Wazon - Porcelana - Chiny - Qing Dynasty (1644-1911)

Para para porcelanowych w kolorze Familii Rosa, Dynastia Qing, XIX w. – Kanton, Chiny

Materiał: Porcelana
Styl: Familia Rosa
Okres: Dynastia Qing, XIX w.
Kraj pochodzenia: Kanton, Chiny
W dobrym stanie biorąc pod uwagę wiek i użytkowanie
Wymiary: 61 x 25 x 25 cm.

Imponująca para porcelanowych wazonów chińskich pochodzących z prowincji Kanton, styl Familia Rosa, znany również jako fencai, należąca do dynastii Qing (1644-1912), XIX w.

Ta para wazonów to wyraźny przykład stylu kantonijskiego, gdyż są one bardzo bogato zdobione na całej powierzchni, z elementami dekoracyjnymi różnej wielkości. Wokół podstawy znajduje się decorative frenkta o geometrycznym wzorze, podczas gdy reszta dekoracji podzielona jest na kwadratowe ramki przedstawiające różne sceny obyczajowe, z bohaterami ubranymi w tradycyjne stroje. Przeplatają się w tych konturach kwadratów motywy kwiatowe i zwierzęce, takie jak ptaki i motyle, delikatnie odwzorowane jaskrawymi kolorami na blado białym tle, które podkreśla kolory, zwłaszcza różowy, od którego pochodzi nazwa tego stylu.

Familia Rosa to styl chińskiej porcelany, który powstał pod koniec dynastii Qing, konkretnie w czasach panowania cesarza Kangxi, około 1720 roku, i osiągnął szczyt w panowaniu cesarzy Yongzheng i Qianlong. Chociaż w Chinach znany jest jako fencai (kolory proszkowe), ponieważ naczynia mają gładkie, matowe wykończenie; do Europy dotarł jako „Familia Rosa” w XIX wieku dzięki francuskiemu kolekcjonerowi Albertowi Jacquemartowi. Porcelana Familia Rosa zawierała te barwy w palecie wcześniej stosowanych zieleni, żółci, czerwieni i błękitów.

Pod koniec panowania cesarza Kangxi misjonarze jezuitów wprowadzili na dwór cesarski nowe europejskie techniki szkliwienia. Kluczowy postęp stanowił purpura Cassius, pigment wywodzący się z ouro koloidalnego wynaleziony w Europie w XVII wieku. Rzemieślnicy z cesarskich pieców w Jingdezhen dostosowali ten kolor, tworząc charakterystyczne różowe szkliwo.

W okresie Yongzheng (1723–1735) priorytetem była elegancja i bielowa przestrzeń. Naczynia z tego czasu, takie jak porcelana „jajko w skorupce”, słyną z niezwykłej delikatności i subtelnych dekoracji kwiatowych i ptasich. W okresie Qianlong (1736–1795) dekoracja stała się bardziej bujna i złożona, gdzie popularny był motyw „stu kwiatów”, gdy szkliwa pokrywają całą powierzchnię naczynia.

Najbardziej charakterystycznym celem tego stylu jest użycie różu wywodzącego się z Ouro koloidalnego (purpura Cassius), który oferuje odcienie od karminu po jasny róż. Dzięki jezuitom wprowadzono matowe, białe szkliwo oparte na arsenie, które umożliwiało mieszanie kolorów po raz pierwszy w chińskiej ceramice. W odróżnieniu od wcześniejszych stylów, które były przezroczyste, ten umożliwiał tworzenie gradacji tonalnych i efektów światłocienia podobnych do malarstwa olejnego europejskiego.

Wykształcił realistyczny styl dzięki możliwości mieszania kolorów, co pozwoliło na przedstawienie zarówno kwiatów, zwłaszcza piwonii, ptaków i owadów z botanystyczną precyzją, jak i przedstawień życia dworskiego oraz postaci ludzkich z misternie cieniowanymi twarzami i strojami. Z powodu gęstości szkliw na glazurze motywy często mają lekki relief wyczuwalny dotykiem.

Ten styl był wysoko ceniony zarówno na dworze cesarskim, jak i na rynku eksportowym do Europy w XIX wieku, dlatego w XVIII wieku produkowano miliony sztuk wyłącznie na eksport poprzez Kompanię Indii. Obecnie te porcelanowe naczynia są bardzo cenione za swoją urodę i delikatną dekorację.

Wysyłka produktu będzie opłacana przez kupującego zgodnie z jego wymiarami, wagą i miejscem dostawy. Koszty wysyłki obejmują profesjonalne, dopasowane opakowanie oraz wysyłkę z numerem śledzenia i gwarancją. ZE WzGLĘDU NA WIELKOŚĆ NAKU, WOLIMY UZGADNIAĆ WYSYŁKĘ Z KUPUJĄCYM. Prawdopodobnie ze względu na delikatność konieczne będzie zabezpieczenie drewnianą skrzynią.

Kupujący ponosi koszty opłat celnych i związanych z importem w kraju docelowym, jeśli takie istnieją. Należy wziąć pod uwagę zastrzeżenie sprzedawcy dotyczące wyłączenia odpowiedzialności za ewentualne opłaty celne, które są pobierane w kraju docelowym i które określa tamtejsza administracja celna. Jeżeli konieczne będzie uzyskanie zezwolenia na eksport, koszty ponosi kupujący. Koszt zależy stopniowo od wartości dzieła do eksportu.