Laska (2) - Drewno

Dwie laski do chodzenia opis primo: Zabytek laska do chodzenia z chwytką w „petelce” (lub w półokręgu), zaprojektowana zarówno dla wygodnego oparcia, jak i łatwego zawieszania laski na ramieniu, gdy nie jest używana. Trzony (Szczyt): Posiada ciemne, matowe, lekko teksturowane wykończenie, które wyraźnie kontrastuje z jasnym i błyszczącym bakelitowym uchwytem. W miejscu połączenia trzonu z uchwytem, a ponownie na końcowej końcówce haczyka, widoczne są dekoracyjne wkładki. Wydają się składać z naprzemiennych pierścieni. W jasnym bakelicie, wykończone kulistym zakończeniem. U podstawy podparcia znajduje się nowoczesna gumowa nakładka ochronna (zamocowana później w praktyce użytkowania), która prawdopodobnie przykrywa oryginalny metalowy lub mosiężny grot. Drewno użyte to buk. Umieszczamy ten przedmiot prawdopodobnie w pierwszej połowie XX wieku (między latami ’20 a ’50). Na podstawie stylistyki i materiałów region pochodzenia to niemal na pewno Europa, z bardzo dużym prawdopodobieństwem że to rzemiosło włoskie. We Włoszech obszary górzyste i wzgórzowe, takie jak Apenniny Tosco-Emiliańskie, Veneto czy Piemont, słynęły z wielkiej tradycji mistrzów rzemieślników specjalizujących się w hartowaniu bukowego drewna. Wymiary: długość 90 cm. Drugie: laska do chodzenia z epoki. To trzon z litego bukowego drewna, mistrzowsko barwiony. Uchwyt (Rączka): ma zakrzywiony kształt w „dziób ptaka” lub ergonomiczny „haczyka”, zaprojektowany dla wygodnego chwytu. Wykonany z ciemnego materialu rogowatego (rogowca wołowego, bawolego lub baraniego). Kołnierz między uchwytem a trzonem z drewna posiada srebrny, metalowy dekoracyjny pierścień. Ten kołnierz jest misternie wyrzeźbiony z motywami ozdobnymi w pivąkach i klasycznym smaku. Laska kończy się metalowym grotickiem wzmocnionym, nieco zużytym przez czas, tradycyjnie używanym do ochrony drewna przed bezpośrednim kontaktem z ziemią. Szacowany wiek: koniec XIX wieku – początek XX wieku (około 1880–1910) pochodzenia francuskiego. Wymiary: długość: 87 cm.