Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

04
dni
02
godziny
57
minuty
29
sekundy
Aktualna oferta
€ 2
Cena minimalna nie została osiągnięta
Anthony Chrisp
Ekspert
Wyselekcjonowany przez Anthony Chrisp

Ponad 10 lat doświadczenia w handlu sztuką; założył własną galerię.

Wycena galerii  € 800 - € 1.000
PT
€ 2
NL
€ 1

Ochrona nabywców Catawiki

Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły

Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014

Doskonała ocena na Trustpilot.

Sygnowana ręcznie praca Alessandro Padovana z 2026 roku w technice Screw Art, zatytułowana „BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)”, wykorzystuje śruby na czerwonej powierzchni i jest wykonana z żelaza oraz drewna, w gablocie z pleksi.

Podsumowanie wspomagane sztuczną inteligencją

Opis od sprzedawcy

Dzieło narodziło się z dialogu ideowego z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana przez charakterystyczny temat moich poszukiwań: winorośl.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wyrastają z planu, tworząc pewnego rodzaju widoczne wibracje. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku, ujawnia swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się zatem symbolem zarówno konstrukcji, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnione jest szkłem plexiglas.

Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do pracy takich wielkich nazwisk jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, mody ikonicznej i designu globalnego, przywołując symbole santik i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.

Takie podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i pasjonatów sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnych sztuk ulicznych i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie utrzymując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.

Dzieło narodziło się z dialogu ideowego z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana przez charakterystyczny temat moich poszukiwań: winorośl.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wyrastają z planu, tworząc pewnego rodzaju widoczne wibracje. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku, ujawnia swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się zatem symbolem zarówno konstrukcji, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnione jest szkłem plexiglas.

Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do pracy takich wielkich nazwisk jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, mody ikonicznej i designu globalnego, przywołując symbole santik i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.

Takie podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i pasjonatów sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnych sztuk ulicznych i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie utrzymując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.

Szczegóły

Era
Po 2000 r.
Sprzedawane przez
Galeria
Kraj pochodzenia
Włochy
Styl
Współczesny
Materiał
Drewno, Żelazo
Artysta
Alessandro Padovan (1983)
Tytuł dzieła
BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)
Podpis
z odręcznym podpisem
Rok
2026
Stan
w idealnym stanie
Wysokość
31 cm
Szerokość
31 cm
Głębokość
8 cm
Sprzedawane przez
WłochyZweryfikowano
1820
Sprzedane przedmioty
100%
pro

Podobne przedmioty

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Dla Ciebie w

Sztuka nowoczesna i współczesna

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​