Giovanni Greco (1953) - Parossismo






Magister innowacji i organizacji kultury i sztuki, dziesięć lat doświadczenia w sztuce włoskiej.
€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 139803
Doskonała ocena na Trustpilot.
Giovanni Greco (ur. 1953) prezentuje Parossismo, oryginalne malarstwo akrylowe z 2024 roku na płótnie, 50 x 50 cm, ręcznie podpisane z przodu i z tyłu, w doskonałym stanie, z Włoch, przedstawiające abstrakcyjny pejzaż.
Opis od sprzedawcy
SPEDIZIONE kombinata, jeśli kupisz więcej prac w tym samym Aukcje płacisz TYLKO jedną wysyłkę
Giovanni Greco (1953, Katânia) [Włochy]
Smal pierwszodujący, na płótnie
podpis artysty z przodu i od tyłu;
Certyfikat autentyczności artysty
GIOVANNI GRECO urodzony w Katanii, mieście w którym żyje i działa. Po nieukończonych studiach biologii i pogłębieniach studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudy w Katanii, a w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, początkowo czerpiąc z wpływów magritte’owskich, a następnie de Chirico, gdzie możliwe było rozdzielenie dwóch pozornie sprzecznych warstw – snu i rzeczywistości obiektywnej – w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silne pociągnięcie zmierzające do rozstrzygnięcia wielkich dylematów egzystencji i relacji między sobą a światem, starając się interpretować „myśl”, czasem niepodważalne przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco – nie dookreślony sposób bycia środkiem, by ukazać na nowo problemy fundamentalne, których nasz umysł nie przestaje uwalniać, prezentując wizualne presje, naciski duszy; dalej przyciąga go malarstwo metafizyczne, przede wszystkim prace G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybór stylu, ile ze względu na wyrażane w nich znaczenie, które objawia się w solidności kompozycyjnej; przedmioty, figury i sama przestrzeń stają się potężnymi masami, nadane przez ciemne i gęste walory kolorystyczne, w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a podmioty zawieszają się między wpływem metafizycznym a odwołaniami neoklasycznymi zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „ëndonèxò”, terminu ukuwanego przez artystę – (éndon-éxò) – gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, ale jednocześnie dającego do zrozumienia pragnienie, by jego malarstwo było bliższe przeżyciu obserwatora, sięgając od głębi duszy i stopniowo zastępując się, nowymi mrocznymi siłami, jasne i proste przestrzenie rozumu.
Historie sprzedawców
SPEDIZIONE kombinata, jeśli kupisz więcej prac w tym samym Aukcje płacisz TYLKO jedną wysyłkę
Giovanni Greco (1953, Katânia) [Włochy]
Smal pierwszodujący, na płótnie
podpis artysty z przodu i od tyłu;
Certyfikat autentyczności artysty
GIOVANNI GRECO urodzony w Katanii, mieście w którym żyje i działa. Po nieukończonych studiach biologii i pogłębieniach studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudy w Katanii, a w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, początkowo czerpiąc z wpływów magritte’owskich, a następnie de Chirico, gdzie możliwe było rozdzielenie dwóch pozornie sprzecznych warstw – snu i rzeczywistości obiektywnej – w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silne pociągnięcie zmierzające do rozstrzygnięcia wielkich dylematów egzystencji i relacji między sobą a światem, starając się interpretować „myśl”, czasem niepodważalne przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco – nie dookreślony sposób bycia środkiem, by ukazać na nowo problemy fundamentalne, których nasz umysł nie przestaje uwalniać, prezentując wizualne presje, naciski duszy; dalej przyciąga go malarstwo metafizyczne, przede wszystkim prace G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybór stylu, ile ze względu na wyrażane w nich znaczenie, które objawia się w solidności kompozycyjnej; przedmioty, figury i sama przestrzeń stają się potężnymi masami, nadane przez ciemne i gęste walory kolorystyczne, w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a podmioty zawieszają się między wpływem metafizycznym a odwołaniami neoklasycznymi zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „ëndonèxò”, terminu ukuwanego przez artystę – (éndon-éxò) – gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, ale jednocześnie dającego do zrozumienia pragnienie, by jego malarstwo było bliższe przeżyciu obserwatora, sięgając od głębi duszy i stopniowo zastępując się, nowymi mrocznymi siłami, jasne i proste przestrzenie rozumu.
