Domingo Alvarez Gomez (1942) - La dama de rosa

10
dni
00
godziny
32
minuty
33
sekundy
Cena wywoławcza
€ 1
Bez ceny minimalnej
Antonio Yera
Ekspert
Estymacja  € 350 - € 500
Nie zalicytowano

Ochrona nabywców Catawiki

Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły

Trustpilot: 4.4 | opinie: 145879

Doskonała ocena na Trustpilot.

Oryginalny pastel Domingo Álvareza La dama de rosa pochodzi z lat 1980–1990, jest sygnowany odręcznie i sprzedawany w ramie.

Podsumowanie wspomagane sztuczną inteligencją

Opis od sprzedawcy

Pictura Galeria prezentuje to magnificzne dzieło sztuki należące do Domingo Álvarez, które przedstawia kobietę leżącą na plecach w intymnym momencie odpoczynku, otoczoną przez atmosferę ciemną, spokojną i tajemniczą. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakości artystyczną, jaką przekazuje.

· Wymiary ramy: 44x61x2 cm.
· Wymiary dzieła: 31x48 cm.
· Ręcznie podpisany pastel przez artystę w prawym dolnym rogu obrazu, Domingo.
· Przedmiot w dobrym stanie zachowania.
· Praca sprzedawana z piękną ramą i ochronnym szkłem (wliczone w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna notatka: zamieszczone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Dzieło zostanie profesjonalnie zapakowane przez eksperta IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić ochronę. Koszt wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego pakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos lub GLS z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na poziomie międzynarodowym.

------------------------------------------------------------------

To malowidło ukazuje postać kobiety leżącej na plecach na powierzchni pokrytej szerokim tkaninami w odcieniach różu i fioletu. Kobieta zajmuje środek i dolną część kompozycji, rozciągając się poziomo od stóp po lewej strony po głowę, skierowaną w prawo. Jej postura przekazuje odpoczynek, intymność i głębokie poczucie ciszy, jakby była całkowicie odarte z zewnętrznego świata.

Kompzycja pozioma naturalnie współgra z położeniem ciała i umożliwia powolne podziwianie przebiegu figury. Spojrzenie przesuwa się od stóp, dalej po nogi i biodra, wznosi się po plecach i kończy na pochyłej głowie. Takie ustawienie generuje spokojny, zrównoważony rytm bez gwałtownych przerw, co wzmacnia kontemplacyjny charakter sceny.

Główna bohaterka pojawia się leżąca na brzuchu, z ciałem lekko skręconym i opartym na ramionach. Jedna z nóg pozostaje bardziej wyprostowana, druga zgięta łagodnie i częściowo nachodząca na poprzednią. Ta różnica między kończynami łamie sztywność i wnosi naturalność do pozy, jakby kobieta odnalazła wygodną pozycję w chwili odpoczynku.

Stopy znajdują się blisko na lewym skraju i delikatnie opierają się o powierzchnię. Jeden z nich ukazuje profil, drugi zaś ukierunkowuje się inaczej, tworząc małą grę form. Ich obecność pomaga dopełnić poziomy przebieg tułowia i dodaje delikatności strefie, która nieco otulona jest delikatnym oświetleniem.

Nogi tworzą długie, miękkie linie idące w diagonali ku centrum. Zmienne światło umożliwia dostrzeżenie ich objętości bez gwałtownego oderwania od otoczenia. Niektóre obszary są jaśniejsze, inne zlewają się ze zszarzałymi i zielonkawymi cieniami otaczającymi postać. To przejście wprowadza poczucie spokoju i ciągłości.

Krzywizna bioder stanowi jeden z głównych punktów wizualnych dzieła. Światło koncentruje się na tej części ciała i tworzy zaokrąglone przejście w stronę talii i pleców. Ciało prezentuje się naturalnie, bez sztywności, tworząc harmonijną serię zakrzywień, które wzmacniają spokojny charakter kompozycji.

