Robert Mapplethorpe - Altars (ORIGINAL DUSTJACKET, VERY FRESH COPY) - 1995

Po wielkim sukcesie pierwszych dwóch aukcji, 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia) z dumą prezentuje trzecią i ostatnią edycję w tym roku „Masters of Erotic Photobooks".

Ciesz się kolejną bardzo osobistą selekcją książek poświęconych erotyce we wszystkich jej pięknych odsłonach – wyciągniętą z mojej prywatnej biblioteki i z różnych zakupów w minionych latach.

PRZEPIĘKNA DUŻA KSIĘGA z 1995 roku (!) -
autorstwa AMERYKAŃSKIEJ LEGENDY FOTOGRAFII Roberta Mapplethorpe’a (1946-1989).

Z ORYGINALNĄ OKŁADKĄ.

DOSKONAŁY, ŚWIEŻY STAN.
EGZEMPLARZ KOLEKCJONERA.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrona, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na cały świat.

Schirmer and Mosel, Munich. 1995.
Pierwsze niemieckie wydanie (identyczne z pierwszym amerykańskim, które ukazało się w tym samym czasie).

Twarda oprawa z obwolutą. 300 x 315 mm. 140 stron. 127 tablic. Zdjęcia: Robert Mapplethorpe. Redakcja i projekt: Mark Holborn i Dimitri Levas. Druk: Amilcare Pizzi, Mediolan, Włochy. Esej: Edmund White. Przekład z języka angielskiego na niemiecki: Jörg Trobitius. Tekst po niemiecku.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz doskonała, bardzo świeża i nienaganna; czysta, bez śladów poprzedniego właściciela i bez przebarwień. Obwoluta bardzo świeża i kompletna, bez uszkodzeń, bez przypiętych łatek i bez brakujących elementów; ledwo widoczne ślady użytkowania, bez istotnych wad. Ogólnie stan bardzo dobry.

Świetna książka Roberta Mapplethorpe’a z oryginalną okładką – w przepięknym, świeżym stanie.

