Oliviero Toscani - Oliviero Toscani - Piu' di 50 anni di magnifici fallimenti - Lata 2000–2009

Oliviero Toscani. Ponad 50 lat wspaniałych porażek. Wymiary 100 x 70 cm. Wystawa Mar Ravenna 2019. W doskonałym stanie. Wysyłka w sztywnym tubie.




Oliviero Toscani (Milano, 28 lutego 1942 – Cecina, 13 stycznia 2025) był włoskim fotografem.

Biografia
Origini
Oliviero Toscani urodził się w Mediolanie w 1942 roku, syn Lombardów Fedele i Dolores Cantoni. Jego ojciec, Fedele Toscani, jest jednym z historycznych fotoreporterów 'Corriere della Sera'. Jego siostra, Marirosa Toscani, wraz z przyszłym mężem, Aldo Ballo, była częścią studia Ballo&Ballo, jednego z najważniejszych studiów fotograficznych specjalizujących się w architekturze, wnętrzach i designie.


Fotografia don Lorenzo Milani w Barbiana, opublikowana przez L'Espresso w 1959 roku (autor: Oliviero Toscani).
Kariera
Publikował swoje pierwsze zdjęcie na łamach Corriere w wieku 14 lat. Jak sam opowiada w książce 'Caro Avedon', towarzyszy swojemu ojcu do Predappio na pogrzeb Mussoliniego. Podczas gdy Fedele Toscani fotografuje ceremonię w całości, on skupia się na smutnej twarzy Rachele Mussolini, a portret trafia na łamy Corriere. Po ukończeniu liceum Vittorio Veneto w Mediolanie, w 1965 roku uzyskał dyplom z fotografii w Kunstgewerbeschule w Zurychu, gdzie był uczniem Serge Stauffer'a, specjalisty od Marcela Duchampa, oraz artysty Karla Schmida.

Zaczyna niemal od razu pracować w branży reklamy, a jej pierwsza kampania to dla cornetto Algida. Przedstawia propozycję z próbą wykonaną na szybko, trzy dziewczyny jadą na tandemie, delektując się lodami. Propozycja bardzo się podoba, zdobywa zlecenie, a młody Toscani domaga się na finalne zdjęcie modelek z Paryża, stylistów i makijażystów z najwyższej półki.

W 1972 roku Oliviero Toscani wystąpił jako świadek w reklamowych spotach firmy odzieży męskiej Facis. Obok Toscani pojawili się szwagier Aldo Ballo, Sergio Libis i Alfa Castaldi.

W 1973 roku firma zajęła się reklamami dżinsów marki włoskiej Jesus wraz z copywriterami Emanuele Pirella i Michael Goettsche z agencji Italia. Jedna z nich (pokazująca półzakryte pośladki modelki Donna Jordan z hasłem: «Kto mnie kocha, niech mnie śledzi») stanie się jedną z jej najbardziej ikonicznych kampanii prowokacyjnych, cenzurowaną przez wymiar sprawiedliwości, politykę, kulturę i Kościół.

Na łamach Corriere della Sera Pier Paolo Pasolini później będzie go bronił.

Zaczęła wcześnie pracować dla magazynów takich jak Elle, Vogue, GQ, Harper's Bazaar, Esquire, Stern, l'Uomo Vogue i Donna, oraz realizować zdjęcia na kampanie dla niektórych z najważniejszych marek mody, takich jak Valentino, Chanel, Fiorucci, Esprit i Prénatal. W 1979 roku, z okazji festiwalu „Venezia 79 la fotografia”, prowadziła kurs na temat fotografii mody z udziałem Franca Sozzani, wówczas zastępczyni redaktor naczelnej magazynu Lei, wydawnictwa Condé Nast.

Trudno oddzielić pracę redakcyjną związaną z modą Toscani od jego działalności reklamowej. Wielką nowością jego podejścia do fotografii reklamowej jest korzystanie z problemów społecznych chwili obecnej i wprowadzanie ich na błyszczące strony reklamy. To nowe podejście znajduje swoje ukoronowanie w relacji, rozpoczętej w 1982 roku, z firmą Benetton. Toscani zajmuje się zdjęciami i koncepcją kampanii reklamowych: tematy takie jak równość, mafia, walka z homofobią, przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się AIDS, poszukiwanie pokoju, zniesienie kary śmierci po raz pierwszy pojawiają się na billboardach i stronach reklamowych. Jeśli kiedyś w tradycyjnej fotografii mody codzienne życie było pretekstem do promowania marki odzieżowej, to teraz marka ta staje się pretekstem do promowania kampanii społecznej świadomości.

