Antonio Morato (1903–1989) - Composizione Anatomica





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marzo 1903 – Padova, 13 marzo 1989) kształtował się w żywiołowej Padowie lat dwudziestych poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski ideom «Novecento», wyróżniał się wyraźną figuratywną wrażliwością opartą na instynktownym przywiązaniu do rzeczywistości. Lubił nazywać artystów «zwierzętami w_okularach», zdolnymi do wyłapywania wcześniej tego, co krążyło w powietrzu. Na pierwszych płótnach, poświęconych martwych naturach, maskom i pejzażom, połączył autentyczną ludową duszę z niezwykłą dbałością o formę i kompozycję.
Po II wojnie światowej jego język uległ ewolucji, przyswajając decompozycje przestrzenne picassowskie i chromatyzm Matisse’a, by od końca lat pięćdziesiątych doprowadzić do bardziej intime i dystansujące twórczości. Unikając mód przelotnych, jego późniejsza faza przybrała ton bardziej introwertyczny: pierwotny śpiew idyllicznego krajobrazu Veneto ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu wyczuwalny dyskomfort z postępującej urbanizacji i przemysłowego rozwoju. Jego typowe tematy przedstawiane były poprzez duży, oszczędny i esencjonalny sposób malowania, z zachowaniem koloru jako centralnego elementu budowy objętości.
Pod względem technicznym, oprócz bycia znakomitym malarzem na sztalugę, potrafiącym operować olejem i pastelą, Morato był także wybitnym freskantem. Wśród jego najważniejszych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje «Sali studentek» w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym «Via Crucis» w padewskiej kościele Sacra Famiglia (1939–1940). Obecnie jego prace, cenny świadectwo całego okresu jego parabolii stylowej, są przechowywane i eksponowane w kolekcjach miejskich Padwy oraz stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera Dwudziestego wieku Veneto.
OPIS
«Composizione Anatomica», technika mieszana na płótnie, 100x70 cm, datowana na lata 60., choć obraz nie podpisany, należy do pewnego ręką Morato, zarówno porównaniem, jak i pochodzeniem, ponieważ pochodzi od spadkobierców samego malarza. Dostarczany jest regularny certyfikat autentyczności i pochodzenia.
Dzieło bada dynamiczne napięcie ludzkiego ciała wpisanego w skomplikowaną partyturę architektoniczną i środowiskową. W rejestrze dolnym i środkowym wyróżniają się dwie nagie postacie o wydłużonych i nerwowych profilach, uchwycone z profilu w rytmicznym ruchu w górę lub tańca: anatomie, zgięte na kolanach w kanciasty i dynamiczny sposób, wyciągają się w lewo, krzyżując ramiona, podczas gdy wysoko błyszczy mała żółta sfera słoneczna zamknięta w niszy. W środkowej części scenę zaznacza subtelny filar z diagonale białych i czarnych pasów, po którym, w prawym dolnym kwadracie, wyłania się trzecie ciało o pełniejszych, otulających kształtach, modelowane w odcieniach fioletu. W górnym rejestrze przestrzeń otwiera się na dwa scenariusze: z lewej strony splot pni i zielonych liści przywołuje drzewną scenę, natomiast z prawej zarysowują się bryły geometrycznego budynku z dachówką, obok okrągłymi murami ochrowymi i schodami.
Kompozycja opiera się na rygorystycznej siatce ortogonalnej, która dzieli powierzchnnię na wyraźne pola, których stała statyczność zostaje złamana przez kuśtykające, kątowe wyciągnięcia kończyn w pierwszym planie. Pędzelkowanie, gęste, masujące i konstruktywne, łączy szerokie, kwadratowe ruchy, które budują poszczególne elementy tła, z długimi, falującymi warstwami obrysowanymi ciemnymi konturami, które rzeźbiują napięcie mięśniowe ciał. Wysoko podkreślana jest konstrukcja i harmonijność chromatyczna dzieła, w którym sam kolor generuje strukturę plastyczną i wyznacza plany przestrzeni: paleta została zorganizowana wokół wyrafinowanej symfonii zimnych, mineralnych odcieni — szałwiowej zieleni, grafitów, purp i głębokich fioletek — oświetlonych przez żywiołowe biele gipsowe, które oddychają tłem. Rozgrzewające i doskonale równoważące całość są jasne wstawki złocistego żółtego w globie centralnym oraz na ścianach w prawym górnym rogu, ziemie brązowe i ochry na podłożu i żywe akcenty czerwieni koralowej i cynkowej na obrzeżach, tworząc tonalną tkaninę o niezwykłej spójności i muzykalności.