Plecy rozciągają się szeroko w prawo i otrzymują miękkie oświetlenie, które pozwala odróżnić łopatki, przebieg kręgosłupa i ruch ramion. Jaśniejsze strefy łączą się z brązowymi, zielonymi i fiołkowymi cieniami, co dodaje głębi. Ta część figury staje się ekspresywną przestrzenią, w której światło wydaje się poruszać powoli.

Ramiona pochylają się w stronę prawej strony, zgodnie z położeniem głowy i ramion. Jedno z nich wydaje się wyżej i jaśniej, podczas gdy drugie pozostaje częściowo ukryte przez pozycję. Taka asymetria przekazuje wrażenie ciała zrelaksowanego, które nie dąży do formalnej pozy, lecz poddaje się odpoczynkowi.

Ręce są zgięte i pełnią funkcję podparcia górnej części ciała. Najbardziej widoczne ramię prowadzi ku powierzchni i tworzy łuk, który obramowuje prawą stronę figury. Dłonie pozostają praktycznie ukryte, co pozostawia pewną niejednoznaczność co do exact gest kobiety i utrzymuje konserwatywny charakter sceny.

Głowa zwrócona jest w stronę prawej strony i lekko pochylona, ukrywając twarz przed widzem. Ciemne włosy opadają na kark i część ramienia, tworząc ciemną masę kontrastującą z jasnością skóry. Ukrycie twarzy chroni tożsamość bohaterki i pozwala interpretować jej postawę jako uniwersalny stan odpoczynku, refleksji lub wyciszenia.

Brak kontaktu wzrokowego wywołuje poczucie przestrzeganej odległości. Kobieta nie wydaje się pozować ani szukać uwagi widza, lecz pozostaje skoncentrowana na własnej przestrzeni. Mogłaby odpoczywać, spać, myśleć lub po prostu cieszyć się chwilą spokoju. Brak konkretnego wyjaśnienia czyni z obrazu scenę otwartą na różne emocje.

Tkanina, na której spoczywa postać, odgrywa kluczową rolę. Jej odcienie różu, fioletu, lilii i bordo rozciągają się na całej dolnej części, tworząc miękkie falowania i zagniecenia. Te zróżnicowania tworzą ciepłą bazę, która kontrastuje z ciemnym i chłodnym otoczeniem tła. Materiał wydaje się otulać ciało i zapewniać mu ochronną i komfortową przestrzeń.

Zagięcia tkaniny tworzą małe wypukłości i cienie dodające głębi. Pod tułowiem i ramionami kolor staje się intensywniejszy, podczas gdy w innych partiach pojawiają się jaśniejsze odcienie różu. Ta chromatyczna różnorodność wprowadza ruch w scenie zdominowanej przez bezruch i wizualnie towarzyszy krzywiznom figury.

Połączenie tonów różowych na powierzchni z odcieniami zielonkawymi skóry tworzy subtelny i zaskakujący kontrast. Zieleń, szarości, ochry i brązy obecne na ciele wydają się odbijać miękko światło otoczenia. Z daleka tęsknota nie prowadzi do chłodu; ta gama barw wzmacnia nocną, cichą i lekko tajemniczą atmosferę.

Tło jest szerokie i ciemne, szczególnie w górnym lewym narożniku. Nie zawiera rozpoznawalnych przedmiotów ani referencji architektonicznych, co sprawia, że przestrzeń pozostaje nieokreślona. Mogłaby to być sypialnia w półcieniu, miejsce imaginacyjne lub scena stworzone wyłącznie do uchwycenia postaci. Brak szczegółów koncentruje całą uwagę na kobiecie i jej stanie odpoczynku.

W prawo i wokół ciała pojawiają się odcienie zielono-niebieskie, które łagodnie przebijają ciemność. Te strefy tworzą rodzaj aureoli i oddzielają sylwetkę od tła, nie sięgając jednak do zbyt sztywnych granic. Postać wydaje się wyłaniać powoli z półcienia, podczas gdy pewne części ponownie znikają w nim.

Oświetlenie jest niskie i selektywne. Koncentruje się głównie na biodrach, górnych partiach nóg, plecach i ramionach, pozostawiając skrajne części i twarz w cieniu. Taki rozkład tworzy intymną atmosferę i kieruje wzrok po ciele w sposób stopniowy. Światło nie nadużywa sceny, lecz delikatnie glaska niektóre powierzchnie i pozwala reszcie zachować swoją tajemnicę.

Dzieło przekazuje niemal absolutny spokój. Nie ma elementów wskazujących ruch, hałas czy aktywność z zewnątrz. Wszystko zdaje się być zatrzymane wokół bohaterki, jakby czas zawiesił się podczas jej odpoczynku. To uczucie zachęca widza do zwolnienia także tempa spojrzenia i spokojnego kontemplowania sceny.

Chociaż figura znajduje się sama, obraz nie musi oznaczać opuszczenia. Jej zrelaksowana postura, podparcie ramion i ciepło tkaniny sugerują bezpieczeństwo i schronienie. Samotność przedstawiona może być rozumiana jako wybrana intymność, moment, w którym kobieta na chwilę oddziela się od świata, by odzyskać siły lub pozostawać w swoim myślach.

Obraz tworzy także dialog między kruchością a spokojem. Postać jest wystawiona na zewnątrz, ale jej twarz ukryta i otoczenie ciemne chronią jej tożsamość. Ciało wyraża ludzką kruchość, podczas gdy postawa przekazuje pewność i spokój. Ta kombinacja wnosi głębię emocjonalną i zapobiega redukcji obrazu do prostej reprezentacji ciała.

Ogółem dzieło przedstawia kobietę leżącą na plecach w momencie odpoczynku, intymności i wyciszenia, otoczoną przez ciszną atmosferę zieleni ciemnych, różów i fiołków. Swobodna postura, ukryta twarz, delikatne oświetlenie i zagniecenia tkaniny tworzą scenę spokojną i tajemniczą. Obraz zaprasza do kontemplacji piękna ciszy i tego prywatnego momentu, w którym człowiek poddaje się odpoczynkowi, chroniony przed światem zewnętrznym.

Pictura Galeria prezentuje to magnificzne dzieło sztuki należące do Domingo Álvarez, które przedstawia kobietę leżącą na plecach w intymnym momencie odpoczynku, otoczoną przez atmosferę ciemną, spokojną i tajemniczą. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakości artystyczną, jaką przekazuje.

· Wymiary ramy: 44x61x2 cm.
· Wymiary dzieła: 31x48 cm.
· Ręcznie podpisany pastel przez artystę w prawym dolnym rogu obrazu, Domingo.
· Przedmiot w dobrym stanie zachowania.
· Praca sprzedawana z piękną ramą i ochronnym szkłem (wliczone w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna notatka: zamieszczone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Dzieło zostanie profesjonalnie zapakowane przez eksperta IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić ochronę. Koszt wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego pakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos lub GLS z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na poziomie międzynarodowym.

------------------------------------------------------------------

To malowidło ukazuje postać kobiety leżącej na plecach na powierzchni pokrytej szerokim tkaninami w odcieniach różu i fioletu. Kobieta zajmuje środek i dolną część kompozycji, rozciągając się poziomo od stóp po lewej strony po głowę, skierowaną w prawo. Jej postura przekazuje odpoczynek, intymność i głębokie poczucie ciszy, jakby była całkowicie odarte z zewnętrznego świata.

Kompzycja pozioma naturalnie współgra z położeniem ciała i umożliwia powolne podziwianie przebiegu figury. Spojrzenie przesuwa się od stóp, dalej po nogi i biodra, wznosi się po plecach i kończy na pochyłej głowie. Takie ustawienie generuje spokojny, zrównoważony rytm bez gwałtownych przerw, co wzmacnia kontemplacyjny charakter sceny.

Główna bohaterka pojawia się leżąca na brzuchu, z ciałem lekko skręconym i opartym na ramionach. Jedna z nóg pozostaje bardziej wyprostowana, druga zgięta łagodnie i częściowo nachodząca na poprzednią. Ta różnica między kończynami łamie sztywność i wnosi naturalność do pozy, jakby kobieta odnalazła wygodną pozycję w chwili odpoczynku.

