SIGNED; Rene Groebli - Rail magic 1949 (MINT CONDITION). Magie der Schiene 1949 - 2017

WYJĄTKOWA NOWA EDYCJA LEGENDARNYCH POCZĄTKÓW z 1949 roku René Groebli (1927-2026) -
w NOWYM, NIGDY NIEUŻYwanyM STANIE.

Podpisany przez Renego Groebli („Eye of Love”).
GWARANTUJĘ AUTENTYCZNOŚĆ PODPISU.

Nowa, nienaruszona, nieczytana; jedynie otwierana raz do podpisu.
EGZEMPLAR DLA KONSERWATORA.

René Groebli stał się sławny dzięki swoim pierwszym dwóm samodzielnie wydanym książkom:
„Rail magic” (Rail Magic), po raz pierwszy opublikowanej w 1949 roku (Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook, t. 1, s. 204. The Open Book, Hasselblad Center, s. 152/153. 802 photoboks od kolekcji M. + M. Auer, s. 705) oraz dzięki „The Eye of Love”, opublikowanej po raz pierwszy w 1954 roku.

Sturm und Drang, Zurych. 2017. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Paperback z obwolutą. 170 x 230 mm. 128 stron. 74 fotografie, wykonane albo aparatem Leica III F z jednym obiektywem (Elmar 50 mm, 1:3.5), albo starym dwulicowym Rollei ex. Z esejem Reného Schlachtera. Szwy otwarte wąskiej nici. Tekst po niemiecku i angielsku.

Świetna fotografia księga w doskonałym stanie - podpisana przez artystę.

„Magie der Schiene” („Rail Magic”) była fotografowana we Francji, głównie w Paryżu i jego przedmieściach. Kiedy Groebli samopublikował „Magie der Schiene”, magia podróży kolejowej była już naznaczona nostalgią, szybko zastępowaną przez samochód i podróże lotnicze.

„To znakomity przykład wystarczająco oszczędnego, czystego, międzynarodowego stylu projektowania graficznego rozwijanego po wojnie i koncentrującego się wokół szwajcarskiego magazynu 'Graphis'”
(The Photobook)

„René Groebli, urodzony 1927 w Zurychu, jest wystawiającym i publikującym szwajcarskim fotografem przemysłowym i reklamowym, ekspertem w transferze barwników i kolorowej litografii.
René Groebli, syn Émile’a, prokurent, dorastał w dzielnicy Enge w mieście Zurych, gdzie uczęszczał do Langzeitgymnasium. Po dwóch latach przeniósł się do Oberrealschule, gimnazjum o profilu naukowym, ale przerwał edukację po dwóch latach, aby rozpocząć praktykę jako fotograf u Theo Vonowa w Zurychu w 1944 roku. Gdy jego nauczyciel wrócił do Graubünden, Groebli wstąpił do przygotowawczego kursu w Zürcher Hochschule der angewandten Künste (Szkoła Sztuk Stosowanych), uczestnicząc od wiosny 1945. Następnie zapisał się do znanej klasy zawodowej fotografii pod kierunkiem Hansa Finslera i Alfreda Willimanna aż do lata 1946. Wśród kolegów z roku byli m.in. Ernst Scheidegger i Anita Nietz.
We wrześniu 1946 Groebli rozpoczął szkolenie jako kamerzysta dokumentalny w Central Film i Gloria Film Zürich, uzyskując dyplom pod koniec 1948, chociaż później nie pracował jako kinematograf.
W 1947 zdobył trzecą nagrodę w konkursie organizowanym przez miesięcznik Camera za serię Karussell. Freelancing dla agencji Victor-N. Cohen w Zurychu, w 1948 Groebli po raz pierwszy pojechał do Paryża, a w 1949 kupił pierwszego Leicę.
Od 1949 Groebli pracował jako fotoreporter i wykonywał zlecenia dla Züri-Woche, a później w Afryce i na Bliskim Wschodzie dla londyńskiej agencji Black Star. Zdjęcia ukazywały się w magazynach Life i Picture Post. Jego pierwsza mała seria Magie der Schiene (Rail Magic), składająca się z 16 fotografii (z frontem i tylnią okładką), również powstała w 1949 roku i samopublikowana w tym samym roku. Uchwyciła „magiczność” podróży pociągiem parowym pod koniec lat 40. Pomimo młodego wieku i stosunkowo małej rozpoznawalności, Groebli zdołał pożyczyć wystarczające środki na wysokiej jakości druk. Technicznie rzecz biorąc, to portfolio raczej niż książka, z nie zszytymi stronami i luźno ułożonymi, inspirowanymi publikacją Man Raya i Paula Éluarda FACILE (1935), którą zakupił podczas pierwszej podróży do Paryża w 1948 roku. Fotografowano Rolleiflex 6×6 i Leicą 35 mm w okolicach Paryża, jak i w Szwajcarii. Często ruchliwe, ziarniste obrazy przekazują energię pary. Dla około 30–40 oryginalnych zamówień wydano obi-band z niemieckim tekstem, inne kopie sprzedawane były bez niego. Jego pierwszą indywidualną wystawę z fotografiami z książki zorganizował. Spędził trzy miesiące w Paryżu, gdzie spotkał Brassaï oraz Roberta Franka, a także spędził miesiąc w Londynie.