W 1991 roku, pod egidą Benettona, założył magazyn Colors, a w 1994 roku Fabrica, międzynarodowe centrum sztuki i badań nad nowoczesną komunikacją, którego siedziba została zaprojektowana przez japońskiego architekta Tadao Andō. Fabrica wyprodukowała projekty wydawnicze, książki, wystawy i ekspozycje. Od 1999 do 2000 roku był dyrektorem kreatywnym miesięcznika Talk Miramax w Nowym Jorku, kierowanego przez Tinę Brown. W 2000 roku zerwał współpracę z grupą Benetton po kontrowersyjnej kampanii, która używała prawdziwych zdjęć skazanych na śmierć w Stanach Zjednoczonych i wywołała działania odwetowe wobec domu mody. W latach 2000 zajmował się kampaniami marki RaRe, których tematem była homofobia, oraz firmy Nolita Pocket. Kampanie te często spotykały się z konfliktami z Instytutem Samoregulacji Reklamy.

W 2004 roku stworzył centrum badań nad nowoczesną komunikacją La Sterpaia. Centrum, położone w obrębie rezerwatu przyrody Parku San Rossore (Piza), jest laboratorium, w którym, korzystając z metodologii warsztatów, uczniowie są kierowani przez doświadczonych tutorów w danej dziedzinie. Kursy, trwające od 3 do 6 miesięcy, są otwarte dla ograniczonej liczby fotografów, grafików, pisarzy i reżyserów. W tym samym roku koordynuje publikację '30 ans de Libération', tomu, który odtwarza ostatnie trzydzieści lat historii na podstawie artykułów francuskiej gazety Libération.

W 2004 roku Ancora prowadziła kampanię na rzecz bezpieczeństwa drogowego „Non uccidere” we współpracy z Policją Państwową i Genertel.

We wrześniu 2006 roku objął funkcję dyrektora artystycznego Music Box, interaktywnego kanału platformy Sky. Teledyski muzyczne (wybierane przez publiczność z domu za pomocą e-maili lub SMS-ów) są 'zakłócane' przez 'pigułki wirusowe' tworzone przez grupę kreatywną La Sterpaia pod nadzorem Toscani. Na tej samej stacji Toscani prowadzi talk show Camera Oscura.

W 2007 roku realizuje dla marki Nolita kampanię szokującą przeciwko anoreksji nervosa, fotografując francuską modelkę i aktorkę Isabelle Caro, chorą na anoreksję, ważącą 31 kilogramów przy wzroście 1,64 m. Ze względu na brutalność obrazów kampania podzieliła publiczność i krytyków, jedni uważając ją za edukacyjną dla młodych, drudzy za przypadek medialnego wyłudzania. Modelka zmarła 17 listopada 2010 roku.

Zawsze w 2007 roku agencja Saatchi & Saatchi nagrodziła Oliviero Toscani jako Creative Hero podczas gali Clio Awards w Miami. W tym samym roku Toscani zainaugurował projekt "Razza Umana" — fotograficzną rekonesans na temat różnych morfologii i warunków ludzkich, mający na celu spisanie wszystkich wyrazów i cech somatycznych, społecznych i kulturowych gatunku ludzkiego, zaczynając od ponad 100 włoskich gmin, państwa Izrael, Palestyny i Gwatemali.

Z okazji obchodów 30-lecia Narodowej Służby Zdrowia, Oliviero Toscani stworzył dla Ministerstwa Zdrowia kampanię informacyjną 'Chleb, Miłość i Zdrowie'. Współpracował z tym samym ministerstwem w 2008 roku przy kampanii 'Z jakiej rasy jesteś, człowieku czy nieludzki?', która miała na celu zwalczanie głównej przyczyny bezdomności psów, czyli porzucania zwierząt.

W 2008 roku, podczas 61. edycji Festiwalu Filmowego w Locarno, zaprezentowano film Anorexia, historię obrazu autorstwa argentyńskiego reżysera Leandro Manuel Emede, dokument, który opowiada historię fotografii No Anorexia stworzonej przez Toscani (patrz wyżej): dokument ukazuje nie tylko koncepcję zdjęcia, ale także w sposób poruszający przedstawia wszystko, co wydarzyło się po jego premierze, łącząc w tle nie tylko recenzje prasowe, ale także wywiady z krytykami i dziennikarzami.


