Dit grote schilderij behandelt een onderwerp waarin Willem van der Nat gespecialiseerd was: schapen. In dit werk speelt hij met licht en donker door de witte vachten van de schapen te laten afsteken tegen de donkere hut en de waterpomp. Het witte kapje van de vrouw brengt het geheel in balans. Zo ontstaat een sfeervol inkijkje in het plattelandsleven van de late negentiende en vroege twintigste eeuw. Afmetingen: 56 cm x 96 cm Afmetingen met lijst: 82 cm x 121 cm Het werk zit in een exclusieve lijst, afgewerkt met bladgoud. Het werk is rechtsonder gesigneerd en gedateerd '1907' Willem Hendrik van der Nat (Leiden, 1864–1929) was een veelzijdig kunstenaar: schilder, tekenaar, aquarellist, beeldhouwer, etser, illustrator en lithograaf. Hij kreeg zijn eerste tekenlessen op jonge leeftijd en volgde later opleidingen in Den Haag en Leiden, waar hij bevriend raakte met kunstenaar Floris Verster en kunstcriticus H.P. Bremmer. Aanvankelijk werkte Van der Nat als illustrator en lithograaf, maar rond 1900 legde hij zich volledig toe op de schilderkunst. Zijn stijl ontwikkelde zich van de invloed van de Haagse School naar een meer expressieve, kleurrijke werkwijze, mede geïnspireerd door Van Gogh en Millet. Hij verwierf bekendheid met zijn schilderijen van schapen en geiten, vaak gemaakt tijdens zijn verblijven in Drenthe, maar schilderde ook stillevens, landschappen en Spaanse taferelen. Van der Nat was medeoprichter van de Leidse kunstenaarsvereniging De Kunst om De Kunst en wordt gerekend tot de kern van de zogenoemde Leidse Impressionisten — een groep schilders die zich onderscheidde door hun losse penseelvoering en levendige kleurgebruik. Zij schilderde in en rond de stad Leiden. De stroming is verwant aan de Haagse School. Zijn werk is vertegenwoordigd in de collectie van verschillende musea, zoals het Stedelijk Museum De Lakenhal in Leiden en het Kröller-Müller Museum in Otterloo. Bezichtiging is uiteraard mogelijk.