Ujęty w latach sześćdziesiątych, obraz ten jest w pełni wpisany w dojrzały i bardziej zdystansowany okres Morato, zapoczątkowany pod koniec poprzedniej dekady, prowadzący do introspektywnego i samotnego poszukiwania. Lekcja europejska przyswojona po wojnie — rozpoznawalna zarówno w plastystyczno-przestrzennych decompozycjach o matrycy picassjańskiej, jak i w wyzwolonej ekspresji koloru nawiązującego do Matisse’a — prowadzi tutaj do bardziej oszczędnego, lecz wciąż centralnego dla konstrukcji objętości elementu chromatycznego. Z dala od chwilowych mód, artysta przekracza dawny idylliczny śpiew Veneto i ujawnia, w ścisłym złączeniu kończyn, drzew i ścian, to odczucie niepokoju z powodu postępującej urbanizacji, charakterystyczne dla jego późniejszej fazy, potwierdzając siebie jako «zwierzę z okularami» obdarzone instynktowną wrażliwością, zdolne do wychwycenia tego, co krąży w powietrzu, i przetworzenia tego w silny poetycki obraz.
CONDITION REPORT
Dobra ogólna kondycja. Dzieło integralne w każdej części, z żywymi i czytelnymi kolorem i pociągnięciami pędzla.
Zdjęcie obrazu umieszczonego w aranżacji powstało przy użyciu sztucznej inteligencji i należy traktować jako wyłącznie przykładowe. Obowiązują tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie pokazują przedmiot i jego cechy, zarówno ogólne, jak i detale.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona, w odpowiednim opakowaniu.
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marzo 1903 – Padova, 13 marzo 1989) kształtował się w żywiołowej Padowie lat dwudziestych poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski ideom «Novecento», wyróżniał się wyraźną figuratywną wrażliwością opartą na instynktownym przywiązaniu do rzeczywistości. Lubił nazywać artystów «zwierzętami w_okularach», zdolnymi do wyłapywania wcześniej tego, co krążyło w powietrzu. Na pierwszych płótnach, poświęconych martwych naturach, maskom i pejzażom, połączył autentyczną ludową duszę z niezwykłą dbałością o formę i kompozycję.
Po II wojnie światowej jego język uległ ewolucji, przyswajając decompozycje przestrzenne picassowskie i chromatyzm Matisse’a, by od końca lat pięćdziesiątych doprowadzić do bardziej intime i dystansujące twórczości. Unikając mód przelotnych, jego późniejsza faza przybrała ton bardziej introwertyczny: pierwotny śpiew idyllicznego krajobrazu Veneto ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu wyczuwalny dyskomfort z postępującej urbanizacji i przemysłowego rozwoju. Jego typowe tematy przedstawiane były poprzez duży, oszczędny i esencjonalny sposób malowania, z zachowaniem koloru jako centralnego elementu budowy objętości.
Pod względem technicznym, oprócz bycia znakomitym malarzem na sztalugę, potrafiącym operować olejem i pastelą, Morato był także wybitnym freskantem. Wśród jego najważniejszych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje «Sali studentek» w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym «Via Crucis» w padewskiej kościele Sacra Famiglia (1939–1940). Obecnie jego prace, cenny świadectwo całego okresu jego parabolii stylowej, są przechowywane i eksponowane w kolekcjach miejskich Padwy oraz stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera Dwudziestego wieku Veneto.
OPIS
«Composizione Anatomica», technika mieszana na płótnie, 100x70 cm, datowana na lata 60., choć obraz nie podpisany, należy do pewnego ręką Morato, zarówno porównaniem, jak i pochodzeniem, ponieważ pochodzi od spadkobierców samego malarza. Dostarczany jest regularny certyfikat autentyczności i pochodzenia.
