Bernard Aubertin (1934-2015) - Monocromo Rosso

Rok 1959 to kluczowy rok dla Bernarda Aubertina: całkowicie definiuje swoją poetikę „Rouge Total” i zaczyna eksperymentować z materią na powierzchni, tworząc monocromy nie tylko płaskie, lecz modulowane różnicami gęstości, reliefów i fal.

Często używał różnych podpór zamiast płótna, w tym desek drewnianych, często pochodzących z recyklingu. W niektórych przypadkach, jak w tym, używał drewna morskiego lub z żeglarskiej stolarki, które preferował ze względu na spójność, jaką udawało mu się wycisnąć na dziele w sensie rygoru i fizyczności, jakich poszukiwał na powierzchni.

Falujące odcienie koloru były uzyskiwane za pomocą elastycznych szpatułek, ostrzy metalowych lub narzędzi murarskich (gładkie lub ząbkowane kielnie), aby tworzyć rytmy materialne, które „drgały” pod światłem.

A to Monochrom Czerwony z 1959 roku, prezentowane tutaj, jest wyraźnym i bardzo rzadkim przykładem. Te falowania przekształcają monocrom w dynamiczne pole, na którym światło porusza się po załamaniach powierzchni. Czerwony staje się więc materią żywą i pulsującą.

Dzieło figuruje w Oficjalnym Archiwum Bernarda Aubertina i jest wyposażone w certyfikat autentyczności oraz archiwizację wydane przez samo Archiwum. Dodatkowo istnieje podpisane i opieczętowane oświadczenie archiwum, w którym wspomniana jest przyszła publikacja w przygotowywanym Katalogu Generalnym.

Jesteśmy w obecną obecnością Monochrom Czerwony z 1959 roku, historyczny i bardzo rzadki, żywy, matericzny, który świadczy o przełomie, jaki artysta chciał wpisać w sztukę drugiej połowy XX wieku.

Z powodu poufności i bezpieczeństwa numer archiwizacji znajdujący się w certyfikacie dołączonym do fotografii został zaciemniony.