Amonit - Skamieniałe zwierzę - Perisphincets - 20 cm





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 136342
Doskonała ocena na Trustpilot.
Ammonit Perisphincets z Madagaskaru, okres jurajski, naturalne wykończenie i naturalny stan, ciężar 3,5 kg, szerokość 20 cm.
Opis od sprzedawcy
Dobrze zachowany skamieniały amonit o klasycznej planispiralnej muszli z wyraźnie zdefiniowanymi radialnymi żebrami. Powierzchnia wykazuje naturalną mineralizację w beżowych i jasnobrązowych odcieniach, typowych dla skamieniałych w skałach osadowych. Centralny whorl (umbilikus) jest nienaruszony, podczas gdy drobne erozje na zewnętrznych krawędziach podkreślają naturalną historię geologiczną skamieniałości. Ogółem okaz wyróżnia się doskonałą szczegółowością konstrukcji i silną atrakcyjnością wizualną, co czyni go idealnym dla kolekcjonerów, celów edukacyjnych lub do celów dekoracyjnych.
Były to zwierzęta morskie charakteryzujące się zewnętrzną muszlą zbudowaną głównie z węglanu wapnia w formie aragonitu, wraz z mniejszym udziałem organicznego, białkowego substancji (conchiolin). Muszla była wewnętrznie podzielona przez przegrody na wiele komór, z których ślimak zajmował tylko ostatnią (żyjącą komorę). Inne, które tworzyły phragmocone (część muszli z licznymi komorami), były używane jako „powietrzne komory” (podobnie jak współczesny Nautilus), wypełnione gazem i płynem komorowym, aby kontrolować wyporność organizmu.
Ciśnienie płynów w komorach regulowało cienka, unaczyniona struktura organiczna w tubularnym kształcie (siphuncle), która przebiegała przez wszystkie przegrody i umożliwiała wymianę płynów między krwią zwierzęcia a miękkimi tkankami oraz komorami poprzez proces osmotyczny.
Brak stojaka wystawowego.
Dobrze zachowany skamieniały amonit o klasycznej planispiralnej muszli z wyraźnie zdefiniowanymi radialnymi żebrami. Powierzchnia wykazuje naturalną mineralizację w beżowych i jasnobrązowych odcieniach, typowych dla skamieniałych w skałach osadowych. Centralny whorl (umbilikus) jest nienaruszony, podczas gdy drobne erozje na zewnętrznych krawędziach podkreślają naturalną historię geologiczną skamieniałości. Ogółem okaz wyróżnia się doskonałą szczegółowością konstrukcji i silną atrakcyjnością wizualną, co czyni go idealnym dla kolekcjonerów, celów edukacyjnych lub do celów dekoracyjnych.
Były to zwierzęta morskie charakteryzujące się zewnętrzną muszlą zbudowaną głównie z węglanu wapnia w formie aragonitu, wraz z mniejszym udziałem organicznego, białkowego substancji (conchiolin). Muszla była wewnętrznie podzielona przez przegrody na wiele komór, z których ślimak zajmował tylko ostatnią (żyjącą komorę). Inne, które tworzyły phragmocone (część muszli z licznymi komorami), były używane jako „powietrzne komory” (podobnie jak współczesny Nautilus), wypełnione gazem i płynem komorowym, aby kontrolować wyporność organizmu.
Ciśnienie płynów w komorach regulowało cienka, unaczyniona struktura organiczna w tubularnym kształcie (siphuncle), która przebiegała przez wszystkie przegrody i umożliwiała wymianę płynów między krwią zwierzęcia a miękkimi tkankami oraz komorami poprzez proces osmotyczny.
Brak stojaka wystawowego.

