Syfon (2) Art Deco





€ 30 | ||
|---|---|---|
€ 25 | ||
€ 20 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 135470
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare żółte sifóny międzynarodowej marki alkoholi CHARTREUSE. Ciesz się zdjęciami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; Posiadają krany lub głowice w kolorze pomarańczowym, najposzukiwane — piękno z wieloma latami na karku, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda gazowana. Mogą mieć lekkie zadrapania lub drobne ubytki szkła. Są ręcznie wygrawerowane.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowej wódce. Likier nosi tę nazwę na cześć klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Główna Kartuza”, nazywa się od masywu Chartreuse „masyw kartuzów” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał kartuzom w Paryżu dziwny rękopis z recepturą zwaną „Elixir de Longue Vie” (Eliksir długiego życia). Po kilku bezowocnych próbach ziołolecznicy kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona, a półtora wieku później apteka Wielkiego Kartuzów w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać tzw. „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i sprzedawać go od 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale z czasem popularność rosła. Na bazie eliksiru végétal kartuzowie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozpierzchnęła zakony w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzów i wznowili działalność. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse amarilla, łagodniejszą od swojej poprzedniczki, chartreuse verde. W 1860 roku zbudowali destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzów wypędzono z Francji. Zabrali ze sobą sekret i założyli destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która stała się ośrodkiem produkcji likieru, którego nazywali „Tarragona”. Wyprodukowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare żółte sifóny międzynarodowej marki alkoholi CHARTREUSE. Ciesz się zdjęciami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; Posiadają krany lub głowice w kolorze pomarańczowym, najposzukiwane — piękno z wieloma latami na karku, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda gazowana. Mogą mieć lekkie zadrapania lub drobne ubytki szkła. Są ręcznie wygrawerowane.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany przez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowej wódce. Likier nosi tę nazwę na cześć klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Główna Kartuza”, nazywa się od masywu Chartreuse „masyw kartuzów” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał kartuzom w Paryżu dziwny rękopis z recepturą zwaną „Elixir de Longue Vie” (Eliksir długiego życia). Po kilku bezowocnych próbach ziołolecznicy kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona, a półtora wieku później apteka Wielkiego Kartuzów w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać tzw. „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i sprzedawać go od 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale z czasem popularność rosła. Na bazie eliksiru végétal kartuzowie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozpierzchnęła zakony w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzów i wznowili działalność. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse amarilla, łagodniejszą od swojej poprzedniczki, chartreuse verde. W 1860 roku zbudowali destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzów wypędzono z Francji. Zabrali ze sobą sekret i założyli destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która stała się ośrodkiem produkcji likieru, którego nazywali „Tarragona”. Wyprodukowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

