Paul Outerbridge Jr. - Photographien 1921-1939 - 1981

WONDERFUL MONOGRAPH przez powszechnie niedocenianego amerykańskiego fotografa Paula Outerbridge’a (1896-1958), znanego z pionierskiego wykorzystania procesu transferu węgłowego w fotografii kolorowej. Jego prace obejmowały martwe natury, fotografię mody, reklamy i prowokujące kobiece akty. Książka prezentuje najlepsze zdjęcia Paula Outerbridge’a z lat 1921–1939.

Z ORYGINALNĄ OKŁADKĄ.

BARDZO ŚWIEŻY STAN.

Po dużym sukcesie pierwszych dwóch aukcji 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecią i ostatnią w tym roku edycję „Masters of Erotic Photobooks".

Ciesz się kolejną bardzo osobistą selekcją książek poświęconych erotyce we wszystkich jej pięknych aspektach — z mojej prywatnej biblioteki i z różnych nabytków w ostatnich latach.

W całej swojej karierze Paul Outerbridge miał trudności z utrzymaniem stałego zatrudnienia. Były mu zarzucane erotyczne akty nagości, a także narastały napięcia z kolekcjonerami i muzeami w związku z jego pracą. Uważany jest dziś za jednego z najbardziej pomysłowych i wpływowych amerykańskich fotografów swojej epoki.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na cały świat.

Schirmer i Mosel, Monachium, Paryż, Londyn. 1981. Pierwsze niemieckie wydanie, pierwsze drukowanie.

Twarda oprawa z obwolutą. 260 x 285 mm. 160 stron. Zdjęcia: Paul Outerbridge Jr. Z tekstem Grahama Howe’a i Jacqueline Markham. 59 kolorowych i 81 czarno‑białych fotografii. Tekst po niemiecku.

Stan: Książka w środku czysta, bez śladów poprzednich właścicieli i bez przypaleń; zapach stron nieco przypomina dym, inne istotne wady brak. Okładka na zewnątrz bardzo świeża i nieskazitelna (chroniona obwolutą). Obwoluta świeża, biała i nieskazitelna, w komplecie bez pęknięć, bez zaklejonych pęknięć i bez brakujących części; marginesowe ślady użytkowania. Ogółem bardzo dobry, lepszy niż zazwyczaj.

Świetna, wczesna publikacja Schirmer z oryginalną obwolutą – rzadko w tak doskonałym stanie.

Pierwotnie wydane po angielsku przez Rizzoli International Publications, New York rok wcześniej (1980).

