Bernd und Hilla Becher - Printed Matter 1964/2013 (MINT CONDITION) - 2013

BARDZO WAŻNY KATALOG, który prezentuje FANTASTYCZNY PRZEGLĄD praktycznie wszystkich ephemera i katalogów autorstwa Bernda (Bernharda) i Hilli Becherów, niezwykle wpływającego niemieckiego duetu fotografów i artystów - w NOWYM STANIE.

Ograniczony do 1000 egzemplarzy.
RZADKI i POSZUKIWANY.

Nowy, w stanie nienaruszonym, nieczytany - KOPIA DLA KOLEKCJONERA.

Podzielony na dwie części:
- Część pierwsza: 1964-1977 (czasopisma, katalogi wystaw, karty zaproszeń, plakaty)
- Część druga: 1970-2010 (monograficzne książki)

MUSISZ mieć tę PRZEWODNĄ KSIĄŻKĘ-ŹRÓDŁO, LITERATURĘ POBOCZNĄ -
dla każdego ambitnego kolekcjonera ogólnie oraz oczywiście szczególnie dla wszystkich kolekcjonerów Becherów.

PROSZĘ CIESZĆIE SIĘ z JEDNOSPRZEDAŻOWEJ AUKCJI na 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy) -
z MIĘDZYNARODOWYMI FOTOKSIĄŻKAMI z MOJEJ PRYWATEJ KOLEKCJI i z OSTATNICH NABYCZEŃ.

Becherowie - słynni z ich artystycznych książek (Martin Parr, The Photobook, tom 2, str. 268/269).

Becherowie - twórcy „Anonyme Skulpturen”.
Pierwsza książka Becherów jest uważana za JEDNĄ Z NAJGŁOŚNIEJ WYDANYCH FOTOKSIĄŻEK WSZECH CZASÓW (Andrew Roth, Book of 101 Books, str. 194/195; Martin Parr, The Photobook, str. 266).

Becherowie - znani z „Becher-Classe” lub „Becher-Szkoła”.

Becherowie - nauczyciele Andreasa Gurskiego, Thomasa Strutha, Candidy Höfer, Thomasa Strutha i innych.

"Bernhard 'Bernd' Becher (1931-2007) i Hilla Becher, née Wobeser (1934-2015), byli niemieckimi artystami koncepcyjnymi i fotografami pracującymi w duecie. Najbardziej znani są z obszernej serii fotograficznych obrazów, lub typologii, budynków i struktur przemysłowych, często zorganizowanych w siatki. Jako założyciele tego, co stało się znane jako „Becher School” lub Düsseldorf School of Photography, wywarli wpływ na pokolenia reportażowych fotografów i artystów w Niemczech i za granicą. Zostali nagrodzeni Nagrodą Erasmus i Nagrodą Hasselbladu.

Düsseldorf School of Photography odnosi się do grupy fotografów, którzy studiowali w Kunstakademie Düsseldorf w połowie lat 70. pod wpływem Bernda i Hilli Becherów. Znani z rygorystycznego oddania tradycji niemieckiej z lat 20. Neue Sachlichkeit (Nowa rzeczowość), fotografie Becherów były jasnymi, czarno-białymi obrazami archetypów przemysłowych (głów kopalnianych, wież ciśnień, bunkrów węgla).
Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff i Thomas Struth modyfikowali podejście swoich nauczycieli, stosując nowe możliwości techniczne i osobistą, współczesną wizję, zachowując jednocześnie dokumentalny sposób, jaki nauczyciele głosili.

To dużo jak na 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

Galerie 213, Antoine de Beaupré, Paryż. 2013.

Miękka oprawa (jak wydano). 290 x 290 mm. 66 stron. Liczne ilustracje. Tekst we Francuskim i Angielskim.

Wspaniały przegląd „Ephemera and Catalogues” autorstwa Bernharda i Hilli Becherów - w perfekcyjnym stanie.

