Bettina Rheims - Gender Studies (MINT CONDITION, SHRINK WRAPPED) - 2014

WIELKA OKAZJA ABUYCUJĄCY TEN WAŻNY ZBIÓR FOTOGRAFIÓW renomowanej francuskiej fotografki i byłej modelki Bettiny Rheims – w NOWYM STANIE.

Bettina Rheims to twórczyni takich pozycji jak „Morceaux choisis” (802 książki fotograficzne z kolekcji M.+M. Auer, strona 777), „Chambre Close” i innych wspaniałych książek fotograficznych i artystycznych.

Wystawione w 2012 roku w Düsseldorfie, seria Gender Studies kontynuuje kwestionowanie reprezentacji płci. Urządzenie łączące obraz z dźwiękiem (Frédéric Sanchez) prezentuje 27 portretów dźwiękowych młodych mężczyzn i kobiet, którzy odpowiedzieli na prośbę fotografki opublikowaną na Facebooku. Zdjęcia są ilustrowane fragmentami wywiadów i były prezentowane na kilku wystawach i w książce.

Nowa, nienaruszona, nieprzeczytana; nadal oryginalnie zapakowana w plastykową folię wyd.
Komplet z płytą muzyczną CD.
EGZEMPLARZ KOLLEKCJONERSKI.

Po ogromnym sukcesie pierwszego przetargu, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) dumnie prezentuje drugie wydanie „Masters of Erotic Photobooks” na Catawiki.
Ciesz się kolejną, bardzo osobistą selekcją książek poświęconych erotyzmowi w jego najpiękniejszych aspektach – wyjętą z mojej prywatnej biblioteki i z licznych nabytków z ostatnich lat.
Toast za miłość, namiętność i pragnienie!

„Dwadzieścia lat po Modern Lovers, zbiorze prac na temat androginii i transseksualizmu tworzonej, gdy AIDS był w swoim szczycie, Bettina Rheims prezentuje teraz Gender Studies. W świetle obecnych, kontrowersyjnych debat nad teorią płci modele Rheims wykazują niezwykłą odwagę, kwestionując, modyfikując i celebrując swoje tożsamości.”
(za wydawcą)

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na cały świat.

Steidl, Göttingen. 2014. Pierwsze wydanie, pierwsze drukowanie.

Twarda oprawa z opisem na okładce i płyta CD z muzyką. 249 x 330 mm. 80 stron. Zdjęcia: Bettina Rheims. Projekt dźwięku Frederic Sanchez. Tekst w języku angielskim.

Świetna książka Bettiny Rheims – w doskonałym stanie.

