Terry Richardson - Lady Gaga - 2011

FANTASTYCZNA, CHWALONA KSIĄŻKA O „LADY GAGA” autorstwa Terrence’a „Terry’ego” Richardson, urodzonego w 1965 roku - słynnego, a także kontrowersyjnego amerykańskiego fotografa mody i portretowego.

Terry Richardson wykonał kampanie reklamowe dla Marc Jacobs, Aldo, Supreme, Sisley, Tom Ford i Yves Saint Laurent, między innymi, a także pracował dla magazynów takich jak Rolling Stone, GQ, Vogue, Vanity Fair, Harper’s Bazaar, i-D i Vice.
Od 2001 roku Terry’ego Richardsona oskarżano przez liczne modelki o zachowania seksualne nieodpowiednie. W 2017 roku marki i magazyny, które wcześniej współpracowały z Richardsonem, zaczęły dystansować się od niego i oświadczyły, że nie będą go już zatrudniać. Od 2018 roku nie pracuje aktywnie jako fotograf.

Z ORYGINALNĄ OKŁADKĄ OBWÓDKOWĄ.

BARDZO ŚWIEŻY STAN.

Po dużym sukcesie pierwszych dwóch aukcji, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecią i ostatnią edycję w tym roku „Masters of Erotic Photobooks".
Ciesz się kolejną bardzo osobistą selekcją książek poświęconych erotyce we wszystkich jej pięknych odcieniach – wybranych z mojej prywatnej biblioteki i z różnych nabytków z minionych lat.

„W tej książce z oryginalnymi, backstage’owymi fotografiami uznany fotograf Terry Richardson towarzyszy supergwieździe Lady Gadze przez rok jej życia, od Lollapaloozy do ostatniego koncertu jej trasy Monster Ball. W czasie, gdy towarzyszył Gagę, Richardson wykonał ponad 100 000 zdjęć i wziął udział w ponad 30 koncertach Monster Ball na całym świecie. Od rozdania MTV Video Music Awards 2010 po wiec poparcia dla zniesienia Don't Ask, Don't Tell w Portland w stanie Maine, po pokaz Thierry’ego Muglera w Maxime w Paryżu, Richardson uchwycił Lady Gagę tak, jak nikt wcześniej. Roczna globalna odyseja – pełny dostęp, bez ograniczeń – to książka, na którą fani Lady Gagi czekali." (z wydawcy)

Terry Richardson jest znany z wielu świetnych, pożądanych książek fotograficznych, takich jak „Hysteric Glamour” (Hysteric Glamour, Tokio, 1998. – Andrew Roth, The Book of 101 Books - Martin Parr, Gerry Badger, „The Photobook. A History. Volume 2” - Hasselblad Center, „The Open Book”)

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i wspólną wysyłkę na całym świecie.

Wilhelm Goldmann Verlag, Monachium. 2011. Pierwsze niemieckie wydanie, pierwsze drukowanie.
Pierwotnie wydana przez Grand Central Publishing, Boston, New York w tym samym rozmiarze, układzie i treści.

Twarda oprawa z obwolutą. 257 × 316 mm. 360 stron. 500 zdjęć. Zdjęcia: Terry Richardson. Tekst po niemiecku.

Stan:
Książka wewnątrz i na zewnątrz bardzo świeża i czysta, bez śladów po poprzednich właścicielach i bez plam; bardzo lekko zużyta, tylko normalne ślady użytkowania i kilka plam na górnym brzegu. Obwoluta bardzo świeża i kompletna, bez uszkodzeń, bez sklejeń i bez braków; bardzo lekko zużyta, tylko normalne ślady użytkowania. Ogólnie w bardzo dobrym stanie.

Świetna książka fotograficzna Terriego Richardsona o „Lady Gagai” z oryginalną okładką – w bardzo świeżym stanie.

