Τραπέζι σαλονιού - Alpi - 19ος αιώνας

Τραπεζάκι-κονσόλα ιταλικού τεχνικού ύφους από καρυδιά με εγχάρακτη κεντρική στήλη και τετράπλατη βάση διακοσμημένη με ακάνθους και βολούτες, επιφάνεται από ασυνήθιστο επάλλομτο επιφάνειας μαρμάρου Verde Alpi, με καμπύλη περίγραμμα και έντονα κοψίματα. Στυλ Renaissance Revival / Neorrenascentista, Ιταλία, τέλη του 19ου αιώνα, περίπου 1870–1900.

Αρχή: Ιταλία
Εποχή: τέλη του 19ου αιώνα, περίπου 1870–1900
Στυλ: Νεοαναγεννησιακό / Renaissance Revival, με στοιχεία κλασσικιστικά
Υλικά: συμπαγές δέντρο, πιθανώς καρυδιά, εγχάρακτο και πατιναρισμένο; μάρμαρο Verde Alpi
Διαστάσεις: 49 × 93 × 51 cm

Ευγενές και ασυνήθιστο τραπεζάκι-κονσόλα ιταλικό τέλη του 19ου αιώνα, στηριζόμενο σε σημαντή κεντρική βάση από ξύλο ευρέως εγχάρακτο και τελειωμένο με παχύ επάλλομτο μάρμαρο πρασινομάρμαρο σε μορφή ιδιαίτερα σπάνια και εκφραστική. Αντί για το συνηθισμένο ορθογώνιο σχέδιο, η επιφάνεια παρουσιάζει περίγραμμα σκόπιμα στρογγυλεμένο, με ευρύ εμπρός καμπύλο, καμπύλες άκρες, κειμενοκύτταρα γωνίες και πλευρές ήπια κωνικές, δημιουργώντας μια σιλουέτα σχεδόν οβάλ και γλυπτική. Αυτό το τεμάχιο κοπής, κατασκευασμένο ειδικά για το κομμάτι, αποτελεί ένα από τα κύρια στοιχεία ενδιαφέροντος και το διακρίνει σαφώς από τα πιο συμβατικά ιστορικού ενδιαφέροντος τραπεζάκια-κονσόλες της ίδιας περιόδου.

Το μάρμαρο, σε βαθύ πράσινο τόνο με λευκές και φωτεινές πράσινες φλέβες, παρουσιάζει χαρακτηριστικά συμβατά με Verde Alpi, πέτρα ιταλική ευρέως εκτιμημένη σε διακοσμητικά έπιπλα. Το πάχος της επιφάνειας και η περίτεχνη πλατφόρμα του περιγράμματος ενισχύουν τη μα monumentalità της σύνθεσης.

Η βάση φέρει στιβαρή κεντρική στήλη στρογγυλεμένη και σκλισμένη, διακοσμημένη με μεγάλες ακανθούρες, πλατίνες και περιγράμματα, στηριζόμενη σε τέσσερα εκτεταμένα εγκάρσια πόδια με ακτινωτό σχέδιο. Αυτά εμπλουτίζονται με βολούτες, εγκάρσιες αυλακώσεις, γεωμετρικές ακροδέσμες και φύλλα ακάνθου στις άκρες, δημιουργώντας μια σύνθεση ταυτόχρονα αρχιτεκτονική και γλυπτική.

Ο σχεδιασμός ανασύρει άμεσα το ρεπερτόριο του ιταλικού Αναγεννησιακού, επαναπροσδιορισμένος σύμφωνα με τη γούστα ιστορικισμού του β’ μισού του 19ου αιώνα. Ο συνδυασμός ανάμεσα στην τετράπλευρη βάση με ισχυρή παρουσία, την κεντρική στήλη με περίτεχνη τεχνουργία και την επιφάνεια μάρμαρου με εξαιρετικά κομμένο περίγραμμα δίνει στο κομμάτι μια ιδιαίτερη ταυτότητα και μια διακοσμητική παρεμβολή ανώτερη από αντίστοιχα κομμάτια της ίδιας περιόδου.

Η κατασκευή, η εκτεταμένη χειροτεχνική τεχνική και η ορατή παλαίωση στις κάτω επιφάνειες συνάδουν με παραγωγή του όψιμου αιώνα. Παρουσιάζει φθορά, μικρές ζημιές, διαφορές τοντονικού χρώματος και πατίνα συμβατές με την ηλικία, έχει μικρή ανομοιογένεια στην επιφάνεια της επιχείρησης, χωρίς να επηρεάζει τη δομική ακεραιότητα.