Het is altijd lastig om, als je het over literatuur hebt, te spreken van de beste. Alle AKO-, Libris en weten-wij-veel-prijzen ten spijt. Maar geen regel zonder uitzondering. En die betreft F.B. Hotz. Ontegenzeggelijk de beste korte verhalenschrijver die Nederland heeft gekend, sterker, eigenlijk nog zou moeten kennen. Diezelfde Hotz had op zijn eigen wijze ook een held: de schrijver J. van Oudshoorn, pseudoniem van diplomaat Jan Koos Feijlbrief. In onderhavige kavel gaat Jan Paul Hinrichs uitvoerig in op de ‘bewondering’ die Hotz voor Oudshoorn had. En dat min of meer ter inleiding van een vijftal brieven die Hotz schreef aan criticus, auteur en dichter Wam de Moor, die op Van Oudshoorn promoveerde. We gaan hier verder niet over uitweiden. Wie meer wil weten, doet een bod. Te meer omdat deze kavel niet alleen bijzonder is vanwege Hotz maar ook vanwege uitgever Statenhofpers, een naam die altijd garant staat voor de fraaiste en meest bijzondere bibliofiele werken. En dat betreft zelfs deze op het oog ‘eenvoudige’ uitgaaf. Met deze Hotz (nummer 24 van de 100) haal je zonder overdrijving iets heel moois in huis. We doen er verder het zwijgen toe.