Ed van der Elsken - Jazz - 2007

TO JEST NOWE WYDANIE BARDZO SUKCESYWNEJ, JEDNOSTKOWEJ AUKCJI NA 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).

Fantastyczny, ponowny wydruk oryginalnego niderlandzkiego wydania z 1959 roku (Martin Parr, The Photobook vol 1, str. 246).

KSIĄŻKA FOTOGRAFICZNA I KLASYKA KSIĄŻKI JAZZU od słynnego holenderskiego fotografa Ed van der Elskena („Love on the Left Banki”).

Oryginalnie opublikowana w 1959 r., Jazz stała się jednym z najbardziej kolekcjonowanych podręczników fotograficznych z drugiej połowy XX wieku. Podobnie jak Jazzlife Williama Claxtona i Jazz Street Dennisa Stocka, wpis van der Elskena w niszę fotografii jazzowej został opublikowany tuż przed momentem, gdy rock ’n’ roll utrwalił swoje miejsce jako muzyka popularna wybierana przez młodzież. Ta książka jest być może najbardziej udaną spośród licznych prób uchwycenia fotografią istoty jazzu, bo to nie tylko kolejny zestaw portretów muzyków, ale książka, która wizualnie oddaje samą muzykę.

DOSKONALY, BARDZO ŚWIEŻY STAN.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

Steidl, 7L. 2007. Pierwsze wydanie Steidl, pierwsze druki.

Twarda oprawa (jak w oryginale) z luźnym arkuszem tekstowym po francusku. 168 x 178 mm. 116 stron. 109 czarno-białych tablic. Zdjęcia: Ed van der Elsken. Teksty autorstwa Jan Vrijman, Hugo Claus, Simon Carmiggelt, Friso Endt i Michiel de Ruyter. Tekst po holendersku.

Stan:
Wewnątrz doskonały, jak nowy i nieczytany. Zewnętrznie bardzo świeży; lekkie ślady użytkowania. Ogólnie bardzo dobry stan.

Wspaniała książka fotografii – w cudownym, świeżym stanie.

„W połowie lat pięćdziesiątych pierwsza książka Ed van der Elskena, „Love in Saint Germain des Prés”, była nie tylko jedną z najniekonwencjonalniejszych, osobistych i innowacyjnych książek paryskich tego dziesięciolecia. W odniesieniu do gatunku jako całości młody autor wyznaczył nowe kierunki pod względem formy i treści do tego stopnia, że stosunkowo zwięzły tom uznawany jest teraz za jedną z najważniejszych książek zdjęć wszech czasów. Tytuł, owijany wytrzymałą czarną efaliną i zdemontowanym okładkowym, został wydany w około tym samym czasie w 1956 r. przez de Bezige Bi (Amsterdam) w wersji holenderskiej, przez Rowohlt (Hamburg) w wersji niemieckiej i przez André Deutsch (London) w – choć stonowanej – angielskiej wersji.

Nigdy nie było wersji francuskiej. Reakcja w Holandii była początkowo podzielona, wahająca się między oburzeniem a „ensacyjnie wyrażanym entuzjazmem”.

Tom ten jest teraz niekwestionowanie uważany za „jedno z najważniejszych fotoksiążek XX wieku”, „kamień milowy w ewolucji książki fotograficznej”, „szczególnie charakterystyczny przykład” młodego gatunku „powieści fotograficznej” lub „jedna z pierwszych książek fotograficznych, w których opowiadana jest fikcyjna historia za pomocą dokumentalnych zdjęć” oraz „atrakcyjny punkt odniesienia” w bibliograficznym dorobku Ed van der Elskena. W kanonie wybitnych książek fotograficznych zdefiniowanych później przez Andre’a Rotha, Martina Parra/Gerrya Badgera lub Michèle i Michela Auersa, tytuł ten jest w każdej z tych list obecny w widocznym miejscu.

Już w często pomijanym pierwszym przeglądzie ważnych holenderskich ilustrowanych książek – „Foto in omslag” – był przedmiotem głębokiej analizy. W późniejszych latach książka była wielokrotnie wznawiana w formie facsimile.” Była to równie bardzo obiekt obserwacyjny naukowo, co inteligentnie wyprodukowana, historyczno-krytyczna wystawa – prawdopodobnie najważniejsza parajska książka wszech czasów.