Oliviero Toscani w 2008 roku
W 2010 roku Akademia Sztuk Pięknych w Florencji nadała mu tytuł Honorowego Akademika. W 2016 roku brał udział jako sędzia w programie Master of Photography, talent show przeznaczonym dla fotografów amatorów i profesjonalistów. W 2017 roku Akademia Sztuk Pięknych w Brescii przyznała mu tytuł doktora honoris causa. W 2019 roku zdobył nagrodę za całokształt twórczości od niemieckiego Art Director's Club.

W 2011 roku opiekował się wystawą "funcooldesign", retrospektywą studia JoeVelluto (JVLT).

W 2014 roku zgłosił partię Fratelli d'Italia do odpowiednich organów za użycie bez zgody jego zdjęcia w ramach kampanii partii przeciwko adopcjom gejowskim. W październiku tego samego roku uruchomił nowy projekt radiowy wraz z Nicolasem Ballario: Non Sono Obiettivo; emitowany w każdy piątek na Rai Radio 1, do udziału w programie może zgłaszać się każdy, wysyłając swój wkład.

Od 2018 do 2020 roku Toscani ponownie pracował dla Benetton, zajmując się kampaniami fotograficznymi firmy i powracając na stanowisko dyrektora artystycznego Fabrica, w ramach którego uruchomił projekt Fabrica Circus, zakładający tworzenie inkubatora artystów renesansowych, gdzie tworzenie nie zna granic ani etykiet. W tym okresie Toscani powrócił do niektórych tematów bliskich jego działalności, takich jak integracja, poprzez kampanię zdjęciową w szkole na osiedlu Giambellino w Mediolanie, przedstawiającą 28 dzieci z trzynastu różnych narodowości. Toscani zakończył współpracę z firmą w lipcu 2020 roku, zostając zwolnionym po swoich wypowiedziach na temat zawalenia się mostu Morandi.

We wrześniu 2022 roku, zaproszony przez Pietro Mereu, udał się na Sardynię, aby sfotografować osoby w wieku stu lat z Ogliastry.

Zaangażowanie polityczne
Toscani w 1971 roku wraz z ojcem podpisał list otwarty do L'Espresso przeciwko komisarzowi Luigiemu Calabresiemu. W maju 2022 roku oświadczył, że nie odrzuca tego apelu. Zbliżył się do stanowisk Radykalnych, jest honorowym prezesem organizacji Nessuno tocchi Caino, zrzeszonej w Partito Radicale Transnazionale, która opowiada się za moratorium na karę śmierci. Kandydował do Izby Deputowanych w 1996 roku z list Radykalnych w ramach Lista Marco Pannella i ponownie w 2006 roku z Rosa nel Pugno. W latach 2007–2009 prowadził program na antenie Radio Radicale zatytułowany 'Strach generuje cenzurę', razem z jednym ze swoich najbliższych współpracowników, kulturalnym przedstawicielem kolektywu La Sterpaia i działaczem radykalnym Nicolasem Ballario. Poparł kandydaturę byłego terrorysty Sergio D'Elia w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku.

Od 2008 roku był radnym ds. kreatywności w gminie Salemi na Sycylii, za czasów burmistrza Vittorio Sgarbiego, wspieranego przez Unia Centrum.[42] W Salemi proponował sprzedaż starych domów za symboliczną kwotę 1 euro, aby szybko przeprowadzić renowację i przyciągnąć uwagę prasy.[43] Jednym z pierwszych, którzy odpowiedzieli na apel, był przedsiębiorca Massimo Moratti.[44] W 2010 roku Toscani zrezygnował z funkcji radnego z powodu silnego "kontrastu" z burmistrzem Sgarbim i byłym deputowanym Giuseppe Giammarinaro.[45] W 2013 roku powrócił do Radio Radicale z programem "Fatto in Italia", zawsze w duecie z Nicolasem Ballario.[46] W 2021 roku skrytykował i zdyskredytował stanowisko lidera Ligi, Matteo Salviniego, przeciwko proponowanemu przez Enrico Lettę Ius soli. W 2023 roku, podczas wywiadu, ostro skrytykował działania rządu Meloni.[47] W tym samym roku oświadczył, że "cieszy się, że Berlusconi już nie ma".[48]}

