Robert Mapplethorpe - Lady Lisa Lyon - 1991

Po wielkim sukcesie pierwszych dwóch aukcji 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecią i ostatnią edycję w tym roku „Masters of Erotic Photobooks".

Ciesz się kolejną, bardzo osobistą selekcją książek poświęconych erotyzmowi we wszystkich jego pięknych odsłonach – wybranych z mojej prywatnej biblioteki i z licznych nabyć z ostatnich lat.

WAŻNY TYTUŁ ROBERTA MAPPLETHORPE’A (piękny, wspaniały reprint).

„The Open Book”, Hasselblad Center, strona 328.

Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) był amerykańskim fotografem, najlepiej znanym z czarno-białych fotografii. Jego prace obejmowały szeroki wachlarz tematów, w tym portrety celebrytów, męskie i żeńskie akty, autoportrety oraz martwą naturę. Jego najbardziej kontrowersyjne prace dokumentowały i badały gejowską męsko‑ BDSM podkulturę Nowego Jorku w latach 60. i 70. XX wieku. Wystawa jego prac w 1989 roku, zatytułowana Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, wywołała w Stanach Zjednoczonych debatę na temat finansowania sztuki „wulgarnej” ze środków publicznych oraz konstytucyjnych ograniczeń wolności wypowiedzi w USA.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na cały świat.

St. Martin's Press, Nowy Jork. 1991. Reprint. Drugie wydanie.

Oprawa miękka. 235 x 285 mm. 128 stron. 108 fotografii. Zdjęcia: Robert Mapplethorpe. Projekt: Michael Shroyer. Wstęp: Samuel Wagstaff. Tekst: Bruce Chatwin. Tekst po niemiecku.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz świeża i bez skaz, czysta, bez znaków poprzedniego właściciela i bez zagnieceń; lekkie, normalne ślady użytkowania, bez wyraźnych wad. Ogólnie w stanie bardzo dobrym.

Ważna książka fotograficzna Roberta Mapplethorpe’a – w doskonałym stanie.

„Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park w Queens, Nowy Jork, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Był pochodzenia angielskiego, irlandzkiego i niemieckiego, dorastał jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Mapplethorpe uczęszczał do Martin Van Buren High School, ukończył ją w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jednym z braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i również został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w grafice, ale porzucił studia w 1969 roku przed ukończeniem.

Mapplethorpe mieszkał z dziewczyną Patti Smith od 1967 do 1972 roku, a ona wspierała go, pracując w księgarniach. Tworzyli razem sztukę i utrzymywali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.

Studio Mapplethorpe’a mieściło się przy 24 Bond Street w NoHo, Manhattan, które później służyło mu jako ciemnia.

Mapplethorpe robił pierwsze fotografie pod koniec lat 60. lub na początku 70. ubiegłego wieku za pomocą aparatu Polaroid. Projektował i sprzedawał także własną biżuterię, noszoną przez Joe Dallesandro – supergwiazdę Warhola.

W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z found object.

W 1972 roku Mapplethorpe spotkał kuratora sztuki Sama Wagstafa, który stał się jego mentorem, kochankiem, patronem i życiowym towarzyszem. W połowie lat 70. Wagstaff nabył średnioformatowy aparat Hasselblad, a Mapplethorpe zaczął fotografować szerokie grono znajomych i znajomych, w tym artystów, kompozytorów i society. W tym czasie zaprzyjaźnił się z nowojorskim artystą George’em Dureau, którego prace wywarły na Mapplethorpe’a tak silny wpływ, że zainscenizował wiele wczesnych fotografii Dureau. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarza i redaktora Drummer, Jacka Fritscher’a, który wprowadził go do Mineshaft (restaurowany klub BDSM w Manhattanie). Mapplethorpe robił wiele zdjęć Mineshaft i był jego oficjalnym fotografem w pewnym momencie. (… „Po kolacji idę do Mineshaft.”)