„Bettina Caroline Germaine, urodzona w 1952 roku, jest francuską fotografką.
Bettina Rheims urodziła się w Neuilly-sur-Seine. Jej kariera fotograficzna rozpoczęła się w 1978 roku, gdy zrobiła serię zdjęć grupie artystów strip-tease’u i akrobatów, co doprowadziło do jej pierwszych wystaw. To dzieło ujawniło ulubione zagadnienie Rheims – modelkę, której często wracała w toku kariery. Lata 80. przyniosły Rheims możliwość zrobienia kilku portretów zarówno znanych, jak i nieznanych kobiet, co zaowocowało publikacją Female Trouble (1989).
W 1982 roku seria Animal pozwoliła Rheims skupić się na inniej formie nagości: nadzianych zwierząt z nieruchomymi spojrzeniami, „które wydawały się chcieć wyrazić coś poza śmierć”. „Musiałam uchwycić ich spojrzenie” – oświadczyła fotografka.
Z Modern Lovers (1989-1990) [nota] fotografka kwestionowała płeć, androginię i transseksualizm. Dwie kolejne publikacje na ten sam temat: Les Espionnes (1992) i Kim (1994).
Na początku lat 90. Bettina Rheims pracowała nad jednym ze swoich głównych serii, zatytułowanym Chambre Close (1990-1992). Była to jej pierwsza praca w kolorze i zapoczątkowała współpracę z pisarzem Serge’em Bramlym, w dziele łączącym fotografie z fikcją pisarską. W formie Chambre Close to parodia pierwszych zdjęć pornograficznych — pomieszczenia z wyblakłymi ścianami, staromodnymi tapetami — lecz w treści usiłuje inscenizować amatorskie modelki w pozach bawiących się erotyzmem i zamieszaniem między tymi, którzy patrzą, a tymi, którzy pokazują.
„Używając koloru i najwyższej jakości wydruków, ciało wydaje się żywe i nadaje pracom zdumiewającą realizm. Bettina Rheims przekracza zatem granice ciała, sięgając do prymitywnej kobiecości w jej psychoanalitycznym „id” – jego skrytych pobudek, szczególnie seksualnych. W tym samym czasie, gdy te pobudki przenikają powierzchnię, świadomość modelki, przez jej skórę, artystka utrwala je na taśmie.”
W 1995 roku Rheims została zaproszona przezJacques’a Chiraca pod koniec jego kampanii prezydenckiej do pracy za kulisami nad serią fotografii dokumentujących ostatnie etapy wyborów. Po wyborach Departament Prezydencji Republiki Francuskiej zlecił Rheims wykonanie oficjalnego portretu Jacques’a Chiraca. Dla gazety Libération powiedziała, że chciała nadać Prezydentowi „zrelaksowany wygląd wielkich bohaterów z westernów”.
W 1997 roku pojawiła się w dokumencie Eziny Maya Gallus Erotica: A Journey Into Female Sexuality.
Dekada zakończyła się w 1999 roku publikacją książki I.N.R.I. i związanej z nią wystawy pod tym samym tytułem. Ponownie łącząc spojrzenie Rheims z prozą Serge Bramly’ego, I.N.R.I. tworzy filozoficzny dialog o historii ukrzyżowania, poprzez fotografie scen życia Chrystusa, od Zwiastowania aż do Wniebowstąpienia. Bettina Rheims zaproponowała „ilustracje zgodne z duchem naszych czasów, po nadejściu fotografii, kina i obrazów reklamowych, jakby Jezus wracał dziś”. We Francji publikacja tego dzieła była szeroko kontrowersyjna.
W 2002 roku Rheims stworzyła serię z Szanghaju podczas dwutygodniowych pobytów w mieście. „Pierwsze wrażenie podróżnika przybywającego do Szanghaju to obraz ludzi z głęboko zakorzenionymi rytuałami przodków, które rzucają się w pogoń za współczesnym, szalonym światem. Wtapiając w ten „inny sposób myślenia” i bez żadnych uprzedzeń, Bettina Rheims oferuje nam nowy pogląd na ten paradoks, jakim jest współistnienie Chin z ich tysiącletnimi tradycjami, ich awangardową twarzą, oficjalnymi aspektami oraz podziemnymi cechami.”
W 2005 roku, w Galerie De Noirmont, Rheims zaprezentowała Héroïnes, pracę będącą przede wszystkim hołdem dla rzeźby. Z tej okazji fotograf współpracowała z projektantem Jean Colonna [nota wewnętrzna W], ubraniami dam kobiecych w oryginalnych strojach. „Stare haute couture zostały ponownie złożone na każdej z tych współczesnych ikon. Te kobiety, o niekonwencjonalnej urodzie, bawiły się następnie kamieniem, który na chwilę stał się ich piedestałem.”
Pod koniec lat 2000 Bettina Rheims ponownie pracowała z Serge’em Bramlym i zaprezentowała Rose, c’est Paris w 2010 roku w Bibliothèque nationale de France. Opowieść fotograficzna ponownie opierała się na wątku fikcji, który stworzyli Rheims i Bramly, łącząc wątki autobiograficzne. W tej pracy Paryż odgrywa „rolę muzy, bardziej niż tematu i, poprzez postacie owiane opowieścią, pojawia się w niemal alegorycznej formie. Młoda dama, którą znamy pod inicjałem B., poszukuje Rose, swojej bliźniaczki, która – według twierdzeń – zaginęła. Prezentowana jako „wielka tajemnicza seria”, gatunek bliski surrealistom, Rose, c’est Paris dzieli się na trzynaście epizodów, w których odkrywamy między innymi niezwykły lub niejasny Paryż, który celowo pozostaje czasowy.
Rheims brała także udział w kampaniach reklamowych dla mody i dużych marek, takich jak Chanel i Lancôme, a ponadto portretowała znane kobiety dla międzynarodowych magazynów. Rheims przyznaje, że czerpała inspirację z Diane Arbus oraz Helmutta Newtona, a także z prac pierwszych malarzy."
(Wikipedia)