Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)






Ponad 10 lat doświadczenia w handlu sztuką; założył własną galerię.
€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalna praca wykonana techniką mieszaną BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass) autorstwa Alessandro Padovana z 2026 roku jest podpisana odręcznie, ma wymiary 31 × 31 cm i jest sprzedawana z gablotą z pleksiglasu; przedstawia śruby rozmieszczone na czerwonej powierzchni.
Opis od sprzedawcy
Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.
W tym dziele jednak tradycja zostaje reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: śrubę.
Zamiast gwoździ użytych przez Aubertin używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, konstrukcją i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element sztuki. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.
Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc rodzaj wibrującego efektu wizualnego. Z widoku frontalnego kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.
Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.
Śruba staje się więc symbolem konstrukcji i zniszczenia jednocześnie: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.
To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.
Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynącego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.
Dzieło zostało wzbogacone gablotą z plexiglassu.
Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w relikwię współczesną.
Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do prac takich nazwisk jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli sakralne i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi dziełami, wykonanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kultury współczesnej.
Takie podejście sprawia, że dzieła cieszą się szczególnym uznaniem wśród kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street art i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.
Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.
W tym dziele jednak tradycja zostaje reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: śrubę.
Zamiast gwoździ użytych przez Aubertin używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, konstrukcją i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element sztuki. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.
Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc rodzaj wibrującego efektu wizualnego. Z widoku frontalnego kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.
Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.
Śruba staje się więc symbolem konstrukcji i zniszczenia jednocześnie: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.
To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.
Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynącego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.
Dzieło zostało wzbogacone gablotą z plexiglassu.
Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w relikwię współczesną.
Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do prac takich nazwisk jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli sakralne i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi dziełami, wykonanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kultury współczesnej.
Takie podejście sprawia, że dzieła cieszą się szczególnym uznaniem wśród kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street art i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.