Śmierć
W czerwcu 2023 roku zdiagnozowano u niego amiloidozę, o czym poinformowano publicznie w sierpniu 2024. Fotograf oświadczył, że stracił motywację i chęć do życia z powodu wszystkich ograniczeń narzuconych przez chorobę, nie wykluczając skorzystania z pomocy w samobójstwie wspomaganym.[49]

Toscani zmarł 13 stycznia 2025 roku w szpitalu w Cecinie, w prowincji Livorno, gdzie przebywał od kilku dni z powodu pogorszenia stanu zdrowia. Pogrzeb fotografa odbył się w formie prywatnej następnego dnia; Toscani został następnie skremowany na cmentarzu komunalnym Lupi w Livorno.


W 2000 roku oskarżono go przez stan Missouri o oszustwo za to, że podstępem sfotografował skazanych na śmierć. Według zarzutów, prosząc o pozwolenie na wykonanie zdjęć skazanych na krześle elektrycznym, artysta nie poinformował odpowiednich osób o celach komercyjnych, dla których zamierzał sfotografować skazanych. Toscani się tłumaczył, zaprzeczając, jakoby chodziło o prawdziwą reklamę, i wyraził swój sprzeciw wobec kary śmierci. Rodzina Benetton, aby uniknąć bojkotu sklepów i produktów, przeprosiła krewnych skazanych, co doprowadziło do konfliktu z Toscani. W wyniku tych wydarzeń współpraca między Toscani a Benettonem została przerwana, a firma musiała zamknąć 400 punktów sprzedaży. Postępowanie sądowe ze strony stanu Missouri zakończyło się darowizną na rzecz Funduszu dla ofiar przestępstw w wysokości 50 000 dolarów.
W lutym 2015 roku został wpisany do rejestru podejrzanych przez Prokuraturę w Weronie za zniesławienie Włochów, których określił jako „naród wiecznych pijańców”, po złożeniu zawiadomienia przez adwokata Andreę Baccigę. Jednakże Sąd Najwyższy uniewinnił go w 2016 roku.
W 2019 roku został skazany przez Trybunał w Mediolanie na grzywnę w wysokości 4000 euro za znieważenie religii z powodu wypowiedzi podczas audycji radiowej La Zanzara, takich jak „Kościół wygląda jak klub sadomaso” oraz „są świętym Wojtyła, który był przeciwny prezerwatywom w Afryce, morderca”. 2 listopada 2021 roku Sąd Apelacyjny w Mediolanie uniewinnił go, uchylając wyrok pierwszej instancji.
W 2019 roku został również skazany w drugiej instancji przez Sąd Apelacyjny w Mediolanie na grzywnę w wysokości 8 000 euro za zniesławienie Matteo Salvini'ego słowami, które według wyroku były 'bezinteresownie obraźliwe', 'czysty turpiloquium', słowami nienawiści wobec byłego ministra, a nie satyrą czy krytyką polityczną, lecz 'atakiem na osobę, obelgą moralnie obrażającą'.
11 lutego 2021 roku sąd cywilny w Rzymie zasądził od niego odszkodowanie w wysokości 15 000 euro na rzecz Maurizio Gasparri, za określenie go między innymi jako „osobę z opóźnieniem umysłowym” i „która, patrząc w twarz rano, wymiotuje”.
15 lutego 2021 roku Sąd Najwyższy potwierdził wyrok skazujący za zniesławienie za niektóre obelgi wypowiedziane w 2014 roku wobec Matteo Salvini.
W październiku 2017 roku Toscani został oskarżony o niektóre wypowiedzi przeciwko głosującym w referendum weneckim dotyczącym autonomii przez dwóch członków rady regionalnej wspierających konsultację społeczną.[62][63]
W 2022 roku został skazany przez sąd w Vibo Valentia na 8 miesięcy więzienia za zniesławienie ze zwiększoną szkodliwością, po skardze osiemnastoletniego chłopaka, któremu Toscani odmówił zrobienia wspólnego zdjęcia, ponieważ jako Kalabryjczyk mógłby być 'potencjalnym mafiosem'.
Krytyki i kontrowersje

