Robert Mapplethorpe - Robert Mapplethorpe. 1970-1983 - 1983

Po olbrzymim sukcesie pierwszej aukcji 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje drugie wydanie „Masters of Erotic Photobooks” na Catawiki.

Ciesz się kolekcją bardzo osobistych książek poświęconych erotyce we wszystkich jej pięknych odcieniach — wybranych z mojej prywatnej biblioteki i z różnych nabytków z minionych lat.
Toast za miłość, namiętność i pożądanie!

BARDZO WCZESNA, BARDZO RZIDKA publikacja Roberta Mapplethorpe’a z lat 80.

Wydana z okazji dużej trasy wystawowej artysty w „Stills, Edinburgh” w 1983, w „Arnolfini, Bristol” w 1983, w „ICA, London” w 1983, w „Midland Group, Nottingham” w 1984 oraz w „Museum of Modern Art, Oxford” w 1984.

Okładka przednia: Autoportret 1983.
Okładka tylna: Leland Richard 1980.

„Robert przejmował obszary ciemnej ludzkiej zgody i czynił z nich sztukę. Pracował bez skrupułów, nadając homoseksualizmowi wielkość, męskość i godność godną pożądania. Bez udawania stworzył obecność, która była całkowicie męska, nie tracąc kobiecej grzeczności. Nie szukał politycznego oświadczenia ani zapowiedzi swojej ewoluującej orientacji seksualnej. Przedstawiał coś nowego, czego nie widziano ani nie badano, tak jak to rozumiał i badał. Robert starał się podnieść znaczenie doświadczeń mężczyzny, nasycić homoseksualizm mistycyzmem. Jak powiedział Cocteau o wierszu Geneta: „Jego nieprzyzwoitość nigdy nie jest nieprzyzwoita".
- Patti Smith -

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i rzetelne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na całym świecie.

Institute of Contemporary Arts (ICA), Londyn. 1985. Pierwsze wydanie, trzecie tłoczenie.

Miękka oprawa (jak wydano). 213 x 297 mm. 64 strony. Zdjęcia: Robert Mapplethorpe. Wstęp: Sandy Nairne. Tekst po angielsku.

Stan:
Wewnątrz i na zewnątrz z (dość normalnym) śladem użytkowania; schludny defekt na prawej krawędzi okładki przedniej. Żadne plamy, żadne plamy żółciowe, żadne wybitne defekty. Ogólnie stan dobry.

Świetny, bardzo wczesny katalog Roberta Mapplethorpe’a z lat 80.

„Robert Michael Mapplethorpe (1946–1989) był amerykańskim fotografem, najlepiej znanym z czarno‑białych fotografii. Jego prace obejmowały szeroki zakres tematów, w tym portrety sławnych osób, męskie i żeńskie akty, autoportrety i martwą naturę. Jego najbardziej kontrowersyjne prace dokumentowały i badały gejowską podkulturę BDSM Nowego Jorku w latach 60. i na początku 70. XX wieku. Wystawa z 1989 roku, zatytułowana Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, wywołała w Stanach Zjednoczonych debatę na temat zarówno wykorzystania funduszy publicznych na sztukę, jak i konstytucyjnych ograniczeń wolności słowa w USA.
Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park na Queens, Nowy Jork, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Pochodził z angielskiego, irlandzkiego i niemieckiego pochodzenia i dorastał jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Mapplethorpe uczęszczał do Martin Van Buren High School, ukończył w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jeden z jego braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i również został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w grafice, jednak przerwał studia w 1969 roku.
Mapplethorpe mieszkał ze swoją dziewczyną Patti Smith od 1967 do 1972, która wspierała go pracując w księgarniach. Tworzyli razem sztukę i utrzymali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.
Studio Mapplethorpe’a przy 24 Bond Street w dzielnicy NoHo na Manhattanie, które później użytkował jako ciemnię
Mapplethorpe zrobił pierwsze zdjęcia pod koniec lat 60. lub na początku 70. XIX wieku używając aparatu Polaroid. Projektował i sprzedawał również własną biżuterię, którą nosił gwiazdor Warhola Joe Dallesandro.
W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z found objects.
W 1972 roku Mapplethorpe poznał kuratora sztuki Sama Wagstaffa, który stał się jego mentorem, kochankiem, mecenasem i życiowym towarzyszem. W połowie lat 70. Wagstaff nabył kamerę średniego formatu Hasselblad, a Mapplethorpe zaczął fotografować szerokie grono znajomych i znajomych, w tym artystów, kompozytorów i celebrytów. W tym czasie zaprzyjaźnił się z nowojorskim artystą George’em Dureau, którego prace wywarły na Mapplethorpe’a tak duży wpływ, że odtworzył wiele wczesnych fotografii Dureau’a. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarza i redaktora Drummer Jacka Fritscher’a, który zapoznał go z Mineshaft (klub BDSM dla gejów, w którym odbywały się pokazy i seks) na Manhattanie. Mapplethorpe wykonał wiele zdjęć Mineshaft i był jego oficjalnym fotografem w pewnym momencie.