“Paul Outerbridge urodził się w Nowym Jorku i wychowywany był przez matkę i ojca, którzy nie pozwalali mu uczęszczać do szkoły aż do ukończenia jedenastego roku życia. Po ukończeniu Cutler School Outerbridge nie kontynuował edukacji uniwersyteckiej, lecz brał udział w zajęciach z rysunku i anatomii w Art Students’ League w Nowym Jorku. Zdecydowany podążać ścieżką artystyczną, pomimo sprzeciwu ojca, Outerbridge zaczął wykonywać prace ilustracyjne na zlecenie, takie jak projekt okładki magazynu Judge oraz różne plakaty dla Wintergarden Review.
Outerbridge miał 21 lat, gdy USA przystąpiły do I wojny światowej. Dołączył do Royal Flying Corps i ostatecznie został zwolniony, a następnie wstąpił do Armii Amerykańskiej i wysłano go do Oregonu. To w Oregonie odkrył swoją pasję do fotografii, gdy jego praca polegała na wykonywaniu wielu zdjęć dokumentalnych. Kiedy Outerbridge powrócił do Greenwich Village, pojął za żonę Paolę, w lecie 1921 roku. Ich małżeństwo przetrwało tylko 7 lat; para rozwiodła się w 1928 roku.
W lecie 1921 roku Outerbridge szybko zaczął tworzyć fotografie codziennych przedmiotów, takich jak miska jaj, butelki z mlekiem czy żarówki. Outerbridge miał unikalne, koncepcyjne podejście do fotografii martwej natury, jego manipulacja światłem, cieniem, płaszczyznami i kształtami wywoływała jednocześnie napięcie i równowagę w jego pracach. Najwcześniejszy sukces przypisywany jest dwóm martwym naturom zatytułowanym Milk Bottle and Eggs and Ide Collar, obie fotografie z 1922 roku. Zdjęcia ukazywały się na pełnych stronach magazynu Vanity Fair. Francuski malarz i rzeźbiarz Marcel Duchamp zobaczył Ide Collar i był natychmiast pod wrażeniem jego abstrakcyjnych cech i podobieństwa do obiektu „readymade”. Duchamp wyrwał fotografię z Vanity Fair i zawiesił ją na ścianie swojego studia, gdzie Outerbridge miał szansę ją zobaczyć, gdy wiele lat później odwiedził pracownię Duchampa w Paryżu.
Umiejętność fotografii martwej natury Outerbridge’a polega na strategicznym manipulowaniu i projektowaniu cieni i światła; artysta używał ich jako elementów kinetycznych w swoich fotografiach, więcej niż jako produkty uboczne samych przedmiotów. Outerbridge wolał stosować sztuczne oświetlenie w swoim studiu, aby precyzyjniej kontrolować wynik fotograficzny. Swoje procesy twórcze zaczynał od koncepcyjnego szkicu kompozycji wykonane w ołówku. Następnie układał przedmioty zgodnie ze szkicem i fotografował je. Choć używał kilku różnych aparatów, najczęściej korzystał z aparatu Korona View. Outerbridge wykonywał kontaktowe wydruki większości swoich wczesnych fotografii martwej natury w palladium lub platynie, co nadawało im matowy wygląd i szeroki zakres tonalny.
W 1925 roku Outerbridge i jego żona opuścili Nowy Jork i wybrali się do Europy, spędzając pięć tygodni w Londynie, po czym udali się do Paryża. W wyniku wizyty w Europie uzyskał tymczasowe honorowe członkostwo w Royal Photographic Society. W Paryżu nawiązał dobre kontakty z amerykańskim artystą wizualnym Man Rayem, a dwójka pozostawała w częstych kontaktach. To właśnie Man Ray zapoznał Outerbridge’a z Marcel Duchampem. W maju 1929 roku Outerbridge został zatrudniony przez Paris Vogue jako fotograf akcesoriów modowych, gdzie głównie projektował układy strony magazynu. Pracował obok fotografa Edwarda Steichena, który został zatrudniony na stanowisko głównego fotografa. Jednak zachowanie Outerbridge’a w Vogue powodowało napięcia wśród kolegów, i artysta został poproszony o zrezygnowanie z pracy w Paris Vogue po trzech miesiącach. Outerbridge kontynuował sprzedawanie fotografii Vogue na zasadzie projekt-po-projekt.

Podczas gdy Edward Steichen pozostał w Vogue, relacja między obiema fotografami była dość konkurencyjna.

Podczas pobytu w Paryżu Outerbridge i producent manekinów Mason Siegel rozpoczęli pracę nad stworzeniem „największego świata studia fotograficznego”. To studio miało mieć najnowszy sprzęt, wzbudzało ogromne ekscytacje i oczekiwania. Jednak mniej niż rok po uroczystym otwarciu studio fotograficzne okazało się nieskuteczne i zostało zamknięte.