Dnia 13 października 1951 ożenił się z Ritą Dürmüller (1923-2013).

Druga smukła książeczka ze zdjęciami, Das Auge der Liebe, samopublicowana w 1954 roku przez jego firmę „Turnus”, została stworzona we współpracy z żoną Ritą Groebli, która ukończyła specjalizację w zakresie sztuki stosowanej i plastycznej pod kierunkiem Otto Moracha w Zürcher Schule der angewandten Künste. Projekt graficzny stworzył Werner Zryd.

Króćka książeczka, Das Auge der Liebe ('Oko miłości'), choć ceniona za projekt i fotografię, wywołała pewne kontrowersje, ale także zwróciła uwagę Groebli. Zestawiono ją z ujęciami z opóźnionego miesiąca miodowego, który fotograf i jego żona Rita spędzili w Paryżu w 1952 roku i w Marseille w następnym roku przez kilka dni. Chociaż nie planowano publikacji zdjęć w 1953 roku, Groebli zaplanował książkę, wprowadzając pustą stronę, aby zastąpić dzień w jej chronologii. W Swiss Photorundschau, wydawanym przez Swiss Photographic Association, redaktor Hermann König prowadził korespondencję z nauczycielem specjalizacji Szkoły Sztuk Stosowanych, gdzie książka była przekazywana i dyskutowana; uważał, że termin „miłość” w tytule jest zbyt sentymentalny ze względu na oczywiste konotacje seksualne. Gdy intencją fotografa był efekt romantyczny, redaktor przyznał, że narracja została seksualizowana. W wiodącym czasopiśmie Neue Zürcher Zeitung redaktor Edwin Arnet sprzeciwił się naciskowi na nagość. Groebli sekwencjonował swoje fotografie, aby opowiedzieć historię spotkania kobiety z mężczyzną w tanim hotelu. Ostatnie zdjęcie ukazuje dłoń kobiety z pierścionkiem na palcu, która trzyma prawie ukończone postkoitalne papierosy. W percepcji ówczesnej publiczności implikacja była taka, że kobieta musi być „łatwą kobietą”, prostytutką lub niewierną żoną. Jednak recenzja amerykańskiego Camera Annual z 1955 roku uznała pracę za „delikatny fotoodpowieść o miłości fotografującego do kobiety”.

Po śmierci fotoreportera Paula Sennena w 1953 i zabiciu Wernera Bischofa w Peru w 1954, Kurt Blum, Robert Frank i René Groebli zostali nowo przyjęci do Kollegium Schweizerischer Photographen. Wystawa główna zorganizowana przez „Kollegium” w 1955 przekonała krytyków, że nowy „szwajcarski styl” rzeczywiście zmierza ku Fotografii Jako Ekspresji, jak zatytułowano wystawę, i koniec krytycznej (później określanej jako „zaangażowane”) fotografii. Jednak stowarzyszenie szybko zostało rozwiązane z powodu nieporozumień między Gotthard Schuh a Jakob Tuggener, a Groebli wówczas porzucił fotoreportaż.

W tym samym roku, wraz z czterema innymi szwajcarskimi fotografami, Werner Bischof, Robert Frank, Gotthard Schuh i Sabine Weiss, René Groebli został przedstawiony z jednym zdjęciem na wystawie The Family of Man kuratorek Edward Steichen w Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Jego zdjęcie z dostępnym światłem pokazuje zwartą grupę podekscytowanych nastolatków tańczących, ich ruch rozmyty w stylu Magie der Schiene.