W latach 80. tematyka Mapplethorpe’a koncentrowała się na kształtnych postaciach mężczyzn i kobiet, subtelnych martwych naturach kwiatów oraz wysoce formalnych portretach artystów i celebrytów. Jego pierwsze studio mieściło się przy 24 Bond Street w Manhattan. W latach 80. Wagstaff kupił dla Roberta loft na najwyższym piętrze przy 35 West 23rd Street, gdzie Mapplethorpe mieszkał i gdzie tworzył studio do sesji zdjęciowych; loft na Bond Street pozostawił jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wybrał Patricię Morrisroe do napisania jego biografii, która opierała się na ponad 300 wywiadach z celebrytami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.

Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat z powodu powikłań HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało zostało skremowane. Prochy złożono na cmentarzu St. John’s w Queens w Nowym Jorku, na grobie matki, wyryto „Maxey”.

Prawie rok przed śmiercią chory Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizja Fundacji była taka, że stanie się ona „odpowiednim narzędziem do ochrony jego prac, rozwijania jego kreatywnej wizji i wspierania spraw, na których mu zależało”. Od swojej śmierci Fundacja nie tylko działa jako jego oficjalne dziedzictwo i pomaga promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 r. Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 r. Robert Mapplethorpe Residence, sześciokondygnacyjnego szeregowca na East 17th Street w Nowym Jorku, przeznaczonego do długoterminowego leczenia AIDS, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku, z powodu trudności finansowych. Fundacja promuje również fotografię sztuk pięknych na poziomie instytucjonalnym. Pomaga określić, które galerie reprezentują dzieła Mapplethorpe’a. W 2011 r. Fundacja Robert Mapplethorpe przekazała Archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Prawie rok przed śmiercią, chore Mapplethorpe pomógł założyć Fundację Robert Mapplethorpe, Inc. Jego wizja Fundacji była taka, że będzie ona „odpowiednim narzędziem do ochrony jego prac, rozwoju jego twórczej wizji i promowania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko działa jako jego oficjalne dziedzictwo i pomaga promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 r. Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 r. Robert Mapplethorpe Residence, sześciokondygnacyjnego domu szeregowego przeznaczonego na długoterminowe leczenie AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodu problemów finansowych. Fundacja promuje również fotografię artystyczną na poziomie instytucjonalnym. Fundacja pomaga określić, które galerie reprezentują dzieła Mapplethorpe’a. W 2011 r. Fundacja przekazała archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Mapplethorpe pracował głównie w studiu, niemal wyłącznie w czerni i bieli, z wyjątkiem niektórych późniejszych prac i jego ostatniej wystawy „New Colors”. Jego dorobek obejmuje szeroki zakres tematów, a znaczna część jego twórczości to erotyczne przedstawienia. Czasem sam określał swoją pracę jako pornografię, mając na celu pobudzenie widza, lecz mogła być także uznawana za wysoką sztukę. Jego erotyczna sztuka eksplorowała szeroki zakres tematów seksualnych, ukazując podkulturę BDSM Nowego Jorku w latach 70., portrety czarnoskórych mężczyzn oraz klasyczne akty kobiet uprawiających bodybuilding. Jednym z czarnych modeli, z którymi regularnie pracował, był Derrick Cross, którego poza na self‑titled zdjęciu z 1983 roku porównywano do Farnese Hercules. Mapplethorpe był także uczestnikiem obserwatorem przez większą część swojej fotografii erotycznej, uczestniczył w aktach seksualnych, które fotografował, i sam angażował modele do kontaktów seksualnych.

Inne tematy obejmowały kwiaty, zwłaszcza storczyki i Calla Lily, dzieci, posągi oraz celebrytów i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długoletnią współlokatorką Mapplethorpe’a i częstym obiektem jego fotografii, w tym surowe, ikoniczne zdjęcie, które pojawia się na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.

Jego prace często nawiązywały do obrazów religijnych lub klasycznych, na przykład portret Patti Smith z 1975 roku z 1986 roku, przypominający autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii kultystki ciała Lisa Lyon, kulminujących w fotoksiążce Lady, Lisa Lyon z 1983 roku, wydanej przez Viking Press, z tekstem Bruce’a Chatwina.

Latem 1989 roku pochodząca z podróżującej solo wystawa Mapplethorpe’a przyciągnęła uwagę narodową na problem finansowania sztuki ze środków publicznych, a także na kwestie cenzury i obsceniczności. Galeria Corcoran of Art w Waszyngtonie, D.C. zgodziła się być jednym z muzeów goszczących tę trasę. Mapplethorpe postanowił pokazać najnowszą serię, którą badał tuż przed śmiercią. Tytuł wystawy: Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment. Zawierała fotografie z jego Portfolio X, w których pojawiały się obrazy urofagii, BDSM w środowisku gejowskim i autoportret z przymocowaną do odbytu batą. Znajdowały się tam także zdjęcia dwóch dzieci z odsłoniętymi genitaliami. Wystawą zajmowała się Jan Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA została nagrodzona grantem National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w Corcoran Gallery of Art. Corcoran odwołał wystawę, kończąc umowę z ICA, ponieważ nie chciał angażować się w polityczne kwestie, które poruszała, lecz galeria została wciągnięta w kontrowersje, które „nasiliły debate prowadzone zarówno w mediach, jak i w Kongresie wokół finansowania przez NEA projektów postrzeganych przez niektórych jako nieodpowiednie.” Hierarchia Corcoran i kilku członków Kongresu US było oburzonych, gdy dzieła zostały im ujawnione z powodu homoerotycznych i sadomasochistycznych tematów niektórych prac. Choć dużą część swojej twórczości prezentował regularnie w wystawach finansowanych ze środków publicznych, konserwatywne i religijne organizacje, takie jak American Family Association, wykorzystały tę wystawę, aby głośno sprzeciwić się państwowemu wsparciu dla tego, co określali mianem „nic bardziej niż sensacyjna prezentacja potencjalnie obscenicznych materiałów.”

W czerwcu 1989 roku artysta pop Lowell Blair Nesbitt zaangażował się w sprawę cenzury. Nesbitt, długoletni przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że w testamencie zapisał muzeum 1,5 miliona dolarów w postaci zapisu, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum odmówi organizowania wystawy, cofnie zapisy. Corcoran odmówił i Nesbitt zapisał pieniądze na rzecz Phillips Collection. Po odrzuceniu wystawy Mapplethorpe’a przez Corcoran, ubezpieczyciele wystawy zwrócili się do nonprofit Washington Project for the Arts, które pokazało wszystkie zdjęcia w swoim domu od 21 lipca do 13 sierpnia 1989 r., przed dużymi tłumami. W 1990 r. Contemporary Arts Center w Cincinnati, który również pokazał tę wystawę, oraz Dennis Barrie zostali oskarżeni o obsceniczność; fotografie przedstawiające mężczyzn w pozach sadomasochistycznych były podstawą zarzutów, że muzeum i jego dyrektor poddają obsceniczności. Zostali uniewinnieni przez ławę przysięgłych.

Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną debatę narodową: Czy podatnicy powinni finansować sztukę? Kto decyduje, co jest 'obsceniczne' lub 'obraźliwe' w publicznych wystawach? A jeśli sztuka może być uważana za formę wolności słowa, czy narusza to Pierwszą Poprawkę, jeśli odmawia się federalnego finansowania z powodu obsceniczności? Do dziś te pytania pozostają bardzo aktualne.” Mapplethorpe stał się czymś w rodzaju sprawy dla obu stron amerykańskiej wojny kulturowej. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się i nawet potroiły w wyniku całej uwagi. Sława artysty podobno pomogła także w późniejszej sprzedaży na aukcji Christie's kolekcji mebli, ceramiki, srebra i prac innych artystów, która przyniosła około 8 milionów dolarów.
(Wikipedia)