Później w 1929 roku Outerbridge wrócił do Nowego Jorku i zaczął badać różne typy procesów kolorowej fotografii, w tym technikę tri‑color carbro. Proces carbro-color był kosztowny i wymagał wielu godzin pracy, aby uzyskać fotografię. Proces ten wymagał trzech różnych filtrów kolorów oraz trzech ekspozycji o różnym czasie trwania; jednak wynik był niezwykle nasycony i żywy. Outerbridge szacował, że każda gotowa odbitka kosztowała około 9 godzin i 150 dolarów produktu. Zaczął pokazywać swoje kolorowe fotografie w 1936 roku. Z powodu wysokiego popytu na fotografię kolorową w tym okresie Outerbridge swobodnie pracował jako freelancer. Spędził dwa lata na napisaniu książki pod tytułem Fotografowanie w kolorze, która ukazała się w 1940 roku w Random House. Książka opisuje i wyjaśnia trzy różne procesy drukowania kolorów: chromatone, reliefa wash-off i carbro.

W miarę jak Outerbridge zaczynał pracować w kolorze, zaczął także eksplorować żeński akt. W dużej mierze inspirowany eksperymentalnym stylem Man Raya, tworzył sztukę fetyszową o tematyce seksualnej. Charakterystyczną cechą jego kobiecych aktów była unikanie kontaktu wzrokowego między modelką a widzem. Wynikało to z przekonania Outerbridge’a, że „akt powinien być bezosobowy; śmiertelnym błędem jest, gdy model nawiązuje osobisty lub intymny kontakt z oglądającym zdjęcie.” Outerbridge również upierał się przy tezie, że świat sztuki potrzebuje więcej i lepszych nagich. Uważał, że jeśli społeczeństwo byłoby bardziej wystawiane na nagą ciało, to naturalnie „zaczniemy dostrzegać wyższy standard piękna fizycznego i lepiej utrzymane ciała.” W 1936 roku Dutch Girl Outerbridge’a stała się pierwszym kolorowym zdjęciem kobiecego aktu prezentowanym w Waszyngtonie w Smithsonian Institution. Według krytyków odcienie ciała tego aktu były „bardziej wiarygodne niż jakiekolwiek wcześniejsze kolorowe fotografie były w stanie uzyskać.”

Wielu krytyków postrzegało akty Outerbridge’a jako mocno sugestywne, szokujące i nieodpowiednie dla szerokiej publiczności. Często miał konflikty z firmą Eastman Kodak dotyczącymi zakazu pokazywania brodawek i owłosienia w publicznie publikowanych zdjęciach. Outerbridge bronił swoich aktów i stwierdzał, że cenzura niektórych części ciała dodaje niewinnym zdjęciom niepotrzebnych konotacji pornograficznych. Jednak moralna cenzura ze strony kolekcjonerów i muzeów ograniczała, które z jego prac mogły być nabywane do kolekcji publicznych. Jednak od lat 30. po 50. Outerbridge kontynuował fotografię nagich, mimo krytyki i cenzury publicznej. Niektóre z jego najbardziej ekstremalnych fetishowych obrazów prawdopodobnie nie zostały opublikowane, były pomijane lub trzymane wyłącznie dla najbliższych przyjaciół za jego życia.

W 1943 roku Outerbridge przeprowadził się do Hollywood i założył kolorową pracownię portretową w Laguna Beach. W 1945 roku poznał i poślubił projektantkę mody Lois Weir. Para założyła wspólną firmę w sektorze kobiecych tkanin pod nazwą Lois-Paul Originals. W 1950 roku na krótko się rozstali, a Outerbridge zaczął podróżować do krajów takich jak Meksyk, Urugwaj i Argentyna, mając nadzieję zająć się photojournalism, ale bez większego sukcesu. Zaczął pisać udany miesięczny felieton zatytułowany „About Color”, publikowany w magazynie US Camera. Jednak w 1956 roku Outerbridge wykrył raka płuc; zmarł w październiku 1958 roku w wieku 62 lat, pomimo licznych zabiegów. Po jego śmierci Lois kontynuowała współpracę ze Smithsonian w jego imieniu i sprzedała oraz przekazała dużą część prac Outerbridge’a do różnych muzeów i nabywców. Chociaż jego reputacja z czasem osłabła, odnowienia fotografii Outerbridge’a w latach 70. i 90. okresowo przywracały go do świadomości publicznej.