In deze werken speel ik met de grens tussen beeld en object. Ik maak trompe-l’œil wandpanelen die zich gedragen als kleine kasten aan de muur. Door de vorm, de schaduwen en de openstaande deuren ontstaat er een ruimte die niet echt bestaat, maar wel voelbaar is. Alsof je er net in zou kunnen stappen. Het werk is in essentie plat, maar ik wil dat het zich als iets lichamelijks gedraagt. Iets dat zowel terugdeinst als naar voren komt. Dat zich niet volledig prijsgeeft. De figuren plaats ik in een beschermde, ingekaderde wereld. Niet opgesloten, maar afgeschermd. Voor mij is die kast een mentale ruimte. Een plek tussen binnen en buiten. Tussen gezien worden en jezelf bewaren. Bloemen en vlinders verschijnen niet als verklarende symbolen, maar als stille metgezellen. Ze dragen iets kwetsbaars in zich. Iets tijdelijks. Misschien zijn ze er gewoon om aandachtiger te kijken. Wat mij interesseert, is dat moment waarop nabijheid en afstand tegelijk bestaan. Dat wat dichtbij voelt, soms juist zorgvuldig wordt beschermd.