Stopy znajdują się blisko na lewym skraju i delikatnie opierają się o powierzchnię. Jeden z nich ukazuje profil, drugi zaś ukierunkowuje się inaczej, tworząc małą grę form. Ich obecność pomaga dopełnić poziomy przebieg tułowia i dodaje delikatności strefie, która nieco otulona jest delikatnym oświetleniem.

Nogi tworzą długie, miękkie linie idące w diagonali ku centrum. Zmienne światło umożliwia dostrzeżenie ich objętości bez gwałtownego oderwania od otoczenia. Niektóre obszary są jaśniejsze, inne zlewają się ze zszarzałymi i zielonkawymi cieniami otaczającymi postać. To przejście wprowadza poczucie spokoju i ciągłości.

Krzywizna bioder stanowi jeden z głównych punktów wizualnych dzieła. Światło koncentruje się na tej części ciała i tworzy zaokrąglone przejście w stronę talii i pleców. Ciało prezentuje się naturalnie, bez sztywności, tworząc harmonijną serię zakrzywień, które wzmacniają spokojny charakter kompozycji.

Plecy rozciągają się szeroko w prawo i otrzymują miękkie oświetlenie, które pozwala odróżnić łopatki, przebieg kręgosłupa i ruch ramion. Jaśniejsze strefy łączą się z brązowymi, zielonymi i fiołkowymi cieniami, co dodaje głębi. Ta część figury staje się ekspresywną przestrzenią, w której światło wydaje się poruszać powoli.

Ramiona pochylają się w stronę prawej strony, zgodnie z położeniem głowy i ramion. Jedno z nich wydaje się wyżej i jaśniej, podczas gdy drugie pozostaje częściowo ukryte przez pozycję. Taka asymetria przekazuje wrażenie ciała zrelaksowanego, które nie dąży do formalnej pozy, lecz poddaje się odpoczynkowi.

Ręce są zgięte i pełnią funkcję podparcia górnej części ciała. Najbardziej widoczne ramię prowadzi ku powierzchni i tworzy łuk, który obramowuje prawą stronę figury. Dłonie pozostają praktycznie ukryte, co pozostawia pewną niejednoznaczność co do exact gest kobiety i utrzymuje konserwatywny charakter sceny.

Głowa zwrócona jest w stronę prawej strony i lekko pochylona, ukrywając twarz przed widzem. Ciemne włosy opadają na kark i część ramienia, tworząc ciemną masę kontrastującą z jasnością skóry. Ukrycie twarzy chroni tożsamość bohaterki i pozwala interpretować jej postawę jako uniwersalny stan odpoczynku, refleksji lub wyciszenia.

Brak kontaktu wzrokowego wywołuje poczucie przestrzeganej odległości. Kobieta nie wydaje się pozować ani szukać uwagi widza, lecz pozostaje skoncentrowana na własnej przestrzeni. Mogłaby odpoczywać, spać, myśleć lub po prostu cieszyć się chwilą spokoju. Brak konkretnego wyjaśnienia czyni z obrazu scenę otwartą na różne emocje.

Tkanina, na której spoczywa postać, odgrywa kluczową rolę. Jej odcienie różu, fioletu, lilii i bordo rozciągają się na całej dolnej części, tworząc miękkie falowania i zagniecenia. Te zróżnicowania tworzą ciepłą bazę, która kontrastuje z ciemnym i chłodnym otoczeniem tła. Materiał wydaje się otulać ciało i zapewniać mu ochronną i komfortową przestrzeń.

Zagięcia tkaniny tworzą małe wypukłości i cienie dodające głębi. Pod tułowiem i ramionami kolor staje się intensywniejszy, podczas gdy w innych partiach pojawiają się jaśniejsze odcienie różu. Ta chromatyczna różnorodność wprowadza ruch w scenie zdominowanej przez bezruch i wizualnie towarzyszy krzywiznom figury.