Ta sekcja zawiera kontrowersje do ponownego zorganizowania.
Przyczyniaj się do poprawy wpisu, integrując informacje zawarte w paragrafach tego wpisu i usuwając te, które są nieodpowiednie.
Toscani był wielokrotnie krytykowany za metody reklamy typu shockvertising i wielokrotnie wzywany do sądu. W latach dziewięćdziesiątych Federalny Sąd w Frankfurcie orzekł, że jego fotograficzne przedstawienia nieszczęść i różnych form biedy obecnych na świecie mają na celu wywołanie u publiczności poczucia solidarności wobec zleceniodawcy, firmy Benetton. Według niemieckiego sądu, osoby prowadzące taką reklamę wykorzystują w celach rozpoznawalności uczucia zaniepokojenia lub zmartwienia wywołane u obserwatora.
W 2013 roku Toscani oświadczył: „Kobiety muszą być bardziej powściągliwe, przywiązywać większą wagę do bycia, a nie do tego, jak się prezentują, tylko wtedy można uniknąć kolejnych przypadków feminizmu”. Fotograf dodał, że „[...] kobiety nie powinny się malować, nakładać szminki, powinny kochać siebie za to, kim są”. Toscani wyraził zgodę z przewodniczącą Izby Deputowanych, Laurą Boldrini, która zaapelowała o zaprzestanie wykorzystywania ciała kobiety w reklamie, „choć problem przemocy wobec kobiet nie wynika tylko z komercjalizacji ciała kobiety w spotach reklamowych, ale z całej komunikacji i telewizji w ogóle”. Kobiety w sieci zareagowały ostro, proponując kampanię na rzecz zaprzestania kupowania produktów reklamowanych przez Toscani.
W styczniu 2018 roku jego starsza córka, Olivia, oświadczyła wobec niego: „Od czasu rozstania moich rodziców zawsze słyszałam, jak przeklinał na nas, przeklinając, aż do niesłychanej granicy, by przeklinać na nasze życie (my jeszcze jako dzieci, niestety). Nasze pojednanie nigdy nie będzie możliwe bez głębokiego i szczerego aktu miłości i nawrócenia. Dziś Oliviero jest obcy z poważnym długiem moralnym i ludzkim”.
W czerwcu 2018 roku znany fotograf z Neapolu, Francesco Cito, udzielił wywiadu, w którym podniósł kwestię etyki moralnej w odniesieniu do kampanii reklamowych Benetton i Toscani, jako współuczestników w komunikacji, przedstawiając różne uwagi. Zdjęcie zamordowanego mafijnego zabójcy Franco Zecchin w czarno-białej tonacji, będące wydarzeniem z kroniki, zakupione przez Benetton, zmanipulowane przez Toscani, aby podkreślić czerwony kolor krwi, użyte do sprzedaży produktów firmy Benetton, a nie w celu podniesienia świadomości opinii publicznej na temat przestępstw mafijnych. Zdjęcie łodzi z migrantami autorstwa Kenny Karpov, również użyte do sprzedaży koszulek, a nie do przeznaczenia z zysków na tworzenie ośrodków przyjęcia. Nie tylko to, ale także pojawiają się problemy z prywatnością, ponieważ nikomu nie zapytano, czy zgadza się na umieszczenie ich wizerunku na koszulkach. Pomijając wiele innych wypowiedzi Cito, pozostaje również kluczowa kwestia, że Toscani nigdy nie powiedział, że te zdjęcia nie są jego własnością, wręcz przeciwnie, na dużych plakatach pojawiających się we wszystkich włoskich miastach, nazwiska fotografów nigdy nie były wymienione, co sprawiało, że naturalnym było przypuszczenie, iż autorem jest Toscani[69].
W grudniu 2018 roku, podczas wywiadu, użył obraźliwych słów wobec Giorgii Meloni, nazywając ją brzydką, wulgarną i opóźnioną. Liderka Fratelli d'Italia, która odpowiedziała na te obelgi, otrzymała wsparcie od wielu osób, także z innych środowisk politycznych, takich jak Alessia Morani z Partito Democratico. Za swoje zachowanie Toscani został oskarżony o mizoginię.
W 2020 roku został skrytykowany za swoje stwierdzenie „kto by się przejmował, jeśli zawali się most” w związku z zawaleniem się mostu Morandi, otrzymując ataki od różnych polityków i rodzin ofiar. Toscani później przeprosił.
Vita privata
Oliviero Toscani mieszkał od lat 70. w Casale Marittimo, w prowincji Pisa, na posiadłości, gdzie hodował konie oraz produkował wino i olej.

Miał trzy żony i sześć dzieci; jego związek z partnerką Kirsti Moseng, norweską modelką, trwał od połowy lat 70.