W latach 80. tematyka Mapplethorpe’a koncentrowała się na posągowych męskich i żeńskich aktach, delikatnych martwych naturach kwiatów oraz bardzo formalnych portretach artystów i celebrytów. Jego pierwsze studio znajdowało się przy 24 Bond Street na Manhattanie. W latach 80. Wagstaff kupił Robertowi luksusowy loft na piętrze przy 35 West 23rd Street, gdzie mieszkał i prowadził także sesje zdjęciowe. Zachował loft przy Bond Street jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wybrał Patricię Morrisroe do napisania jego biografii, która oparta była na ponad 300 wywiadach z celebrytami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.
Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat na komplikacje związane z HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało skremowano. Jego prochy spoczywają na cmentarzu St. John’s w Queens w Nowym Jorku, na grobie matki, z wygrawerowanym „Maxey”.

Prawie rok przed śmiercią, chory Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizja Fundacji była taka, że stanie się ona „właściwym wehikułem do ochrony jego prac, rozwijania jego twórczych wizji i wspierania spraw, które były mu bliskie”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko funkcjonowała jako jego oficjalne dziedzictwo i pomagała promować jego prace na całym świecie, ale także gromadziła i przekazywała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i infekcją HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu rodzinnego na East 17th Street w Nowym Jorku, dla długoterminowego leczenia AIDS, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodu trudności finansowych. Fundacja promuje również fotografię sztuk pięknych na poziomie instytucjonalnym. Pomaga określić, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Roberta Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Prawie rok przed śmiercią, chory Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizja Fundacji była taka, że będzie „odpowiednim wehikułem do ochrony jego pracy, do promowania jego twórczych wizji i wspierania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko pełniła rolę jego oficjalnego majątku i pomagała promować jego pracę na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i infekcją HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu mieszkalnego dla długoterminowego leczenia AIDS na East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodu trudności finansowych. Fundacja promuje również fotografię artystyczną na szczeblu instytucjonalnym. Fundacja pomaga określić, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Mapplethorpe pracował przede wszystkim w studio i niemal wyłącznie w czerni i bieli, z wyjątkiem niektórych późniejszych prac i ostatniej wystawy „New Colors”. Jego dorobek obejmuje szeroką gamę tematów, a większa część twórczości koncentruje się na erotycznych obrazach. Nazywał niektóre ze swoich prac pornograficznymi, mając na celu pobudzenie widza, ale także postrzegane jako wysoka sztuka. Jego erotyczna sztuka badała szeroki zakres tematów seksualnych, ukazując podkulturę BDSM Nowego Jorku z lat 70., portrety czarnoskórych mężczyzn nagich oraz klasyczne akty kobiet- kulturystek. Jednym z czarnych modeli, z którymi regularnie pracował, był Derrick Cross, którego pozę do autorskiego zdjęcia z 1983 roku porównuje się do Farnese Hercules. Mapplethorpe był uczestniczącym obserwatorem w dużej części swojej erotycznej fotografii, uczestniczył w aktach seksualnych, które fotografował, i angażował swoich modeli seksualnie.

Inne tematy obejmowały głównie kwiaty, zwłaszcza orchidee i lilie calla, dzieci, rzeźby, a także znane osobistości i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długoletnią współlokatorką Mapplethorpe’a i częstą bohaterką jego fotografii, w tym wyrazisty, ikoniczny obraz, który pojawia się na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.

