Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)






Ponad 10 lat doświadczenia w handlu sztuką; założył własną galerię.
€ 2 | ||
|---|---|---|
€ 1 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Sygnowana ręcznie praca Alessandro Padovana z 2026 roku w technice Screw Art, zatytułowana „BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)”, wykorzystuje śruby na czerwonej powierzchni i jest wykonana z żelaza oraz drewna, w gablocie z pleksi.
Opis od sprzedawcy
Dzieło narodziło się z dialogu ideowego z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.
W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana przez charakterystyczny temat moich poszukiwań: winorośl.
Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.
Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wyrastają z planu, tworząc pewnego rodzaju widoczne wibracje. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku, ujawnia swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.
Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.
Śruba staje się zatem symbolem zarówno konstrukcji, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.
To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.
Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnione jest szkłem plexiglas.
Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.
Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do pracy takich wielkich nazwisk jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, mody ikonicznej i designu globalnego, przywołując symbole santik i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.
Takie podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i pasjonatów sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnych sztuk ulicznych i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie utrzymując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.
Dzieło narodziło się z dialogu ideowego z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.
W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana przez charakterystyczny temat moich poszukiwań: winorośl.
Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.
Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wyrastają z planu, tworząc pewnego rodzaju widoczne wibracje. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku, ujawnia swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.
Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.
Śruba staje się zatem symbolem zarówno konstrukcji, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.
To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.
Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnione jest szkłem plexiglas.
Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.
Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do pracy takich wielkich nazwisk jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, mody ikonicznej i designu globalnego, przywołując symbole santik i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.
Takie podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i pasjonatów sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnych sztuk ulicznych i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie utrzymując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.