„Richardson urodził się w Nowym Jorku, jako syn Normaly Kessler, aktorki, i Boba Richardsona, fotografa mody, który miał problemy ze schizofrenią i nadużywaniem narkotyków. Ojciec Richardsona był Irlandczykiem-katolikiem, a matka Żydówką. Po rozwodzie rodziców Richardson przeprowadził się z matką i ojczymem, angielskim gitarzystą Jackiem Lomaxem, do Woodstock w stanie Nowy Jork. Później przeniósł się do dzielnicy Hollywood w Los Angeles, gdzie uczęszczał do Hollywood High School. Przeniósł się z matką do Ojai w Kalifornii, gdzie uczęszczał do Nordhoff High School, gdy miał 16 lat. Początkowo Richardson chciał zostać pankowym muzykiem zamiast fotografem. Grał na gitarze basowej w punk rockowym zespole The Invisible Government przez cztery lata. Grał bas w różnych innych zespołach punkowych w Southern California, w tym Signal Street Alcoholics, Doggy Style, Baby Fist i Middle Finger. Matka Richardsona podobno podarowała mu jego pierwszą aparatkę w 1982 roku, którą używał do dokumentowania swojego życia i sceny punkowej w Ojai. W 1992 roku Richardson porzucił muzykę i przeniósł się do East Village w Nowym Jorku, gdzie zaczął fotografować młodych ludzi imprezujących i inne kwestie nocnego życia. To w Nowym Jorku nastąpił jego „pierwszy przełom”.

Jego pierwsze opublikowane zdjęcia modowe ukazały się w Vibe w 1994 roku. Jego rozpowszechnienie Vibe zostało pokazane na Paris International Festival de la Mode w późniejszym czasie w tym samym roku. Po pokazie Richardson wykonał kampanię reklamową dla wiosennej kolekcji 1995 projektantki mody Katharine Hamnett. Kampania była znana z obrazów młodych kobiet w krótkich spódniczkach, z widoczną treścią łonową.

Następnie Richardson przeniósł się do Londynu i pracował dla magazynów The Face, i-D i Arena.
W całej swojej karierze Richardson wykonywał kampanie dla marek i projektantów takich jak: Marc Jacobs, Aldo, Supreme, Sisley, Tom Ford i Yves Saint Laurent. Pracował także dla magazynów Rolling Stone, GQ, Vogue, Vanity Fair i Harper’s Bazaar.
Richardson zrealizował kilka kampanii dla Diesla, w tym „Global Warming Ready”, która zdobyła Srebrnego Lwa za druk na festiwalu Cannes Lions w 2007 roku. Zrealizował także kilka prywatnych portretów dla założyciela firmy Renzo Rosso. We wrześniu 2011 zorganizowali wspólnie premierę książki wraz z redaktorem mody Carine Roitfeld w Colette w Paryżu.
W 2012 Richardson zainaugurował swoją pierwszą solo wystawę w OHWOW Gallery w Los Angeles, zatytułowaną Terrywood. W maju 2012 roku w sieci pojawił się film wideo z modelką Kate Upton wykonującą taniec Cat Daddy dla Richardsona w jego studio. W grudniu 2012 Lady Gaga ogłosiła, że Richardson kręci dokument o jej życiu. Gavin McInnes z Vice bronił Richardsona w 2004 roku, twierdząc, że jego praca była krytykowana przez „feministki pierwszego roku”.

Richardson otworzył swoją pierwszą galerię w 1998 roku. Wystawa zatytułowana These Colors Don't Run była prezentowana w Alleged Gallery i zbiegła się z publikacją jego pierwszej książki o tytule Hysteric Glamour. Jego prace później były prezentowane w kolejnych pokazach, takich jak Smile w Alleged Gallery. Wystawa w Paryżu miała miejsce w Galarie Emmanuel Perrotin w 1999 roku. Prace Richardsona pod tytułem „Feared by Men Desired by Women” została pokazana na wystawie w Shine Gallery w Londynie w kolejnym roku.

Terryworld, wystawa prac Richardsona o tej samej nazwie, została pokazana w 2004 roku w Deitch Gallery w Nowym Jorku. Muzeum Sztuki w Orange County pokazało prace Richardsona w ramach wystawy zbiorowej Beautiful Losers w 2005 roku. Mom + Dad, pokaz prezentujący prace z książki Richardsona o tym samym tytule, odbył się w Half Gallery w Nowym Jorku w 2011 roku. W tym samym roku zdjęcia z książki Hong Kong Richardsona zostały pokazane na Art Hong Kong. Prace Richardsona później były prezentowane w OHWOW Gallery w Los Angeles. Wystawa nosiła tytuł Terrywood i odbyła się od 24 lutego do 31 marca 2012 roku.

Richardson zaczął reżyserować teledyski pod koniec lat 90. XX wieku. Reżyserował teledyski Death in Vegas i Primal Scream, a także alternatywny teledysk do utworu „Find a New Way” Young Love oraz Whirlwind Heat „Purple” z udziałem modeli Susan Eldridge i Charlotte Kemp Muhl. Wyreżyserował teledysk do utworu „Red Lips” Sky Ferreira. Pojawia się także w epizodzie w teledysku Thirty Seconds to Mars „Hurricane”.

