Diane Arbus - Diane Arbus - 1972

LEGENDARNY PHOTOBOOK autorstwa wybitnie wpływowej amerykańskiej fotografki Diane Arbus:
- Andrew Roth, 101 książek o książkach, strony 214-215
- Martin Parr, The Photobook, tom 1, strony 258/259

Diane Arbus pozostaje jedną z najbardziej imponujących portretowych fotografek, jakie kiedykolwiek żyły.
Fotografowała szeroki zakres tematów, w tym striptizerki, performery z cyrku, nagich, osoby z karłowatością, dzieci, matki, pary, osoby starsze i rodziny z klasy średniej.

NAJWAŻNIEJSZY TYTUŁ DLA KAŻDEJ AMBITNEJ KOLEKCJI PHOTOBOOKÓW.

WCZESNA TRZECIA DRUKOWANA.

To JEST NOWE WYDANIE BARDZO UDANIEJ JEDNOOSOBOWEJ SPRZEDAŻY AUKCYJNEJ prowadzanej przez 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).

"Diane Arbus nie była teoretykiem, lecz artystką. Jej celem nie było budowanie pozycji filozoficznych, lecz tworzenie zdjęć. Kochała fotografię za cuda, które codziennie czyni przypadkiem, i szanowała ją jako precyzyjne, celowe narzędzie, które może być, jeśli ma talent, inteligencję, zaangażowanie i dyscyplinę.
Jej zdjęcia kwestionują podstawowe założenia, na których opiera się większość tzw. fotografii dokumentalnej. Zajmują się prywatnymi, a nie społecznymi realiami, psychologiczną, a nie wizualną spójnością, prototypowym i mitycznym, a nie aktualnym i temporalnym. Jej prawdziwym tematem jest nic mniej niż unikalne wewnętrzne życie osób, które fotografowała."
- John Szarkowski, Dyrektor Działu Fotografii, Museum of Modern Art -

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na cały świat.

"Diane Arbus urodziła się w Nowym Jorku 14 marca 1923 roku. Była drugim z trzech dzieci, a jej ojciec, David Nemerov, prowadził duży sklep deptowy na Piątej Alei o nazwie Russek's. Dorastała na Central Park West i uczęszczała do Ethical Culture and Fieldston Schools. W wieku czternastu lat poznała Allana Arbusa i byli małżeństwem cztery lata później. Zostali fotografami mody i przez wiele lat pracowali dla większości dużych magazynów mody w Stanach Zjednoczonych. W 1959 roku Diane studiowała fotografię u Lisette Model, która w pewnym sensie dała jej licencję do poważnego rozwijania własnej pracy. Otrzymała stypendia Guggenheima w 1963 i 1966 roku.
Rok później część rezultatów tych projektów została zaprezentowana przez Johna Szarkowskiego w The Museum of Modern Art w pokazie reprezentującym prace trzech fotografów i zatytułowanym „New Documents”. Za swój udział w tej wystawie zdobyła ogromne uznanie. Jej fotografie od tego czasu były włączone do stałych zbiorów muzeów w całych Stanach Zjednoczonych i Europie. W 1970 roku stworzyła portfolio dziesięciu swoich fotografii, które miało być pierwszą z serii ograniczonych wydań jej prac. Diane Arbus popełniła samobójstwo 26 lipca 1971 roku. W lipcu 1972 roku była pierwszym amerykańskim fotografem, który zaprezentował się na Biennale w Wenecji."
(z wydawcy)

Aperture, New York. 1972. Pierwsze wydanie, trzecie tłoczenie.

Papier twardy. 232 x 278 mm. 196 stron. Zdjęcia: Diane Arbus. Projekt graficzny Doon Arbus (córka Diane Arbus) i Marvin Israel (chłopak Diane Arbus). Tekst po angielsku.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz całkiem świeża i czysta, bez podpisów wcześniejszego właściciela i bez przebarwień; lepszy niż zwykle. W prawym górnym rogu okładki i stron lekko wgnieciona ( marginalnie, nie dramatycznie). Ogólnie bardzo dobry stan.

Po tylu latach nadal wspaniała książka z jednymi z najlepszych portretów fotograficznych, jakie kiedykolwiek powstały.
Klasyk photobooków z wczesnego trzeciego tłoczenia - w lepszym niż zwykle stanie.

"Kiedy Diane Arbus zmarła w zeszłym roku, już stała się legendą i wpływem wśród poważnych fotografów młodszego pokolenia. Jeśli czyjaś naturalna skłonność to sceptycyzm wobec legendy, trzeba powiedzieć, że wszelkie podejrzenia znikają w obecności twórczości Arbus, która jest niezwykle potężna i bardzo dziwna.
Na jej zdjęciach nic nie jest improwizowane ani „złapane”. Bohaterowie patrzą na aparat z zainteresowaniem i cierpliwością.
Są w pełni świadomi procesu tworzenia obrazu. Współpracują. To właśnie ten element zaangażowania, ta sugestia dialogu między podmiotem a fotografem, nadaje tym zdjęciom ich wielką godność. I to ich godność, moim zdaniem, jest źródłem ich mocy."
- Hilton Kramer, The New York Times -