Dzieło bada dynamiczne napięcie ludzkiego ciała wpisanego w skomplikowaną partyturę architektoniczną i środowiskową. W rejestrze dolnym i środkowym wyróżniają się dwie nagie postacie o wydłużonych i nerwowych profilach, uchwycone z profilu w rytmicznym ruchu w górę lub tańca: anatomie, zgięte na kolanach w kanciasty i dynamiczny sposób, wyciągają się w lewo, krzyżując ramiona, podczas gdy wysoko błyszczy mała żółta sfera słoneczna zamknięta w niszy. W środkowej części scenę zaznacza subtelny filar z diagonale białych i czarnych pasów, po którym, w prawym dolnym kwadracie, wyłania się trzecie ciało o pełniejszych, otulających kształtach, modelowane w odcieniach fioletu. W górnym rejestrze przestrzeń otwiera się na dwa scenariusze: z lewej strony splot pni i zielonych liści przywołuje drzewną scenę, natomiast z prawej zarysowują się bryły geometrycznego budynku z dachówką, obok okrągłymi murami ochrowymi i schodami.
Kompozycja opiera się na rygorystycznej siatce ortogonalnej, która dzieli powierzchnnię na wyraźne pola, których stała statyczność zostaje złamana przez kuśtykające, kątowe wyciągnięcia kończyn w pierwszym planie. Pędzelkowanie, gęste, masujące i konstruktywne, łączy szerokie, kwadratowe ruchy, które budują poszczególne elementy tła, z długimi, falującymi warstwami obrysowanymi ciemnymi konturami, które rzeźbiują napięcie mięśniowe ciał. Wysoko podkreślana jest konstrukcja i harmonijność chromatyczna dzieła, w którym sam kolor generuje strukturę plastyczną i wyznacza plany przestrzeni: paleta została zorganizowana wokół wyrafinowanej symfonii zimnych, mineralnych odcieni — szałwiowej zieleni, grafitów, purp i głębokich fioletek — oświetlonych przez żywiołowe biele gipsowe, które oddychają tłem. Rozgrzewające i doskonale równoważące całość są jasne wstawki złocistego żółtego w globie centralnym oraz na ścianach w prawym górnym rogu, ziemie brązowe i ochry na podłożu i żywe akcenty czerwieni koralowej i cynkowej na obrzeżach, tworząc tonalną tkaninę o niezwykłej spójności i muzykalności.
Ujęty w latach sześćdziesiątych, obraz ten jest w pełni wpisany w dojrzały i bardziej zdystansowany okres Morato, zapoczątkowany pod koniec poprzedniej dekady, prowadzący do introspektywnego i samotnego poszukiwania. Lekcja europejska przyswojona po wojnie — rozpoznawalna zarówno w plastystyczno-przestrzennych decompozycjach o matrycy picassjańskiej, jak i w wyzwolonej ekspresji koloru nawiązującego do Matisse’a — prowadzi tutaj do bardziej oszczędnego, lecz wciąż centralnego dla konstrukcji objętości elementu chromatycznego. Z dala od chwilowych mód, artysta przekracza dawny idylliczny śpiew Veneto i ujawnia, w ścisłym złączeniu kończyn, drzew i ścian, to odczucie niepokoju z powodu postępującej urbanizacji, charakterystyczne dla jego późniejszej fazy, potwierdzając siebie jako «zwierzę z okularami» obdarzone instynktowną wrażliwością, zdolne do wychwycenia tego, co krąży w powietrzu, i przetworzenia tego w silny poetycki obraz.
CONDITION REPORT
Dobra ogólna kondycja. Dzieło integralne w każdej części, z żywymi i czytelnymi kolorem i pociągnięciami pędzla.
Zdjęcie obrazu umieszczonego w aranżacji powstało przy użyciu sztucznej inteligencji i należy traktować jako wyłącznie przykładowe. Obowiązują tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie pokazują przedmiot i jego cechy, zarówno ogólne, jak i detale.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona, w odpowiednim opakowaniu.

