Starożytna Grecja, Cywilizacja mykeńska szkło formowane w rdzeniu Amphoriskos

Amphoriskos
szkło formowane na rdzeniu
KULTURA: Grecka
Okres: V - IV wiek p.n.e.
Wymiary: 77 mm x 52 mm
Dobry stan
POCHODZENIE: prywatna kolekcja z Holandii, nabyta w galerii Helios, Wielka Brytania.

W zestawie certyfikat autentyczności oraz unijne zezwolenie na eksport.

Jeśli złożysz ofertę spoza Unii Europejskiej i wygrasz przedmiot, musimy wystąpić o nową licencję eksportową do Twojego kraju, a wysyłka zostanie opóźniona o 3-5 tygodni.

Amforyk z masy szkła o formie główki jest małym, luksusowym naczyniem używanym głównie w starożytnej Grecji do przechowywania cennych perfumowanych olejów, maści lub kosmetyków. Termin amforykos dosłownie oznacza „mała amfora”, odnosząc się do jego miniaturowego, dwuręcznego kształtu słoika, który zazwyczaj ma wydłużone, jajowate lub piriformne ciało, wysoką szyjkę oraz parę delikatnych uchwytów w kształcie litery S. Te naczynia cieszyły się ogromną popularnością na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego, szczególnie od okresu archaicznego do hellenistycznego (VI–I wiek p.n.e.), a ich zawartość często była częścią codziennego życia, używana w domu, składana jako vota w sanktuariach, a najczęściej umieszczana w grobowcach jako wyroby grobowe do namaszczania zmarłych. Obecność tych kolorowych butelek ze szkła w pochówkach odzwierciedla ich wysoką wartość i bogactwo ich właścicieli.

Naczynie zostało wykonane techniką formowania rdzenia, jedną z najstarszych metod wytwarzania szkła na Morzu Śródziemnym. Ten pracochłonny proces rozpoczynał się od uformowania przez szklarza szorstkiego rdzenia, zazwyczaj mieszanki gliny i piasku, wokół metalowego pręta. Następnie szkło nakładano na ten rdzeń, zanurzając go w stopionym szkle lub ciągnąc gorące, lepkie nici szkła na obracającym się rdzeniu. Naczynie było potem podgrzewane ponownie, a kontrastujące kolory nici szkła, zwykle nieprzezroczysty żółty, biały lub turkusowy na ciemniejszej podstawie, takiej jak ciemnoniebieska lub czarna, owijano wokół korpusu. Te kolorowe ścieżki—powszechnie nieprzezroczyste, żółte, białe lub turkusowe—były następnie przeciągane w górę i w dół narzędziem metalowym, tworząc skomplikowane wzory piór, zygzaków lub festonów. Rant, podstawa i uchwyty były dodawane osobno. Po ostygnięciu naczynia, gliniany rdzeń był ostrożnie skrobany od środka, pozostawiając małe, grube-warstwowe szklane naczynie.

Przemysł szklany formowany z rdzenia rozwijał się na Wschodnim Morzu Śródziemnym, a wyspa Rodos wyłoniła się jako główny ośrodek produkcji w okresie klasycznym i hellenistycznym. Kształty tych naczyń szklanych — w tym amphoriskos, alabastron i aryballos — były świadomie zaczerpnięte z współczesnej greckiej ceramiki i naczyń metalowych, lecz te szklane przedmioty były wysoko cenione za ich błyszczący, nieprzezroczysty kolor i żywe wzory dekoracyjne, które często wyróżniały je jako luksusowe przedmioty wyższej klasy. Ich mały rozmiar i grube ścianki były naturalnymi ograniczeniami techniki formowania z rdzenia, co czyniło je idealnymi do przechowywania drogocennych olejów. Produkcja amphoriskos zmniejszyła się po wprowadzeniu techniki dmuchania szkła w okresie rzymskim, ale te wczesne naczynia szklane pozostają świadectwem wyrafinowanej sztuki starożytnych rzemieślników śródziemnomorskich.