność elewacji. Ich cienkie pnie wznoszą się przed łukiem, a korony rozciągają się nad górną częścią. To nakładanie pokazuje, jak natura i miasto współistnieją w harmonii w tej samej przestrzeni.
Po prawej pojawia się kolejna konstrukcja o charakterze bardziej komercyjnym. Jej fasada ma okna, mały szyld i zewnętrzną latarkę o klasycznym wyrazie. Obecność tej lampy dodaje uroku i sugeruje, że miejsce zachowuje starą tożsamość, daleką od całkowicie nowoczesnej architektury.
Pod fasadą rozciąga się przykryta struktura, która może odpowiadać za lokal, taras lub strefę rynku. Przed nią stoją duże skrzynki z roślinnością. Te prostokątne pojemniki tworzą zieloną barierę oddzielającą budynek od strefy komunikacyjnej.
W pobliżu tej konstrukcji dostrzec można postać ludzką. Osoba wydaje się niewielka i częściowo ukryta, idąca lub stojąca pod przykryciem. Jej rozmiar pozwala zrozumieć monumentalność drzewa i architektury. Jednocześnie jej obecność zapobiega wrażeniu opuszczenia placu.
Pojedyncza postać wprowadza krótką narrację w scenie. Może to być handlarz przygotowujący lokal, sąsiad przechodzący przez plac lub ktoś zmierzający do historycznego budynku. Brak innych postaci czyni jej obecność dyskretnym i tajemniczym detalem.
Posadzka zajmuje szeroką część i jest przeszklona liniami tworzącymi różne prostokątne strefy. Te podziały porządkują przestrzeń i prowadzą wzrok ku tłu. Szare i niebieskawe odcienie podłoża odzwierciedlają cień drzew i dają przyjemne uczucie świeżości.
Oświetlenie jest łagodne i wydaje się odpowiadać za wczesny poranek lub chwilę lekko zachmurzonego nieba. Nie ma wyraźnych kontrastów, lecz spokojna jasność otacza fasady, posadzkę i zieleniec. To światło pozwala docenić detale bez naruszania atmosfery spokoju.
Ogólna gama dominuje odcieniami błękitu, szarości, stłumionej zieleni i tonów ziemi. Na tej surowej bazie wyróżniają się ciepłe kwiaty i ceglane czerwienie wejścia. Równowaga między kolorami chłodnymi a drobnymi ciepłymi akcentami sprawia, że plac jest przytulny, zachowując jednocześnie ciszę i kontemplacyjny nastrój.
Dzieło przekazuje poczucie miejsca z pamięcią. Drzewo stuletnie, budynek z kamienia i cegieł, ławki i fasady zdają się być świadkami wielu pokoleń. Kwiaty i samotna postać reprezentują natomiast obecne życie, które nadal rozwija się wokół tych stałych elementów.
Ogólnie rzecz biorąc, dzieło przedstawia historyczny i spokojny plac otoczony majestatycznym drzewem, pełen kwiatów, ławek, sklepów i starego monumentalnego wejścia. Połączenie natury, architektury i codziennego życia tworzy scenę pełną harmonii i pamięci. Obraz przekazuje spokojny charakter miejskiego zakątka, gdzie czas zdaje się płynąć powoli pod ochronnym cieniem wielkiego drzewa.

