Syfon (2) Art Deco





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 140259
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Starożytne siphony żółtego koloru międzynarodowej marki alkoholi CHARTREUSE. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych syfonów; posiadają krany lub głowice w kolorze szarym od marek Carbónicas Espumosos Arousa – Villagarcía de Arousa – Pontevedra i Carbónicas Espumosos Ojea Puente obszar Pontevedra, najczęściej poszukiwane, piękno sprzed wielu lat, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć lekkie obtarcia lub drobne ubytki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy pochodzenia francuskiego, wytwarzany przez macerowanie określonych ziół w wysokoprocentowej wódce. Nazwa likieru pochodzi od klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Główna Kartusia” (la Gran Cartuja), nosi nazwę masywu Chartreuse „masyw Chartreuse” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał mnichom kartuzów z Paryża niezwykły rękopis z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długowieczności). Po wielu nieudanych próbach zielarze z kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Kartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać zwane „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i sprzedawać go w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Z eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestiv, który nazwali „Liqueur de santé” (Licor zdrowia).
Rewolucja Francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnichowie przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku wytwarzano tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowano destylarnię w klasztorze.
W 1903 roku kartuzowie zostali wypędzeni z Francji. Zabrali swoją tajemnicę i założyli destylerię w Tarragona (Hiszpania), która stała się centrum wytwarzania likieru, któremu nadano nazwę „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Starożytne siphony żółtego koloru międzynarodowej marki alkoholi CHARTREUSE. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych syfonów; posiadają krany lub głowice w kolorze szarym od marek Carbónicas Espumosos Arousa – Villagarcía de Arousa – Pontevedra i Carbónicas Espumosos Ojea Puente obszar Pontevedra, najczęściej poszukiwane, piękno sprzed wielu lat, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć lekkie obtarcia lub drobne ubytki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy pochodzenia francuskiego, wytwarzany przez macerowanie określonych ziół w wysokoprocentowej wódce. Nazwa likieru pochodzi od klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Główna Kartusia” (la Gran Cartuja), nosi nazwę masywu Chartreuse „masyw Chartreuse” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał mnichom kartuzów z Paryża niezwykły rękopis z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długowieczności). Po wielu nieudanych próbach zielarze z kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Kartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać zwane „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i sprzedawać go w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Z eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestiv, który nazwali „Liqueur de santé” (Licor zdrowia).
Rewolucja Francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnichowie przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku wytwarzano tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowano destylarnię w klasztorze.
W 1903 roku kartuzowie zostali wypędzeni z Francji. Zabrali swoją tajemnicę i założyli destylerię w Tarragona (Hiszpania), która stała się centrum wytwarzania likieru, któremu nadano nazwę „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