"Bernd Becher urodził się w Siegen. Studiował malarstwo w Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart od 1953 do 1956, potem typografię u Karela Rössinga w Kunstakademie Düsseldorf od 1959 do 1961. Hilla Becher urodziła się w Potsdamie. Zanim Hilla zaczęła studia fotografii w Kunstakademie Düsseldorf od 1958 do 1961, ukończyła praktykę jako fotograf w rodzinnej Potsdamie. Oboje zaczęli pracować jako wolni strzelcy dla Troost Advertising Agency w Düsseldorfie, koncentrując się na fotografii produktowej. Pobrali się w 1961 roku.
Spotkali się jako studenci w Kunstakademie Düsseldorf w 1957 roku, Bernd i Hilla Becher zaczęli współpracować przy fotografowaniu i dokumentowaniu znikającej niemieckiej architektury przemysłowej w 1959 roku. Ruhra, gdzie Becherowie pracowali w przemyśle stalowym i górniczym, był ich początkowym celem. Fascynowały ich podobne kształty, w jakich projektowano niektóre budynki. Po zgromadzeniu tysięcy zdjęć poszczególnych obiektów zauważyli, że różne budynki – np. wieże chłodnicze, zbiorniki gazu i bunkry węgla – mają wiele charakterystycznych cech formalnych. Ponadto zaintrygowało ich to, że tak wiele tych budynków przemysłowych wydawało się być zbudowanych z dużą uwagą do projektowania.
Wspólnie, Becherowie najpierw fotografowali przy użyciu aparatu 6x9 cm, a potem (po 1961) głównie dużego formatu, monorahialnego Plaubel Peco 13x18 cm (5x7 cala). Fotografowali te budynki z różnych kątów, ale zawsze z prostą, „obiektywną” perspektywą. Regulowane prowadnice aparatu umożliwiały im kontrolę perspektywy, aby utrzymać równoległe linie na ich zdjęciach. Wykorzystywali szeroką gamę obiektywów od 90 mm szerokokątnych po 600 mm teleobiektywy, aby podobne przedmioty wydawały się podobnej wielkości mimo że nie zawsze mogli fotografować z tych samych odległości. Wybrali czarno-białą fotografię zarówno ze względu na zdolność do uchwycenia trójwymiarowego objętości, bez rozproszenia kolorami, jak i na niezawodność i koszty w odniesieniu do materiałów światłoczułych w tamtym czasie. Po pracy z szklanymi płytami 13x18 cm przeszli na negatywny film o czułości 25 ASA około 1970 roku. Zwykle wykonywali dwa naświetlenia dla każdego widoku, z zakresu czasów naświetlania od 10 sekund do minuty. Becherowie dzielili się pracą w ciemni, z Berndem wywołującym negatywy, a Hilla tworzącym odbitki. Aby niebo wyglądało na białe w ich odbitkach, często fotografowali w pochmurne dni, ale dostosowywali oświetlenie do każdego tematu (używając filtru niebieskiego, gdy niebo było niebieskie) lub fotografowali wcześnie rano, wiosną i jesienią. Ich tematy obejmowały domy szkieletowe (szkielet drewniany), stodoły, wieże wodne, bunkry węgla, chłodnie, żniwniki, bunkry węgla, piec węglowy, rafinerie oleju, żelazne piece, zbiorniki gazu, silosy magazynowe i magazyny. Na każdej lokalizacji Becherowie tworzyli także ogólne zdjęcia krajobrazu całej fabryki, które umieszczały konstrukcje w kontekście i pokazywały, jak odnoszą się do siebie. Wykluczali wszelkie detale, które mogłyby odciągnąć od centralnego tematu, a raczej dokonywali porównań punktu widzenia i oświetlenia, które prowadzą oko do podstawowego wzoru strukturalnego obrazów porównywanych. Zastosowali termin „typologia” do opisania tych uporządkowanych zestawów fotografii. Tytuły prac były zwięzłe, a podpisy notowały jedynie czas i miejsce. W latach 1989–1991, dla wystawy w Dia Art Foundation w Nowym Jorku, Becherowie wprowadzili do swojego dorobku drugi format: pojedyncze obrazy, większych rozmiarów — dwadzieścia cztery na dwadzieścia cali — prezentowane indywidualnie, a nie w tabelach siatkowych.
W 1976 roku Bernd Becher zaczął uczyć fotografii w Kunstakademie Düsseldorf (szczegóły polityczne uniemożliwiły jednoczesne zatrudnienie Hilli), gdzie pozostawał w kadrze do 1996 roku. Przed nim fotografia była wyłączona z tego, co było w dużej mierze szkołą dla malarzy. Wywarł wpływ na studentów, którzy później zrobili karierę w świecie fotografii. Do byłych uczniów Bernda należeli Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte i Elger Esser. Bernd zmarł w Rostocku.
Po śmierci Bernda Bechera jego wdowa Hilla kontynuowała rekonstrukcję ich prac, w głównej mierze korzystając z istniejących już fotografii.
Becherowie mieli swoje pierwsze wystawy w galeriach w 1963 roku w Galerii Ruth Nohl w Siegen. Ich praca stała się szerzej znana w Stanach Zjednoczonych po publikacji ich książki Anonyme Skulpturen (Anomymiczne Rzeźby) w 1970 roku. Becherowie zaprezentowali się w George Eastman House i na indywidualnych wystawach w Sonnabend Gallery, Nowy Jork, w 1972 roku. W 1974 roku Institute of Contemporary Arts, Londyn zorganizował wystawę ich prac, która podróżowała po Wielkiej Brytanii. Para została zaproszona do udziału w Documenta 5, 6, 7 i 11 w Kassel w 1972, 1977, 1982 i 2002 roku, oraz na Bienalę w São Paulo w 1977 roku. Stedelijk Van Abbemuseum, Eindhoven, zorganizował retrospektywę prac artystów w 1981 roku. W 1985 roku artyści mieli duża wystawę muzealną, która podróżowała do Museum Folkwang, Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris i Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège, Belgia. W 1991 roku artyści zdobyli Leone d'Oro za rzeźbę na Biennale w Wenecji. Instalacja w Wenecji została przearanżowana później w 1991 roku, w retrospektywnej wystawie w Kölnischer Kunstverein, Kolonia. Instalacja Typologies była prezentowana w 1994 roku w Ydessa Hendeles Art Foundation, Toronto, oraz w Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte w Münster. Inne retrospektywy dorobku duetu były organizowane przez Photographische Sammlung/SK Stiftung Kulture w Kolonii (1999 i 2003), Centre Georges Pompidou w Paryżu (2005) i Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2008).