„Robert Michael Mapplethorpe jest najbardziej znany ze swoich czarno‑białych fotografii. Jego prace obejmują szeroki zakres motywów, w tym portrety gwiazd, męskie i żeńskie nagości, autoportrety oraz martwą naturę. Jego najbardziej kontrowersyjne prace dokumentowały i badały gejowską subkulturę BDSM w Nowym Jorku pod koniec lat 60. i na początku lat 70. Wystawa z 1989 roku, zatytułowana Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, wywołała debatę w Stanach Zjednoczonych na temat zarówno wykorzystania funduszy publicznych na „nieskandaliczne” dzieła sztuki, jak i konstytucyjnych ograniczeń wolności wypowiedzi w USA.
Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park w Queens, Nowy Jork, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Pochodził z angielskich, irlandzkich i niemieckich korzeni, wychowywał się jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Ukończył Martin Van Buren High School w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jeden z braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i także został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w Graphic Arts, jednak porzucił studia w 1969 roku przed ukończeniem.
Mapplethorpe mieszkał z dziewczyną Patti Smith od 1967 do 1972 roku; ona go wspierała pracując w księgarniach. Razem tworzyli sztukę i utrzymywali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.
Studio Mapplethorpe’a znajdowało się przy 24 Bond Street w NoHo na Manhattanie, później używane przez niego jako ciemnia.
Mapplethorpe zrobił pierwsze zdjęcia pod koniec lat 60. lub na początku 70. XX wieku, używając aparatu polaroidowego. Projektował i sprzedawał także własną biżuterię, którą nosili nawet Joe Dallesandro, gwiazda Warhol’a.
W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z found objects.
W 1972 roku Mapplethorpe spotkał kuratora sztuki Sama Wagstafft’a, który stał się jego mentorem, kochankiem, mecenaskiem i życiowym towarzyszem. W połowie lat 70. Wagstaff nabył Hasselblad do średniego formatu i Mapplethorpe zaczął fotografować szerokie grono znajomych i znajomych z branży, w tym artystów, kompozytorów i socialitów. W tym czasie zaprzyjaźnił się z nowojorskim artystą George’em Dureau, którego prace miały tak duży wpływ na Mapplethorpe’a, że zainscenizował wiele wczesnych zdjęć Dureau’a. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarza i redaktora Drummer Jacka Fritscher'a, który wprowadził go do Mineshaft (klubu BDSM i męskiego życia nocnego w Manhattan). Mapplethorpe wykonywał wiele zdjęć w Mineshaft i był jego oficjalnym fotografem w pewnym momencie.
, „Po kolacji idę do Mineshaft.”
Do lat 80. tematyka Mapplethorpe’a koncentrowała się na posągowych nagich mężczyzn i kobiet, delikatnych martwych naturach kwiatów oraz bardzo formalnych portretach artystów i gwiazd. Jego pierwsze studio mieściło się przy 24 Bond Street w Manhattanie. W latach 80. Wagstaff kupił dla Roberta loft na piętrze przy 35 West 23rd Street, gdzie mieszkał i pracował jako studio do sesji zdjęciowych; jednocześnie zachował loft przy Bond Street jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wytypował Patricię Morrisroe do napisania jego biografii, która opierała się na ponad 300 wywiadach z gwiazdami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.
Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat z powodu powikłań HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało skremowano. Jego prochy spoczywają na St. John’s Cemetery, Queens w Nowym Jorku, na mogile jego matki, wyryto „Maxey”.
Zanim odszedł, Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizją Fundacji było to, że będzie „odpowiednim narzędziem do ochrony jego prac, wspierania jego twórczej wizji i promowania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko funkcjonuje jako jego oficjalny spadek i pomaga promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu szeregowego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodu problemów finansowych. Fundacja promuje także wysokiej klasy fotografię artystyczną na poziomie instytucjonalnym. Pomaga określać, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Roberta Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Zanim odszedł, Mapplethorpe wspierał założenie Fundacji Robert Mapplethorpe, Inc. Jego wizją Fundacji było to, że będzie ona „odpowiednim narzędziem do ochrony jego prac, wspierania jego twórczej wizji i promowania spraw, na których mu zależało”. Od jego śmierci Fundacja nie tylko funkcjonuje jako jego oficjalny majątek i pomaga promować jego prace na całym świecie, ale także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu szeregowego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodów finansowych. Fundacja promuje także fotografię artystyczną na poziomie instytucjonalnym. Fundacja pomaga określić, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970–1989, do Getty Research Institute.

Mapplethorpe pracował głównie w studiu i prawie wyłącznie w Czerni i bieli, z wyjątkiem części późniejszych prac i jego ostatniej wystawy „New Colors”. Jego dorobek obejmuje szeroki zakres tematów, a większa część jego twórczości to erotyczne obrazy. Niektóre z jego prac określał mianem pornograficznych, mających na celu wzbudzenie podniecenia widza, lecz mogły być także uważane za wysoką sztukę. Jego erotyczne dzieła badały szeroki zakres tematów seksualnych, ukazując subkulturę BDSM Nowego Jorku z lat 70., przedstawienia czarnoskórych nagich mężczyzn oraz klasyczne nagie ciała kobiet kulturystek. Jedną z czarnych modelek, z którymi regularnie współpracował, był Derrick Cross, którego pozy na samplowym zdjęciu z 1983 roku porównano do Farnese Hercules. Mapplethorpe był obserwatorem uczestniczącym w większości swoich fotografii erotycznych, brał udział w aktach seksualnych, które fotografował, i seksualnie angażował swoje modele.

Inne motywy obejmowały kwiaty, zwłaszcza orchidee i liliowe Calla, dzieci, posągi oraz gwiazdy i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długotrwałą współlokatorką Mapplethorpe’a i częstą bohaterką jego fotografii, m.in. w starkowym, ikonicznym zdjęciu na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.