Jego prace często odnosiły się do obrazu religijnego lub klasycznego, na przykład portret Patti Smith z 1986 roku przypominający autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 rokiem Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii ciała kulturysty Lisę Lyon, kulminujących w 1983 roku w fotoksiążce Lady, Lisa Lyon, wydanej przez Viking Press z tekstem Bruce’a Chatwina.

Latem 1989 roku podróżująca wystawa solo Mapplethorpe’a zwróciła uwagę na kwestie finansowania sztuki ze środków publicznych, a także na pytania dotyczące cenzury i obsceniczności. Galeria Corcoran of Art w Waszyngtonie zgodziła się być jednym z muzeów-gospodi trasy. Mapplethorpe postanowił pokazać najnowszą serię, którą badał krótko przed śmiercią. Tytuł wystawy: Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, pokaz obejmował fotografie z jego Portfolio X, które zawierały obrazy urofagii, gejowskiego BDSM i autoportret z włożoną w odbyt pejczem pejczem. Pokazywały także zdjęcia dwóch dzieci z odsłoniętymi genitaliami. Wystawa była kuratorowana przez Janet Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA przyznała dotację z National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w Corcoran Gallery of Art. Corcoran odwołał wystawę, zerując umowę z ICA, ponieważ nie chciał angażować się w polityczne kwestie, które poruszała, lecz galeria została wciągnięta w kontrowersje, co „nasiliło debatę toczoną zarówno w mediach, jak i w Kongresie wokół finansowania przez NEA projektów postrzeganych przez niektórych jako nieodpowiednie.” Hierarchia Corcoran i kilku członków Kongresu USA byli zbulwersowani, gdy ukazano im prace z powodu homoseksualnych i sadomasochistycznych motywów niektórych dzieł. Chociaż wiele prac Mapplethorpe’a było regularnie prezentowanych w publicznie finansowanych wystawach, konserwatywne i religijne organizacje, takie jak American Family Association, wykorzystały tę wystawę do jawnej sprzeciwu wobec rządowego wsparcia dla tego, co uznali za „nic innego jak sensacyjny materiał potencjalnie obsceniczny.”

W czerwcu 1989 roku zaangażował się w problem cenzury pop-artysta Lowell Blair Nesbitt. Nesbitt, długoletni przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że zostawił muzeum zapis w wysokości 1,5 miliona dolarów w swoim testamencie, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum odmówi organizowania wystawy, odwoła darowiznę. Corcoran odmówił i Nesbitt zostawił pieniądze dla Phillips Collection. Po odmowie Corcoran wystawy Mapplethorpe’a, ubezpieczyciele wystawy zwrócili się do nonprofit Washington Project for the Arts, które pokazało wszystkie obrazy w swoim miejscu od 21 lipca do 13 sierpnia 1989 roku, przed dużymi tłumami. W 1990 roku Contemporary Arts Center w Cincinnati, który również pokazał wystawę, oraz Dennis Barrie zostali oskarżeni o obsceniczność; fotografie ukazujące mężczyzn w pozycjach sadomasochistycznych były podstawą oskarżeń, że muzeum i jego dyrektor promowali obsceniczność. Zostali uniewinnieni przez ławę przysięgłych.

Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną debatę narodową: czy pieniądze podatników powinny wspierać sztukę? Kto decyduje, co jest ‚obsceniczne’ lub ‚obraźliwe’ w publicznych wystawach? A jeśli sztuka może być uznawana za formę wolności słowa, czy cofnięcie federalnego finansowania na podstawie obsceniczności stanowi naruszenie Pierwszej Poprawki? Do dziś te pytania pozostają aktualne.” Mapplethorpe stał się swoistym „celem” w amerykańskiej wojnie kulturowej po obu stronach. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się, a nawet potroiły w wyniku całego tego rozgłosu. Niesława artysty podobno pomogła także w późniejszej sprzedaży na aukcji Christie's, gdzie kolekcja mebli, ceramiki, srebra i prac innych artystów Mapplethorpe’a przyniosła około 8 milionów dolarów.
(Wikipedia)