Groebli uruchomił własne studio do fotografii komercyjnej przemysłowej i reklamowej w 1955 roku w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym i studia w Zurychu-Wollishofen. Fotografowie, którzy pracowali dla niego, to m.in. Rolf Lyssy, Margareth Bollinger, Roland Glättli, Ruth Wüst, Roland Gretler, Marlies Tschopp i inni. Wielu znanych grafików, takich jak Werner Zryd, Victor N. Cohen, Karl Gerstner i Manfred Tulke, zlecało studiu atrakcyjne zlecenia fotograficzne.

W 1957 American photographic journal Popular Photography opublikował w swoim Color Annual serię dwunastu stron obrazów w hiperbolicznie zatytułowaną „René Groebli - Master of Color”. W latach 50. Groebli produkował odbitki barwne z kolorowych slajdów prac komercyjnych drukowanych w jego studiu we współpracy z specjalistami Werner Bruggmann w Winterthur i Raymund Schlauch w Frauenfeld. 18 kwietnia 1959 założył także Turnus Film AG, wspólnie z Hansa-Petera Roth-Griederem z Gutenswil, R. A. Baeznerem w Genewie, P. Griederem w Zurychu i Dr. med. W. H. Vockiem z Bazylei, z kapitałem zakładowym 270 000 franków szwajcarskich, z Groebli jako dyrektorem wykonawczym.

Pod koniec lat 50. Groebli przekształcił także swoje mieszkanie i studio, powiększając je; oprócz dwóch studiów i dwóch laboratoriów czarno-białych dodano warsztat transferu barwnego z kilkoma stanowiskami laboratoryjnymi. Drogie powiększenia transferu barwnego stały się zyskownym biznesem, a specjalista Ruedi Butz prowadził studio od 1960 do 1972 z fachową pomocą Johna Whitehalla. Od 1972 do 1978 Derek Dawson przejął zarządzanie produkcją transferu barwnego.

W 1963 Groebli założył spółkę komandytową Groebli + Guler z litografem Walterem Gulerem, przemianowaną na 'Fotolithos' w 1968. Miejsce pracy w Zurich-Wollishofen było wyposażone w najnowsze i najlepsze źródła techniczne, a w latach 60. i na początku 70. firma zatrudniała do dwunastu pracowników, osiągając dobre zyski z obsługi branży fotografii reklamowej. Ważnymi pracownikami, którzy pracowali w Groebli od lat 60. do końca lat 70., byli m.in. fotografowie Felix Eidenbenz, Lotti Fetzer, Tom Hebting, Matthias Hofstetter, Peter Oberle, Anna Halm Schudel i Peter Schudel, Liselotte Straub, Katharina Vonow i Heinz Walti, wolontariuszka Dona de Carli, ponowny fotograf Jean-Pierre Trümpler, technik laboratoryjny Sylvette Françoise Trümpler-Hofmann i Uschi Schliep, praktykant.

Po dziesięciu latach pracy w specjalistycznym kolorowym fotografowaniu, produkcji transferu barwnego i kolorowych litografii na potrzeby reklamy i fotografii przemysłowej, w 1965 Groebli opublikował swoją trzecią książkę zdjęciową Variation wydaną przez Arthur Niggli Verlag w Teufen. Przedstawiła retrospektywę możliwości kolorowej fotografii Groebli, choć bez większego uwzględnienia roli wielu pracowników i partnerów biznesowych. W 1971 wydał drugie wydanie Variation 2 z zaktualizowanymi informacjami o technologii kolorowej, w tym Cibachrome.

W latach 70. utalentowani młodzi fotografowie, w tym byli współpracownicy Groebli i pracownicy, otwierali własne studia fotograficzne i starali się sprostać rosnącym wymaganiom agencji reklamowych oraz zwiększonej presji konkurencji. Pod koniec lat 70., wraz z powszechniejszym przyjęciem i akceptacją chromogenicznych metod produkcji kolorowej, mniej technicznie wymagających i tańszych od transferu barwnego, Groebli zaprzestał fotografii komercyjnej i produkcji kolorowej, sprzedał dom i studio i przeszedł na emeryturę, chociaż nadal utrzymywał kontakt z branżą i przedstawił referat o transferze barwników na Rencontres d'Arles w 1977 roku.

Groebli powrócił do tworzenia osobistych esejów fotograficznych w kolorze i czerni i bieli, w seriach zatytułowanych Fantasies, Ireland, The Shell, Burned Trees, N. Y. Visions, New York Melancholia i Nudes. Przez dekady na przełomie wieków pracował nad swoim archiwum zdjęć i zdigitalizował najważniejsze fotografie, które wykonał w ciągu kariery trwającej sześćdziesięciu lat.

Aktualnie Groebli mieszka w Szwajcarii."