Jego prace często odwoływały się do motywów religijnych lub klasycznych, takich jak portret Patti Smith z 1986 roku, przypominający autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii kultury kulturysterów Lisa Lyon, kulminujących w książce Lady, Lisa Lyon (1983) wydanej przez Viking Press, z tekstem Bruce’a Chatwina.

Latem 1989 roku podróżująca solowa wystawa Mapplethorpe’a przyciągnęła uwagę kraju na temat publicznego finansowania sztuki, jak również kwestii cenzury i obsceniczności. Galeria Corcoran w Waszyngtonie, D.C., zgodziła się być jedną z muzealnych gospodarzy trasy. Mapplethorpe postanowił pokazać najnowszą serię, którą badał tuż przed śmiercią. Wystawa nosiła tytuł Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment i obejmowała fotografie z jego Portfolio X, które zawierały obrazy urofagii, gejowskiego BDSM oraz autoportret z wbitym w odbyt pejczem. Pojawiły się także zdjęcia dwóch dzieci z odsłoniętymi genitaliami. Wystawę kuratorowała Janet Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA uzyskała grant od National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w galerii Corcoran. Corcoran odwołał wystawę, kończąc kontrakt z ICA, gdyż nie chciał angażować się w polityczne kwestie, które wywołała, lecz galeria została uwikłana w kontrowersje, co „nasiliło debatę prowadzoną zarówno w mediach, jak i w Kongresie dotycząco finansowania projektów przez NEA, które niektórzy uznawali za nieodpowiednie.” Hierarchia Corcoran i kilku członków Kongresu USA byli zdenerwowani, gdy dzieła zostały im pokazane ze względu na motywy homoerotyczne i sadomasochistyczne części prac. Choć większość jego prac przez całą karierę była regularnie prezentowana na wystawach finansowanych ze środków publicznych, konserwatywne i religijne organizacje takie jak American Family Association wykorzystały tę wystawę, by ostro sprzeciwić się rządowemu wsparciu dla tego, co nazywali „niczym innym jak sensacyjną prezentacją potencjalnie obscenicznego materiału.”

W czerwcu 1989 roku artysta pop Lowell Blair Nesbitt zaangażował się w sprawę cenzury. Nesbitt, długoletni przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że pozostawił muzeum w testamencie 1,5 miliona dolarów, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum nie podejmie wystawy, odwoła darowiznę. Corcoran odmówił i Nesbitt przekazał pieniądze do Phillips Collection. Po odrzuceniu wystawy Mapplethorpe’a przez Corcoran, ubezpieczyciele wystawy zwrócili się do Washington Project for the Arts, które pokazało wszystkie obrazy w swoim miejscu od 21 lipca do 13 sierpnia 1989 roku, przyciągając tłumy. W 1990 roku Contemporary Arts Center w Cincinnati, które również pokazało wystawę, oraz Dennis Barrie zostali oskarżeni o obsceniczność; fotografie ukazujące mężczyzn w pozycjach sadomasochistycznych były podstawą oskarżeń, że muzeum i jego dyrektor popierali obsceniczność. Zostali uniewinni przez ławę przysięgłych.

Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną debatę narodową: Czy pieniądze podatników powinny wspierać sztukę? Kto decyduje, co jest ‘obsceniczne’ lub ‘obraźliwe’ w publicznych wystawach? A jeśli sztuka może być uważana za formę wolności wypowiedzi, czy cofnięcie federalnego finansowania na podstawie obsceniczności nie narusza pierwszej poprawki? Do dziś te pytania pozostają aktualne.” Mapplethorpe stał się czymś w rodzaju skandalicznej sprawy dla obu stron amerykańskiej wojny kulturowej. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się, a nawet potroiły z powodu całego zamieszania. Nierzetelna reputacja artysty rzekomo również pomogła w późniejszej sprzedaży w domu aukcyjnym Christie’s kolekcji Mapplethorpe’a mebli, ceramiki, srebra i dzieł innych artystów, która przyniosła około 8 milionów dolarów."