Imogen Cunningham - Imogen Cunningham - 2001

ŚWIETNA PRACA PRZEGLĄD IMOGEN CUNNINGHAM -
w WYSOCE IMPONUJĄCYM, WIELKOFORMATOWYM FOTOWŁASZCIE WYDANIU NA MASĘ.

NAGIE FOTOGRAFIE NAJLEPSZE, JAK TO TYLKO MOŻLIWE.

Po wielkim sukcesie pierwszych dwóch aukcji, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecią i ostatnią edycję w tym roku z serii “Masters of Erotic Photobooks".

Ciesz się kolejną, bardzo osobistą selecting książek poświęconych erotyzmowi we wszystkich jego pięknych facetach - wyciągniętych z mojej prywatnej biblioteki i z różnych zakupów dokonanych w ostatnich latach.

Imogen Cunningham (1883-1976) była amerykańską fotografką znaną z fotografii botanicznej, aktów i pejzaży przemysłowych. Cunningham była członkiem grupy f/64, z siedzibą w Kalifornii, znanej z oddania ostrym odwzorowaniom prostych tematów.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrony,
100% ubezpieczenia i łączone wysyłki na całym świecie.

Taschen, Kolonia, Londyn, Madryt, Nowy Jork i Tokio. 2001. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Twarda oprawa z obwolutą. 270 x 335 mm. 252 strony. Projekt układu: Manfred Heiting. Projekt: Lambert and Lambert, Düsseldorf. Projekt okładki: Angelika Taschen, Kolonia. Koordynacja redakcyjna: Simone Philippi, Kolonia. Koncepcja serii zdjęć: Manfred Heiting, Simone Philippi, Kolonia. Tłumaczenie na niemiecki: Wolfgang Himmelberg, Düsseldorf. Tłumaczenie na francuski: Simone Manceau, Paryż. Redaktor: Manfred Heiting. Tekst w języku angielskim, niemieckim i francuskim.

Stan:
Książka wewnątrz doskonała, świeża i nienaruszona, czysta bez śladów poprzedniego właściciela i bez plam. Obwoluta dość świeża i kompletna, bez zerwań, bez poprawek taśmy i bez brakujących części. Książka i obwoluta lekko wypłowiałe na grzbiecie. Ogólnie w dobrym stanie.

Fantastyczna książka w dużym formacie z oryginalną obwolutą -
z legendarnej serii Taschen (Karl Blossfeldt, William Claxton, Ralph Gibson, Arnold Newman, Paul Outerbridge, Pierre i Gilles, Man Ray, August Sander, Jan Saudek, Julius Shulman, Jeanloup Sieff, Wolfgang Tillmans, Edward Weston).

