Robert Mapplethorpe - Autoportrait (ORIGINAL DUSTJACKET) - 2001

KSIĄŻKA BARDZO IMPONUJĄCA Roberta Mapplethorpe’a - z NAJLEPSZYMI AUTOPORTRTAMI ARTYSTY.
Prezentuje sześćdziesiąt pięć autoportretów, z których wiele było nigdy niepublikowanych, wybranych z jego wczesnych prac, które dają wgląd w złożoną osobowość fotografa i jego autoekspedycje.

Wciąż z ulotką reklamową od wydawcy (Arena Editions) luźno załączoną (patrz zdjęcie).

Z ORYGINALNĄ OKŁADKĄ.

ŚWIEŻY STAN.

Po dużym sukcesie pierwszych dwóch aukcji, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecią i ostatnią edycję w tym roku „Masters of Erotic Photobooks”.

Ciesz się kolejnym, wysoce osobistym wyborem książek poświęconych erozji w całej jej pięknej różnorodności — zaczerpniętych z mojej prywatnej biblioteki i z różnych nabytków z ostatnich lat.

Robert Mapplethorpe (1946-1989) był artystą, który w sztukę włączał osobiste odniesienie, subiektywny wyraz i aluzję do realnego czasu i emocji. Wśród głównych tematów i obiektów, które Mapplethorpe uznawał za istotne, był ja sam, ciało, części ciała, narządy płciowe i seksualność.
Zdjęcia czarno-białe zrobione aparatem Polaroid, które Mapplethorpe tworzył na początku lat 70., stanowią gruntowny autoportret, głęboko i graficznie eksplorują wyrażenia, nastroje, postawy i działania, które wahają się od anielskiego i niewinnego po mroczne i erotyczne. Składające się z najwcześniejszych fotografii Mapplethorpe’a, Autoportrait prezentuje najpełniejsze próby zjednoczenia erotyzmu i seksualności z innymi kwestiami teoretycznymi." (z wydawcy)

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

Arena Editions, Santa Fe, Nowy Meksyk, USA we współpracy z Cheim and Read. 2001.
Pierwsze wydanie, pierwsze drukowanie.

Twarda oprawa z okładką ochronną. 210 x 260 mm. 144 strony. 59 zdjęć czarno-białych. Fotografie: Robert Mapplethorpe. Wstęp: Richard D. Marshall. Tekst po angielsku.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz w doskonałym stanie, bardzo świeża i bez zarzutu, czysta z oznaczeniami poprzedniego właściciela i bez przebarwień. Okładka ochronna całkiem świeża i kompletna, bez dziur, bez zszywek, bez braków; drobny ślad użytkowania. Ogólnie dobry stan.

Świetna książka Roberta Mapplethorpe’a - z oryginalną okładką.

"Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) był amerykańskim fotografem, najlepiej znanym z czarno-białych zdjęć. Jego prace obejmowały szeroką gamę tematów, w tym portrety znanych, nagie osoby mężczyzn i kobiet, autoportrety oraz martwą naturę. Jego najbardziej kontrowersyjne prace dokumentowały i badały gejowską subkulturę BDSM Nowego Jorku w latach 60. i na początku 70. Wystawa jego prac z 1989 roku, zatytułowana Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, wywołała w USA debatę na temat wykorzystania funduszy publicznych na „obsceniczne” dzieła sztuki oraz konstytucyjnych ograniczeń wolności słowa w USA.
Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park na Queens w Nowym Jorku, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Miał pochodzenie angielskie, irlandzkie i niemieckie, dorastał jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Uczył się w Martin Van Buren High School, ukończył w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jeden z jego braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i również został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w sztuce graficznej, lecz opuścił uczelnię w 1969 roku przed ukończeniem studiów.
Mapplethorpe mieszkał ze swoją dziewczyną Patti Smith od 1967 do 1972 roku, a ona wspierała go pracując w księgarniach. Tworzyli razem sztukę i utrzymywali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.
Studio Mapplethorpe’a przy 24 Bond Street w dzielnicy NoHo na Manhattanie, które później utrzymywał jako ciemnię
Mapplethorpe wykonał pierwsze zdjęcia pod koniec lat 60. lub na początku 70. używając aparatu Polaroid. Projektował i sprzedawał także własną biżuterię, która była noszona przez gwiazdę Warhola Joe Dallesandro.
W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z found objects.
W 1972 roku Mapplethorpe poznał kuratora sztuki Sama Wagstafa, który stał się jego mentorem, ukochanym, mecenasem i partnerem na całe życie. W połowie lat 70. Wagstaff nabył aparat Hasselblad średniego formatu, a Mapplethorpe zaczął fotografować szerokie grono przyjaciół i znajomych, w tym artystów, kompozytorów i prominentnych osobistości. W tym czasie zaprzyjaźnił się z nowoorleańskim artystą George’em Dureau, którego praca miała na Mapplethorpe’a tak duży wpływ, że odtworzył wiele wczesnych zdjęć Dureau. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarza i redaktora Drummer, Jacka Fritscher, który wprowadził go do Mineshaft (klubu BDSM dla gejów z zasuwami). Mapplethorpe zrobił wiele zdjęć Mineshaft i w pewnym momencie był jego oficjalnym fotografem. (… „Po kolacji idę do Mineshaft.”)
W latach 80. tematyka Mapplethorpe’a skupiła się na posągowych nagich mężczyzn i kobiet, delikatnych martwych naturach kwiatowych oraz niezwykle formalnych portretach artystów i celebrytów. Jego pierwsze studio mieściło się przy 24 Bond Street. W latach 80. Wagstaff kupił Robertowi wysokie poddasze przy 35 West 23rd Street, gdzie mieszkał i gdzie pracował także jako studio do sesji zdjęciowych. Zachował również mieszkanie przy Bond Street jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wybrał Patricię Morrisroe do napisania jego biografii, która opierała się na ponad 300 wywiadach z celebrytami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.
Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat z powodu powikłań HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało zostało skremowane. Prochy są pochowane na cmentarzu St. John’s, Queens w Nowym Jorku, na grobie matki, wyryto „Maxey”.
Zanim zmarł, Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizją Fundacji było, że stanie się ona „odpowiednim pojazdem do ochrony jego prac, promowania jego wizji twórczej i wspierania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko funkcjonowała jako jego oficjalny majątek i pomogła promować jego prace na całym świecie, lecz także zgromadziła i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu-townhouse dla długoterminowego leczenia AIDS na East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodów finansowych. Fundacja promuje także fotografię artystyczną na poziomie instytucjonalnym. Pomaga określić, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Roberta Mapplethorpe’a, obejmujące lata od 1970 do 1989, do Getty Research Institute.

