Lornetka - 1930-1940

To dwa lornetki, które zachowują całą godność optycznych instrumentów z pierwszej połowy XX wieku, gdy solidność mechaniczna i funkcjonalność szły w parze z estetyką niemal rzemieślniczą. Oba noszą ten szlachetny zużycie, które pozostawiają wyłącznie dekady: skórzaną patynę zużycia, patynę, którą zyskuje metal, gdy towarzyszył komuś w podróży, obserwacjach lub służbie.

Para po lewej, ciemniejsza i z powłoką przypominającą postarzałą skórę, ma ten klimat wyposażenia wojskowego lub ekspedycyjnego międzywojnia: kompaktowy, solidny, z centralnym ostrzeniem, które wciąż wydaje się posłuszne. Obszary, gdzie materiał się rozjaśnił, ujawniają rękę, która go trzymała, stały ścieranie życia codziennego.

Po prawej, z zielonkawą patyną, zdradza elementy z mosiądzu lub brązu, które powoli utleniały się, tworząc charakterystyczną plamistą powierzchnię typową dla przedmiotów, które żyły w wilgotnym środowisku lub spędziły długie okresy przechowywania. Ich design jest nieco bardziej wyrafinowany, ale równie pragmatyczny: cylindry proporcjonalne, widoczne śruby, centralne ostrzenie, które mówi o precyzji mechanicznej bardziej niż o estetycznym refinymencie.

Razem tworzą niewielki dialog między dwoma zbliżonymi, lecz nieidentycznymi epokami: jeden bardziej powściągliwy i użytkowy, drugi z niemal marynistycznym akcentem przez swoją utlenianą patynę. Oba przekazują ten bardzo atrakcyjny klimat starych instrumentów optycznych: połączenie nauki, przygody i czasu zgromadzonego na każdej powierzchni.

Wysyłka potwierdzona i solidnie zapakowane.