"Imogen Cunningham urodziła się w Portland, Oregon, ojciec Isaac Burns Cunningham i matka Susan Elizabeth Cunningham (z domu Johnson). Jej rodzice pochodzili z Missouri, choć obie ich rodziny wywodziły się z Wirginii. Cunningham była piątym z dziesięciorga dzieci. Chociaż sztuka nie była częścią tradycyjnego programu szkolnego, jako dziecko Cunningham brała lekcje rysunku w weekendy i podczas wakacji.
Dorastała w Seattle, Washington, i uczęszczała do Denny School przy ulicach 5th i Battery w Seattle.
W 1901 roku, mając osiemnaście lat, Cunningham kupiła swoją pierwszą kamerę – aparat przeglądowy 4x5 cala, zamawiany pocztą z American School of Art w Scranton, Pensylwania.
W 1903 roku wstąpiła na University of Washington, gdzie została członkiem założycielem Washington Alpha chapter Pi Beta Phi fraternity for Women. Dopiero w 1906 roku, podczas studiów na University of Washington w Seattle, zainspirowała się pracą Gertrudy Käsebier i ponownie zajęła się fotografią. Jej pierwsze fotografie w 1906 roku to portrety wykonane aparatem formatu 4x5 cala. Dzięki pomocy profesora chemii Horace'a Byersa zaczęła studiować chemię związaną z fotografią, opłacając czesne fotografując rośliny dla wydziału botaniki.
W 1907 roku Cunningham ukończyła University of Washington, uzyskując dyplom z chemii. Jej praca magisterska nosiła tytuł „Nowoczesne procesy fotografii.” Podczas studiów pełniła funkcję wiceprezesa klasy, brała udział wKlubie Niemieckim i Klubie Chemicznym, a także była w zespole rocznika.
Po ukończeniu studiów w 1907 roku Cunningham zaczęła pracować dla Edwarda S. Curtisa w jego studiu w Seattle, zdobywając wiedzę o fotografii portretowej i praktycznej fotografii. Cunningham pracowała dla Curtisa nad projektem dokumentowania plemion indiańskich dla książki The North American Indian, która została opublikowana w dwudziestu tomach między 1907 a 1930 rokiem. Cunningham nauczyła się techniki druku platynowego pod nadzorem Curtisa i stała się zafascynowana tym procesem.
W 1909 roku Cunningham otrzymała Pi Beta Phi Graduate Fellowship. Grant umożliwił jej kontynuowanie studiów na Technische Hochschule (transl.: Technical University) w Dreźnie, Niemcy, u profesora Roberta Luthera, założyciela Instytutu Fotografii na uczelni. Tam nie zrobiła wielu zdjęć, ale pomagała chemicznemu wydziałowi fotografii znaleźć tańsze rozwiązania dla drogiej i rzadkiej platyny używanej do drukowania. W maju 1910 roku skończyła pracę, „O bezpośrednim rozwoju platynowego papieru w tonach brązowych”, opisując proces mający na celu przyspieszenie druku, poprawę wyrazistości tonów jasnych i uzyskanie tonów sepiowych.
W drodze powrotnej do Seattle spotkała fotografów Alvina Langdona Coburna (w Londynie) i Alfreda Stieglitza oraz Gertrude Käsebier w Nowym Jorku.
W Seattle Cunningham otworzyła studio i z czasem zyskała uznanie w portrecie i twórczości pictorial. Większość jej prac studyjnych w tym okresie to portrety wykonane w domach, w jej salonie lub w lesie otaczającym jej dom wakacyjny. W pewnym momencie ona i jej mąż Roi Partridge, artysta z Seattle i grafik, wspięli się na alpejskie łąki kwiatów na Mt. Rainier, gdzie Roi pozował nago jako mistyczny leśny faun. Jej prace były prezentowane przez Seattle Fine Arts Society i później opublikowane w miejscowej gazecie Town Crier, gdzie wywołały skandal, ponieważ kobieta fotografowała mężczyznę nude. Jeden krytyk napisał, że jej prace były wulgarne i oskarżył ją o bycie niemoralną kobietą, ale Cunningham stwierdziła, że „nie miało to żadnego wpływu na mój biznes. Nikt nie myślał gorzej o mnie.” Cunningham nie powracała do tych fotografii przez kolejne pięćdziesiąt pięć lat.
Cunningham była również znana z robienia nagich zdjęć samej siebie, o czym jej wnuczka Meg Partridge powiedziała: „Jej autoportrety naprawdę pokazują jej poczucie humoru, a ona była mądra w swojej karierze. Aktywnie publikowała swoje prace w magazynach i gazetach. Miała dobre oko, ale była także świetnym redaktorem. Wiedziała, jak edytować swoją pracę, więc to, co świat widzi, to imponująca selekcja prac.”
Stała się pożądaną fotografką i wystawiała się w Brooklyn Institute of Arts and Sciences w 1913 roku. W 1914 roku portrety Cunningham zostały pokazane na Wystawie międzynarodowej fotografii pictorial w Nowym Jorku. Wilson's Photographic Magazine opublikował portfolio jej prac.