Zanim zmarł, Mapplethorpe był nać wspólnym fundatorem Fundacji Roberta Mapplethorpe’a, Inc. Jego wizją Fundacji było, że będzie to „odpowiedni pojazd do ochrony jego dzieła, do rozwijania jego wizji twórczej i do wspierania spraw, które były dla niego ważne”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko funkcjonowała jako jego oficjalny majątek i pomagała promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu-towzyszącego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodów finansowych. Fundacja promuje również wysoką sztukę fotograficzną na poziomie instytucjonalnym. Fundacja pomaga decydować, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata od 1970 do 1989, do Getty Research Institute.
Mapplethorpe pracował głównie w studiu, prawie wyłącznie w czerni i bieli, z wyjątkiem niektórych późniejszych prac i jego ostatniej wystawy „New Colors”. Jego dorobek obejmuje szeroką gamę tematów, a większa część prac to erotyczne obrazy. Nazywał niektóre ze swoich prac pornograficznymi, mając na celu pobudzenie widza, ale mogły być również uznane za wysoką sztukę. Jego erotyczna sztuka eksplorowała szeroki zakres tematów seksualnych, ukazując subkulturę BDSM Nowego Jorku w latach 70., portrety czarnoskórych mężczyzn nagich i klasyczne nagie kobiece kulturystki. Jednym z czarnych modeli, z którymi regularnie pracował, był Derrick Cross, którego poza do tytułowego zdjęcia z 1983 roku porównano do Farnese Hercules. Mapplethorpe był obserwatorem biorącym udział w wielu swoich erotycznych fotografowaniach, uczestniczył w aktach seksualnych, które fotografował, i sam angażował się w te akty.
Inne tematy obejmowały kwiaty, zwłaszcza orchidee i calla, dzieci, posągi oraz celebrytów i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długoletnią współlokatorką Mapplethorpe’a i częstym tematem w jego fotografii, w tym surowe, ikoniczne zdjęcie pojawiające się na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.
Jego prace często odnosiły się do obrazów religijnych lub klasycznych, takich jak portret Patti Smith z 1975 roku z 1986 roku, przypominający autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii kulturystki Lisy Lyon, które doprowadziły do fotoksiążki Lady, Lisa Lyon z 1983 roku, wydanej przez Viking Press, z tekstem Bruce’a Chatwina.
W lecie 1989 roku podróżna wystawa solowa Mapplethorpe’a zwróciła uwagę na kwestie finansowania sztuki ze środków publicznych oraz pytania o cenzurę i obsceniczność. Galeria Corcoran z siedzibą w Waszyngtonie, D.C. zgodziła się być jedną z muzealnych gospodarzy trasy. Mapplethorpe zdecydował się pokazać swoją najnowszą serię, którą badał na krótko przed śmiercią. Tytuł wystawy: Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, która zawierała zdjęcia z jego X Portfolio, przedstawiające urophagię, gejowskie BDSM oraz autoportret z wkładaną w odbyt pejczem. Wystawa zawierała także zdjęcia dwóch dzieci z odsłoniętymi genitaliami. Wystawę kuratorowała Janet Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA otrzymała grant od National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w Corcoran Gallery of Art. Corcoran odwołał wystawę, kończąc umowę z ICA, ponieważ nie chciał angażować się w polityczne kwestie, które poruszyła, lecz galeria została wciągnięta w kontrowersje, które „nasiliły debatę prowadzącą zarówno w mediach, jak i w Kongresie wokół finansowania NEA projektów postrzeganych przez niektórych jako nieodpowiednie.” Hierarchia Corcoran i kilku członków Kongresu USA byli rozgniewani, gdy prace zostały im ujawnione ze względu na homoerotyczne i sadomasochistyczne motywy części prac. Choć wiele jego prac przez całą karierę było regularnie pokazywanych na wystawach finansowanych ze środków publicznych, konserwatywne i religijne organizacje, takie jak American Family Association, wykorzystały tę wystawę, by głośno sprzeciwić się rządowemu wsparciu dla tego, co nazywali „niczym innym jak sensationalnym przedstawieniem potencjalnie obscenicznego materiału.”
W czerwcu 1989 roku artysta pop Lowell Blair Nesbitt zaangażował się w kwestię cenzury. Nesbitt, długoletni przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że w jego testamencie pozostawił muzeum zapis w wysokości 1,5 miliona dolarów, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum odmówi organizowania wystawy, odwoła zapis. Corcoran odmówił i Nesbitt przekazał pieniądze do Phillips Collection. Po odmowie Corcoran wystawy Mapplethorpe’a ubezpieczyciele wystawy udali się do nonprofit Washington Project for the Arts, które zaprezentowało wszystkie obrazy w swojej przestrzeni od 21 lipca do 13 sierpnia 1989, przed dużymi tłumami. W 1990 roku Contemporary Arts Center w Cincinnati, który również pokazywał wystawę, oraz Dennis Barrie, zostali oskarżeni o obsceniczność; fotografie przedstawiające mężczyzn w pozach sadomasochistycznych były podstawą oskarżeń, że muzeum i jego dyrektor promowali obsceniczność. Zostali uniewinnieni przez ławę przysięgłych.
Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną debatę narodową: Czy pieniądze podatników powinny wspierać sztukę? Kto decyduje, co jest ‘obsceniczne’ lub ‘obraźliwe’ na wystawach publicznych? A jeśli sztuka może być uważana za formę wolności słowa, czy cofnięcie finansowania federalnego z powodu obsceniczności to naruszenie pierwszej poprawki?” Do dziś te pytania pozostają aktualne. Mapplethorpe stał się swoistym przypadkiem w wojnie kulturowej w USA. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się, a nawet potroiły w wyniku całej tej uwagi. Sławę artysty podobno również pomogła sprzedaż w późniejszym czasie na aukcji Christie's całej jego kolekcji mebli, ceramiki, srebra i prac innych artystów, która przyniosła około 8 milionów dolarów."