Lustro - Drewno - neogotyk

To lustro, które ucieleśnia późny neogotyk, który pod koniec XIX wieku reinterpretował tradycję średniowieczną w mieszance dostojności i burżuazyjnego wyrafinowania. Drewno orzecha włoskiego, ciemne i satynowe, nadaje mu natychmiastową wagę wizualną, niemal architektoniczną, jakby był fragmentem większego mebla lub nawet wnętrza kościelnego sprowadzonego do domu.

Ramę organizuje się jak małą fasadę: toczone kolumny po obu stronach, wznoszące się niczym drobne filary podtrzymujące konstrukcję i nadające pionowość; górne i dolne zakończenia, które pełnią rolę złagodzonych pinakli, przypominających kontury gotyckich kapiteli, lecz bez dosłowności. Na górze, rzeźbiony zwornik gromadzi największe obciążenie dekoracyjne: napięte krzywizny, motywy geometryczne i rytm prawie heraldyczny, który przywołuje tracery i łuki gotyckie, ale nie odwzorowuje ich w sposób bezpośredni. To język gotycki przefiltrowany przez wrażliwość wieków dziewiętnastych, bardziej dekoracyjny niż doktrynalny.

Lustro, lekko zamglone upływem czasu, dodaje tę patynę, którą znają jedynie lata: nieco przygaszony połysk, drobne ślady, które nie odbierają piękna, lecz je dopełniają, jakby przedmiot zachowywał pamięć pokoi, które odbiło. Ogółem, ta część emanuje mieszanką szlachetności i domowego ciepła, intymny Neogotyk, zaprojektowany, by uszlachetnić garderobę, przedsionek lub sypialnię z tym aromatem historii reinterpretowanej, który charakteryzował drugą połowę XIX wieku.

Wysyłka potwierdzona i dobre zabezpieczenie przesyłki.