Een vroeg werk van Peter Donkersloot laat al duidelijk de kern zien van zijn latere beeldtaal. In deze periode experimenteert Donkersloot met ruwe materialen, eenvoudige vormen en een bijna kinderlijke vormentaal, waarin figuren en tekens balanceren tussen abstractie en herkenning. Het werk oogt direct en ongepolijst: sporen van het maakproces blijven zichtbaar en geven het beeld een fysieke, bijna tactiele aanwezigheid. Wat vooral opvalt is de vrijheid waarmee hij omgaat met compositie en proportie. Er is geen streven naar perfectie, maar naar zeggingskracht. Juist die openheid en speelsheid maken het vroege werk interessant: