Brassai - Formes (VERY RARE) - 1950

Po ogromnym powodzeniu pierwszej aukcji, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje drugą edycję „Masters of Erotic Photobooks” na Catawiki.

Ciesz się kolejnym, bardzo osobiście wyselekcjonowanym zestawem książek poświęconych erotyzmowi we wszystkich jego pięknych wymiarach – z mojej prywatnej biblioteki oraz z różnych nabytków z minionych lat.

Toast za miłość, namiętność i pożądanie!

SUPER BEAUTIFUL MAGAZINE z roku 1950 (!) –
– całostronicowo ze zdjęciami Brassaï (1899–1984), legendarnego fotografa i awangardowego artysty.

SUPER RZADNE PIERWSZE WYDANIE „Le Magazine des Artistes Peintres et Sculpteurs” („Magazyn Malarzy i Rzeźbiarzy”).

NUDE PHOTOGRAPHY AT IT'S BEST.
Brassaï był nazywany „Okiem Paryża” (1899–1984), słynny z „Paris de Nuit” (1933).

W ZACHWYCAJĄCOJ FOTOGRAVUROWEJ DRUKU.

BARDZO ŚWIEŻY STAN – KOPIA KOLEKCJONERA.

Termin avant-garde używany jest, gdy artysta podejmuje innowacyjne i eksperymentalne podejście do jednego z aspektów swojej sztuki. Awangarda w fotografii przyjmuje krytyczną postawę wobec istniejących estetycznych poglądów.

Ważne jest zrozumienie, że awangarda odnosi się do ruchu artystycznego, który kwestionuje istniejące normy estetyczne i poszukuje nowych form wyrazu.

Francuski przegląd sztuki „Formes. Le Magazine des Artistes Peintres et Sculpteurs” ukazywał się między 1930 a 1932 rokiem (przynajmniej do numeru 27 w 1932 roku), składał się z kilku numerów, z tomami łączącymi poszczególne fascicle, na przykład tom 2 zawierał numery 5–10. Był to wysokiej jakości miesięcznik obejmujący sztukę współczesną i klasyczną.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na całym świecie.

Art et Photographie, Paryż. 1950. Pierwsze wydanie, pierwsza edycja.

Miękka oprawa z okładkami ilustrowanymi zdjęciami. 180 x 270 mm. 12 stron. 16 zdjęć w czerni i bieli. Zdjęcia: Brassaï. Tekst we francuskim.

Stan:
Wewnątrz i na zewnątrz bardzo świeże, bez znaków poprzedniego właściciela i bez przebarwień. Lekki ślad użytkowania jedynie; brak istotnych wad. Ogólnie w bardzo dobrym stanie.

Cudowne, bardzo rzadkie czasopismo ze zdjęciami Brassaï – w doskonałej technice fotogravury.

„Gyula (Julius) Halász, Brassaï (pseudonim) urodził się 9 września 1899 roku w Brasso, Królestwo Węgier (dziś Brașov, Rumunia) z matką Ormianką i ojcem Węgrem. Dorastał mówiąc po węgiersku i po rumuńsku. Kiedy miał trzy lata, rodzina mieszkała w Paryżu przez rok, podczas gdy jego ojciec, profesor literatury francuskiej, nauczał na Sorbonie.
W młodości Halász studiował malarstwo i rzeźbę w węgierskiej Akademii Sztuk Pięknych (Magyar Képzőművészeti Egyetem) w Budapeszcie. Dołączył do regimentu kawalerii armii Austro-Węgier, w której służył do końca I wojny światowej.
Wskazywał Henri de Toulouse‑Lautreka jako inspirację artystyczną.
Po wojnie światowej jego rodzinne miasto Brassó, oraz reszta Transylwanii, zostały przeniesione z Królestwa Węgier do Rumunii na mocy traktatu z Trianon. Halász wyjechał do Berlina w 1920 roku, gdzie pracował jako dziennikarz dla węgierskich gazet Keleti i Napkelet. Rozpoczął naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie-Charlottenburg (Hochschule für Bildende Künste), dziś Universität der Künste Berlin. Tam zaprzyjaźnił się z kilkoma starszymi węgierskimi artystami i pisarzami, w tym malarzami Lajosem Tihanyi i Bertalanem Pórem oraz pisarzem György Bölöni, z którymi później przeprowadzili się do Paryża i stworzyli węgierski krąg.
W 1924 roku Halász przeprowadził się do Paryża, gdzie pozostał do końca życia. Zaczął samodzielnie uczyć się języka francuskiego, czytając dzieła Marcela Prousta. Żyjąc wśród zgromadzenia młodych artystów w dzielnicy Montparnasse, podjął pracę dziennikarza. Wkrótce nawiązał przyjaźń z amerykańskim pisarzem Henrym Millerem oraz francuskimi pisarzami Léon-Paul Fargue i Jacques Prévert. Pod koniec lat 20. mieszkał w tym samym hotelu co Tihanyi.
Miller później zbagatelizował twierdzenia Brassai o przyjaźni. W 1976 roku napisał o Brassaiu: „Fred [Perles] i ja trzymaliśmy się z daleka od niego – nudził nas.” Miller dodał, że biografię Brassai napisał o nim, która była typowo „podkolorowana”, „pełna faktograficznych błędów, pełna przypuszczeń, plotek, dokumentów, które podszył, co jest w dużej części fałszywe lub daje fałszywy obraz.”

Praca Halássza i jego miłość do miasta, którego ulice często przemierzał późnym wieczorem, doprowadziły do fotografii. Najpierw używał jej, żeby uzupełnić niektóre artykuły dla większych pieniędzy, ale szybko zbadał miasto poprzez to medium, w którym był kierowany przez swojego węgierskiego kolegę André Kertésza. Później napisał, że używał fotografii „aby uchwycić piękno ulic i ogrodów w deszczu i mgle, oraz aby uchwycić Paryż nocą.” Używając imienia miejsca swojego urodzenia, posługiwał się pseudonimem „Brassaï”, co oznacza „z Brassa”.
Brassaï uchwycił istotę miasta w swoich zdjęciach, opublikowanych jako jego pierwsza kolekcja w książce z 1933 roku pt. Paris de nuit (Paryż nocą). Jego książka odniosła ogromny sukces, co doprowadziło do nazwania go „okiem Paryża” w eseju Henry'ego Millera. Oprócz zdjęć ciemniejszej strony Paryża, Brassai ukazał sceny z życia paryskiego wyższych sfer, intelektualistów, baletu i wielkich oper. Zyskał przyjaźń z francuską rodziną, która zapewniła mu dostęp do wyższych sfer. Brassai sfotografował wielu swoich przyjaciół-artystów, w tym Salvadora Dalí, Pabla Picassa, Henri Matisse'a, Alberto Giacometti’ego oraz wielu czołowych pisarzy swoich czasów, takich jak Jean Genet i Henri Michaux.
Młodzi węgierscy artyści nadal przybywali do Paryża przez lata 30., a krąg węgierski pochłonął większość z nich. Kertész wyemigrował do Nowego Jorku w 1936 roku. Brassai zaprzyjaźnił się z wieloma nowo przybyłymi, w tym Ervinem Martonem, siostrzeńcem Tihanyi, z którym był przyjacielem od 1920 roku. Marton rozwinął własną reputację w fotografii ulicznej w latach 40. i 50. Brassai nadal utrzymywał się dzięki pracom komercyjnym, również fotografując dla amerykańskiego magazynu Harper’s Bazaar.
Był jednym z założycieli agencji Rapho, stworzonej w Paryżu przez Charlesa Rado w 1933 roku.
Fotografie Brassai przyniosły mu międzynarodową sławę. W 1948 roku miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku, która została następnie pokazana w George Eastman House w Rochester, Nowy Jork; oraz w Art Institute of Chicago, Illinois. MoMA eksponowało więcej prac Brassai w latach 1953, 1956 i 1968. W 1970 roku zaprezentowano go na festiwalu Rencontres d'Arles we Francji (pokaz w Théâtre Antique, Brassaï autorstwa Jean-Marie Drota), w 1972 (pokaz Brassaï si, Vominino autorstwa René Burri) i w 1974 (jako gość honorowy).
W 1979 roku Brassaï został wprowadzony do International Photography Hall of Fame and Museum.