Lustro - Drewno - neogotyk

To lustro, które ucieleśnia ten późny neogotyk, który pod koniec XIX wieku reinterpretował tradycję średniowieczną, łącząc powagę z wyrafinowaniem burżuazyjnym. Drewno orzechowe, ciemne i satynowe, nadaje mu natychmiastowy, wizualny ciężar, prawie architektoniczny, jakby był fragmentem większego mebla lub nawet wnętrza kościelnego dostosowanego do domu.

Rama układa się jak mała fasada: kolumny toczone po obu stronach, wyprostowane niczym mikroskopijne filary utrzymujące konstrukcję i nadające pionowość; górne i dolne zakończenia, które funkcjonują jako złagodzone pinakle, kojarzące się z konturami gotyckich filarów, ale bez dosłowności. Na górze, fryz rzeźbiony koncentruje największe obciążenie dekoracyjne: napięte krzywizny, motywy geometryczne i niemal heraldyczny rytm, który przywołuje tracery i łuki ostrołukowe, bez bezpośredniego ich odtworzenia. To język gotycki przefiltrowany przez wrażliwość XIX wieku, bardziej dekoracyjny niż doctrinalny.

Lustro, lekko zamglone upływem czasu, dodaje tę patynę, którą tylko lata potrafią nadać: blask nieco przygaszony, drobne ślady, które nie odejmują piękna, lecz je dopełniają, jakby przedmiot zachowywał pamięć o pomieszczeniach, które odbijał. Ogółem, ta kompozycja przekazuje mieszankę szlachetności i domowego ciepła, intymny Neogotyk, zaprojektowany, by uszlachetniać garderobę, przedpokój lub sypialnię, z tym powiewem historii reinterpretowanej, który charakteryzował drugą połowę XIX wieku.

Wysyłka potwierdzona i solidnie zapakowana.