Elsken, zasadniczo samodzielny w nauczaniu fotografii, przyjaciel Emmy Andriesse i Cas Oorthuysa oraz członek lewicowej GKf (Gebonden Kunsten in de Federatie), przybył do Paryża w 1950 r., gdzie pozostawał do stycznia 1955 r., żyjąc w skromnych warunkach, ale fotografując z jeszcze większym zaangażowaniem. Książka opublikowana po jego śmierci na początku lat 90. otworzyła szeroki kosmos jego paryskich lat, które obejmowały także interesujące pod kątem dziennikarskim portrety gwiazd (Piaf, Trenet, Fernandel), zdjęcia uliczne w duchu fotografii humanistycznej i nawet sesje mody zlecane przez holenderskie pismo kobiece Margriet.

Książka, będąca wyciągiem czasów spędzonych w Paryżu, mogłaby więc wyglądać zupełnie inaczej. Jednak buntowniczy, czasem depresyjny, lecz zawsze nonkonformistyczny van der Elsken raczej nie interesował się oprawionymi tomami konwencjonalnego projektu. Co więcej, szybko dołączył do grupy młodych outsiderów, którzy żyli na skraju materialnego ubóstwa i poszukiwania wolności, dla czego dekadę z egzystencjalizmem Sartre’a oferowała wiarygodne wyjaśnienie. Van der Elsken śledził młodą bandę, bardziej bohemistów niż intelektualistów, podczas ich nocnych wędrówek po knajpach czy barach, takich jak La Chope Gauloise, La Pergola, Chez Moineau czy Café Le Mabillon. Z czasem wyłonił się swoisty pamiętnik wizualny, z atrakcyjną rudowłosą Australijką Vali Myers w centrum.

Leica i Rolleicord, czarno-biały film i światło dostępne to parametry techniczne jego fotografii. Ale ważniejsze jest to, że van der Elsken fotografował jako członek grupy – w każdej chwili i bez ograniczeń. Jako „niepokonany mistrz kontaktu wzrokowego” jest częścią akcji, zawsze blisko, co nadaje jego fotografiom natychmiastowość i autentyczność, które musiały zaimponować Edwardowi Steichenowi.

W 1953 r. Steichen przebywał w Paryżu, aby gromadzić zdjęcia do planowanej wystawy „The Family of Man”. Nie tylko uwzględnił van der Elskena w swojej wystawie 1953 „Post War European Photography” w Museum of Modern Art, ale również dwa lata później w „The Family of Man”.

To także Steichen wpadł na pomysł powieści fotograficznej i zasugerował narracyjne podejście do tematu: „Zrób opowieść, Ed.”

Mówi się, że Ed van der Elsken zaczął pisać swoją historię jeszcze przed powrotem do Holandii. Przedstawia ona krótki i ostatecznie rozczarowujący romans między Meksykaninem Manuelem (alias Roberto Inignez-Morelosy) a australijską kobietą o imieniu Ann (alias Vali Myers) w Paryżu w latach 50. Pesymizm, nihilizm i zdecydowanie antyburguescy nastawienie kierują zachowaniem młodych ludzi, których skromne warunki życia stoją w wyraźnym opozycyjnym kontraście do gospodarczego przebudzenia powojennego czasu.

Powróciwszy do Holandii, van der Elsken przystąpił do tworzenia pierwszych szkiców ksiązki. Dwa kolejne ukazały się, trzeci i ostatni, we współpracy z graficznym projektantem Jurriaenem Schroferem, którego van der Elsken poznał w GKf. Obaj Schrofer i van der Elsken byli żarliwie zainteresowani kinem. Zatem użyli dramaturgicznych środków filmu, aby nadać ich opowieści tempo i rytm wizualny. Długie ujęcia i zbliżenia, ujęcia i kontrujęcia, układy obrazowe i sekwencje, akcja i napięcie charakteryzują układ z często kadrowanymi stronami, migoczącą pustą przestrzenią i wstawianymi fragmentami tekstu, które czasem brzmią jak tytuły filmów niemych.

Nawet czarne kartkowe papieru końcowego wyglądają jak preludium do wieczoru w kinie. Jednak skupienie się na motywach, sekwencjonowanie momentów i montaż łączący różne momenty sceniczne nadają dziełu wyraźnie filmowy charakter. Język wizualny sam w sobie jest ponury, zgodny z pesymistycznym tonem narracji; z drugiej strony fotografia jest „pełna emocji i dramatu, pełna żądzy życia i radości z chwili”. Vince Aletti nazwał książkę „jak aktualizacja beat generation Brassaï’a”. Inni widzą w niej fotograficzny zwiastun kina nowej fali Nouvelle Vague. Dzięki swojemu radykalnie subiektywnemu podejściu van der Elsken z pewnością wyznaczył standard, bez którego późniejsze projekty książek ruchu młodzieżowego od Larry’ego Clark’a po Nan Goldin i aż po Wolfgang Tillmans byłyby trudne do wyobrażenia." (Hans-Michael Koetzle)