Połączenie tonów różowych na powierzchni z odcieniami zielonkawymi skóry tworzy subtelny i zaskakujący kontrast. Zieleń, szarości, ochry i brązy obecne na ciele wydają się odbijać miękko światło otoczenia. Z daleka tęsknota nie prowadzi do chłodu; ta gama barw wzmacnia nocną, cichą i lekko tajemniczą atmosferę.

Tło jest szerokie i ciemne, szczególnie w górnym lewym narożniku. Nie zawiera rozpoznawalnych przedmiotów ani referencji architektonicznych, co sprawia, że przestrzeń pozostaje nieokreślona. Mogłaby to być sypialnia w półcieniu, miejsce imaginacyjne lub scena stworzone wyłącznie do uchwycenia postaci. Brak szczegółów koncentruje całą uwagę na kobiecie i jej stanie odpoczynku.

W prawo i wokół ciała pojawiają się odcienie zielono-niebieskie, które łagodnie przebijają ciemność. Te strefy tworzą rodzaj aureoli i oddzielają sylwetkę od tła, nie sięgając jednak do zbyt sztywnych granic. Postać wydaje się wyłaniać powoli z półcienia, podczas gdy pewne części ponownie znikają w nim.

Oświetlenie jest niskie i selektywne. Koncentruje się głównie na biodrach, górnych partiach nóg, plecach i ramionach, pozostawiając skrajne części i twarz w cieniu. Taki rozkład tworzy intymną atmosferę i kieruje wzrok po ciele w sposób stopniowy. Światło nie nadużywa sceny, lecz delikatnie glaska niektóre powierzchnie i pozwala reszcie zachować swoją tajemnicę.

Dzieło przekazuje niemal absolutny spokój. Nie ma elementów wskazujących ruch, hałas czy aktywność z zewnątrz. Wszystko zdaje się być zatrzymane wokół bohaterki, jakby czas zawiesił się podczas jej odpoczynku. To uczucie zachęca widza do zwolnienia także tempa spojrzenia i spokojnego kontemplowania sceny.

Chociaż figura znajduje się sama, obraz nie musi oznaczać opuszczenia. Jej zrelaksowana postura, podparcie ramion i ciepło tkaniny sugerują bezpieczeństwo i schronienie. Samotność przedstawiona może być rozumiana jako wybrana intymność, moment, w którym kobieta na chwilę oddziela się od świata, by odzyskać siły lub pozostawać w swoim myślach.

Obraz tworzy także dialog między kruchością a spokojem. Postać jest wystawiona na zewnątrz, ale jej twarz ukryta i otoczenie ciemne chronią jej tożsamość. Ciało wyraża ludzką kruchość, podczas gdy postawa przekazuje pewność i spokój. Ta kombinacja wnosi głębię emocjonalną i zapobiega redukcji obrazu do prostej reprezentacji ciała.

Ogółem dzieło przedstawia kobietę leżącą na plecach w momencie odpoczynku, intymności i wyciszenia, otoczoną przez ciszną atmosferę zieleni ciemnych, różów i fiołków. Swobodna postura, ukryta twarz, delikatne oświetlenie i zagniecenia tkaniny tworzą scenę spokojną i tajemniczą. Obraz zaprasza do kontemplacji piękna ciszy i tego prywatnego momentu, w którym człowiek poddaje się odpoczynkowi, chroniony przed światem zewnętrznym.

Szczegóły

Sprzedawany z ramą
Tak
Sprzedawane przez
Galeria
Edycja
Oryginał
Artysta
Domingo Alvarez Gomez (1942)
Tytuł dzieła
La dama de rosa
Technika
pastel
Podpis
z odręcznym podpisem
Kraj pochodzenia
Hiszpania
Stan
w idealnym stanie
Wysokość
44 cm
Szerokość
61 cm
Styl
Realizm
Okres
1980-1990
Sprzedawane przez
Hiszpania (część kontynentalna i Baleary)Zweryfikowano
2038
Sprzedane przedmioty
100%
protop

Podobne przedmioty

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Dla Ciebie w

Sztuka nowoczesna i współczesna

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​