Teledysk do „Oldie” Odd Future nakręcono podczas sesji zdjęciowej z Richardsonem i ukazał się 20 marca 2012 roku. Richardson widać, jak robi zdjęcia kolektywowi podczas zabawy i zabawy na dużej białej tablicy. 29 sierpnia 2013 reżyserował Beyoncé w teledysku do singla „XO” na Coney Island. Wyreżyserował także „Wrecking Ball” Miley Cyrus. Pod koniec 2013 Richardson opracował koncepcję teledysku do „Do What U Want” Lady Gagi i R. Kelly z jej trzeciego studyjnego albumu Artpop, ale film nie został wydany. 21 sierpnia 2017 Richardson wyreżyserował teledysk Anitty „Vai Malandra” w Vidigal, Rio de Janeiro.

W pracach Richardsona powtarzają się motywy przedstawiania gwiazd o wysokiej renomie w zwykłych sytuacjach i fotografowania ich przy użyciu tradycyjnie zwyczajnych metod, takich jak aparat natychmiastowy. Jego prace eksplorują także kwestie seksualności; wiele z części zawartych w jego książkach Kibosh i Terryworld ukazuje pełen kontakt z nagimi scenami oraz symulowane i rzeczywiste działania seksualne. Początkowo wielu rozmówców była fotografowana przed białym tłem, ale w końcu rozszerzył się do innych backdrops.

Jest znany z pozowania ze swoimi modelami, często dając im swoje charakterystyczne okulary, aby „udawali, że to on” lub w przypadku aktorki Chloë Sevigny, wystawiał ich w makijażu i kostiumach, by wyglądali jak on. Richardson wymienia Larry’ego Clark’a, Nan Goldin, Diane Arbus i Roberta Franka jako wczesnych wpływów na swój styl artystyczny. Jego prace zostały pochwalone przez Helmu­ta Newtona.

Richardson opisał swój styl jako: „Staram się uchwycić te nieprzemyślane momenty, gdy seksualność ludzi wychodzi na jaw.”

Richardson jest również znany z nieerotycznej portretistyki. Wykonał portrety wielu gwiazd i polityków.

Richardson był żonaty z modelką Nikki Uberti w latach 1996–1999. Richardson spotykał się z doradczynią polityczną i bizneswoman Audrey Gelman w latach 2011–2013.

W 2014 roku zaczął spotykać się z długoletnią asystentką fotografii, Alexandrą „Skinny” Bolotow. 19 marca 2016 roku Bolotow urodziła bliźnięta. Powiedział, że to „najbardziej intensywne, inspirujące, ekscytujące [pisownia oryginalna], i pokornie najważniejsze doświadczenie w moim życiu.” Para pobrała się w 2017 roku w Taos, Nowy Meksyk.

Obecnie mieszka w Bearsville w stanie Nowy York.

W 2010 roku Richardson wszedł w zaangażowanie z RxArt, charytatywną organizacją przekazującą sztukę do szpitali dziecięcych.

Odkąd 2001 roku Richardson był oskarżany wielokrotnie o wykorzystanie wpływów w przemyśle modowym do seksualnego wykorzystania modelek podczas sesji zdjęciowych, w tym zmuszanie ich do uprawiania aktów seksualnych.

Modele, z którymi pracował (w tym Rie Rasmussen i Jamie Peck), oskarżyły Richardsona o zachowania seksualne, w tym wykorzystywanie.

W wywiadzie z 2010 roku dla French Institute Alliance Française Marc Jacobs powiedział, że Richardson nie jest „złośliwie usposobiony”. Richardson opublikował list w 2014 roku w The Huffington Post broniąc się przed oskarżeniami. Richardson powiedział, że zarzuty są fałszywe i że uważa siebie za „taktownego i pełnego szacunku” wobec swoich obiektów fotografii. Modele, w tym Noot Seear, Daisy Lowe i Charlotte Free, broniły go.

W 2017 roku, z powodu oskarżeń o seksualne nadużycia Richardsona, wiele marek mody i magazynów modowych postanowiło nie zlecać mu prac, w tym Valentino, Bulgari oraz magazyny Condé Nast: Vogue, Glamour, Wired, Vanity Fair i GQ. W wyniku tych zawodowych reperkusji nie pracował aktywnie od 2018 roku."