W kolejnym roku poślubiła Partridge’a. Między 1915 a 1920 Cunningham kontynuowała swoją pracę i miała troje dzieci (Gryffyd, Rondal, który również został fotografem, i Padraic) z Partridge’em.
W 1917 roku rodzina przeprowadziła się do San Francisco, a w 1920 roku przenieśli się na kampus Mills College w Oakland, gdzie Partridge nauczał sztukę.
Cunningham dopracowała swój styl, zwracając większą uwagę na wzór i detale, a także coraz większe zainteresowanie fotografią botaniczną, zwłaszcza kwiatami. Między 1923 a 1925 rokiem przeprowadziła dogłębną analizę kwiatu magnolii. W 1933 roku Cunningham założyła California Horticultural Society, w której jej obrazy były tak szczegółowe i przejrzyste, że wielu ogrodników i naukowców używało jej zdjęć w swoich badaniach. Później w dekadzie zwróciła uwagę na przemysł, tworząc kilka serii pejzaży przemysłowych w Los Angeles i Oakland.
W 1929 roku Edward Weston nominował 10 fotografii Cunningham (8 botanicznych, 1 przemysłowy i 1 akt) do udziału w wystawie Film und Foto. Jej znane Twoje Callas zadebiutowały na tej wystawie.
Cunningham ponownie zmieniła kierunek, stając się bardziej zainteresowaną formą ludzką, zwłaszcza dłońmi, i była zafascynowana rękami artystów i muzyków. To zainteresowanie doprowadziło do współpracy z Vanity Fair, fotografując gwiazdy bez makijażu.
Gdy Cunningham odchodziła od pictorializmu do fotografii ostrego ostrego ostrości, dołączała do podobnie myślących fotografów, w tym Ansel Adams, Edward Weston i Willard Van Dyke. Razem ci ludzie utworzyli Group f/64, aby promować bardziej istotny i znaczący styl fotografii, który odrzuca miękkość i pictorial, i promuje to, co nazywali „czystą lub prostą fotografią”. Dążyli do promowania prostej i bezpośredniej techniki fotografii, która używała najmniejszych przysłon (f/64 jako najmniejsza), aby tworzyć precyzyjnie szczegółowe obrazy. W jednym z wywiadów Cunningham wspomniała, że grupa f/64 „nie jest tylko amerykańska, to Zachodnia Ameryka. To nawet nie jest amerykańska. To zachodnia.” Wspomniała także: „To nie znaczy, że wszyscy używaliśmy małej przysłony, ale dążyliśmy do rzeczywistości. O tym też mówiliśmy. Nie być fałszywym, wiesz.”
W 1932 roku Cunningham została zaproszona do wykonania pracy w Nowym Jorku dla Vanity Fair. Zlecili jej wykonanie portretów „brzydkich mężczyzn” prominentnych w sztuce. Stworzyła fotografie podkreślające aktorów Wallace Beery i Spencer Tracy. Jej praca z Vanity Fair, Sunset i innymi magazynami obejmowała portrety Gertrude Stein, Minora White, Jamesa Broughtona, Marthy Graham, Augusta Sander, Man Raya i Theodore Roethke. Kontynuowała z Vanity Fair aż do zaprzestania publikacji w 1936 roku.
W latach 40. Cunningham zwróciła się ku reportażowej fotografii ulicznej, którą wykonywała jako poboczne przedsięwzięcie, utrzymując się z fotografii komercyjnej i studyjnej. W 1945 roku Cunningham została zaproszona przez Ansel’a Adamsa do objęcia stanowiska na wydziale fotografii artystycznej w California School of Fine Arts. Dołączyły także Dorothea Lange i Minor White.
W 1964 roku Imogen Cunningham spotkała fotografkę Judy Dater podczas prowadzenia warsztatu skoncentrowanego na życiu i pracy Edwarda Westona w Big Sur Hot Springs, Kalifornia, które później stały się Esalen Institute. Dater była głęboko zainspirowana życiem i pracą Cunningham. Cunningham występuje w jednym z najpopularniejszych zdjęć Dater, Imogen and Twinka at Yosemite, które przedstawia starszą Cunningham spotykającą nagą modelkę Twinkę Thiebaud za drzewem w Yosemite National Park. Obie miały wspólny interes w portrecie i pozostawały przyjaciółmi aż do śmierci Cunningham w 1976 roku. Trzy lata później Dater opublikowała Imogen Cunningham: A Portrait, zawierając wywiady z wieloma współczesnymi Cunningham fotografami, przyjaciółmi i rodziną, wraz ze zdjęciami zarówno Dater, jak i Cunningham.
W 1973 roku jej prace były prezentowane na festiwalu fotografii Rencontres d'Arles we Francji w ramach grupowej wystawy: Trois photographes américaines, Imogen Cunningham, Linda Connor, Judy Dater.
Amerykańska fotograf Claudia Kunin wymienia Cunningham jako główne źródło inspiracji artystycznej."
(Wikipedia)