W 2014 roku Hilla Becher kuratorowała „August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'” w Bruce Silverstein Gallery w Nowym Jorku. W przeciwieństwie do wcześniejszych ekspozycji, architektoniczne obrazy Becherów prezentowano jako pojedyncze „portrety”, podczas gdy fotografie ludzi Sander’a były reprezentowane jako siatki typologiczne. W 2022 roku Metropolitan Museum of Art zorganizował dużą retrospektywę ich twórczości fotograficznej, która spotkała się z „głośnymi” recenzjami czołowych krytyków sztuki.

Szkoła Becherów wywarła wpływ na liczbę (głównie niemieckich) fotografów, w tym na Andreasa Gurskiego, Thomasa Strutha, Thomasa Ruffa, Candide Höfer, Laurenza Bergesa, Bernharda Fuchsa, Axela Hütte, Simone Nieweg i Petry Wunderlich. Kanadyjski fotograf Edward Burtynsky również czerpał inspirację z duetu i pracuje w podobnym duchu. Poza istotnymi walorami dokumentalnymi i analitycznymi, długoterminowy projekt Becherów wywarł także znaczący wpływ na Minimalizm i Sztukę Konceptualną od lat 70.
Najwyższą cenę, jaką osiągnęło jedno z dzieł duetu, była sprzedaż Water Towers (1972), siatka z dziewięciu fotografii, za 441 940 USD na aukcji Sotheby’s w Paryżu w dniu 15 listopada 2015.