Amonit - Skamieniałe zwierzę - Perisphincets - 20.5 cm





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 136909
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Dobrze zachowany skamieniały amonit o klasycznej planispiralnej muszli z wyraźnie zdefiniowanymi promienistymi żebrami. Powierzchnia ukazuje naturalną mineralizację w odcieniach beżu i jasnobrązowych, typową dla skamieniałości w skałach osadowych. Środkowy otwór umbilikalny (umbilicus) jest nienaruszony, podczas gdy drobne erozje na zewnętrznych krawędziach podkreślają naturalną historię geologiczną skamieniałości. Ogółem okaz ten wykazuje doskonałą szczegółowość strukturalną i silny walor wizualny, co czyni go idealnym dla kolekcjonerów, celów edukacyjnych lub do wystaw dekoracyjnych.
Są to były zwierzęta morskie charakteryzujące się zewnętrzną muszlą zbudowaną głównie z węglanu wapnia w formie aragonitu, w mniejszym stopniu z organicznej, bogatej w białko substancji (conchiolin). Muszla była wewnętrznie podzielona przez przegrody na wiele komór, z których mięczak zajmował tylko ostatnią (komorę żyjącą). Pozostałe, tworzące phragmocone (część komorowa muszli), były używane jako „komory powietrzne” (podobnie jak współczesny Nautilus), napełnione gazem i płynem komorowym, aby kontrolować wyporność organizmu.
Ciśnienie płynów komorowych regulował cienki, ukrwiony, tubularny organiczny twór (siphuncle), częściowo zmineralizowany, który przechodził przez wszystkie przegrody i umożliwiał wymianę płynów między krwią zwierzęcia a miękkimi tkankami i komorami poprzez proces osmotyczny.
Nie dołączono stojaka ekspozycyjnego.
Dobrze zachowany skamieniały amonit o klasycznej planispiralnej muszli z wyraźnie zdefiniowanymi promienistymi żebrami. Powierzchnia ukazuje naturalną mineralizację w odcieniach beżu i jasnobrązowych, typową dla skamieniałości w skałach osadowych. Środkowy otwór umbilikalny (umbilicus) jest nienaruszony, podczas gdy drobne erozje na zewnętrznych krawędziach podkreślają naturalną historię geologiczną skamieniałości. Ogółem okaz ten wykazuje doskonałą szczegółowość strukturalną i silny walor wizualny, co czyni go idealnym dla kolekcjonerów, celów edukacyjnych lub do wystaw dekoracyjnych.
Są to były zwierzęta morskie charakteryzujące się zewnętrzną muszlą zbudowaną głównie z węglanu wapnia w formie aragonitu, w mniejszym stopniu z organicznej, bogatej w białko substancji (conchiolin). Muszla była wewnętrznie podzielona przez przegrody na wiele komór, z których mięczak zajmował tylko ostatnią (komorę żyjącą). Pozostałe, tworzące phragmocone (część komorowa muszli), były używane jako „komory powietrzne” (podobnie jak współczesny Nautilus), napełnione gazem i płynem komorowym, aby kontrolować wyporność organizmu.
Ciśnienie płynów komorowych regulował cienki, ukrwiony, tubularny organiczny twór (siphuncle), częściowo zmineralizowany, który przechodził przez wszystkie przegrody i umożliwiał wymianę płynów między krwią zwierzęcia a miękkimi tkankami i komorami poprzez proces osmotyczny.
Nie dołączono stojaka ekspozycyjnego.

