Michael Lesy - Wisconsin Death Trip - 1973

To jest dużo autorstwa 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

WAŻNY AMERYKAŃSKI PHOTOBOOK, wspomniany tutaj:
- Andrew Roth, The Book of 101 Books, strony 222 i 223
- Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook, A History, tom 2, strony 216 i 2017

PRAWDZIWE PIERWSZE AMERYKAŃSKIE WYDANIE Z 1973 R. (nie mylić z późniejszymi edycjami z 1990 i 2000 roku).

"Wisconsin Death Trip Michaela Lesy’ego to jedno z bardziej interesujących dzieł, które wyłoniły się z ponownego odkrycia fotografii w języku potocznym w latach 70. Na tyle wyprzedzało swój czas, nie dlatego że było opublikowaną kolekcją fotografii potocznych z XIX wieku — takich publikacji było wiele — ale ze względu na podejście Lesa do materiału. Patrzył na fotografie Charlesa Van Schaicka, zrobione między 1890 a 1910 rokiem w mieście Black River Falls w Wisconsin, w sposób, który przewidywał postmodernizm. Powiedzieć, że patrzył na nie z sceptycyzmem, byłoby przesadnym stwierdzeniem, ale zdecydowanie nie traktował ich na twardo, i traktował je proaktywnie, a nie reaktywnie — czyli jako twórczy zasób." (Martin Parr, Gerry Badger)

"Van Schaick był przeciętnym amerykańskim fotografem z małego miasta, dokumentującym lokalne wydarzenia i rytuały przejścia — narodziny, małżeństwa, ukończenia szkoły, zgony, otwarcia sklepów i festyny. Lesy odtwarza wybór tych typowych obrazów obok raportów z lokalnych gazet i innych pism, głównie depesz Franka i George’a Coopera dla Badger State Banner, aby zbudować obraz wiejskiej Ameryki pod koniec XIX wieku. Scenariusz, który się wyłania, jest przygnębiający — niemal niekończący się przegląd morderstw, przemocy domowej, samobójstw, wypadków i ogólnego chaosu. W latach 90. nie były to tylko surowe zimowe i samotność życia na wsi, ale kryzys spowodowany kryzysem ekonomicznym niemal tak dużym jak ten z lat 30., gdy Stany Zjednoczone przeszły bolesny proces przemiany z gospodarki głównie rolnej w przemysłową. Nie dziwi zatem, że Wisconsin Lesy’ego wydaje się zamieszkałe przez dysfunkcyjnych psychopatów, którzy, jeśli nie zabijają innych, zabijają samych siebie.
Aby stwierdzić, że to Wisconsin Lesy’ego, byłoby całkowicie trafne, bowiem celem jego książki jest selektywność. Choć nie jest to do końca powieść fotograficzna, Wisconsin Death Trip to fikcja, ani socjologia, ani historia. Jednak to nie znaczy, że zdarzenia przedstawione tutaj są nierealne. Wiejska Wisconsin z lat 90. XIX wieku była miejscem zdesperowanym — gangi bezrobotnych włóczęgów siały chaos na obszarach wiejskich. Lesy demonstruje — i ponownie to jest impuls postmodernistyczny — że fotografie i pisemne raporty są selektywnymi zwiastunami prawdy. Pokazuje przede wszystkim, że historia, bez względu na to, jak przekonująco formułowana, jest częściowa." (Martin Parr, Gerry Badger)

Pantheon Books. Oddział Random House, Nowy Jork. 1973. Pierwsze wydanie, pierwsze tłoczenie.

Wydanie papiernicze. 280 × 215 mm. 262 strony. 154 czarno-białe fotografie i fotomontaże oraz 9 czarno-białych ilustracji. Projekt okładki Kenneth Miyamoto. Przedmowa Warren Susman. Wstęp i zakończenie Michała Lesa. Fragmenty z archiwów miejskich i gazet. Fotografii Charlesa van Schaick. Sekwencjonowanie i fotomontaże Michała Lesy’ego. Projekt Stevan A. Baron. Tekst w języku angielskim.

Stan:
Książka w środku świeża i bez skaz; czysta, bez śladów fosforowania i bez znaków poprzedniego właściciela (tylko pierwsza strona wstępu z podkreśleniami). Z zewnątrz w dobrym stanie okładki i grzbiet, który nie jest zagnieciony (jak to często bywa); lekko używana, marginalnie przetarta na rogach, na krawędziach i na górze i dole grzbietu, lepiej niż zwykle bez zauważalnych wad. Ogólnie stan doskonały.

Ważna amerykańska klasyka photobook, autorstwa Michaela Lesy’ego.

"Wisconsin Death Trip Michaela Lesy’ego to ekscentryczna, odważna i często irytująca książka, którą autor określa „zarówno ćwiczeniem z historii, jak i eksperymentem alchemii”. Początkowo zaprezentowana jako rozprawa doktora Lesy’ego na Rutgersie, książka ta jest równie dokumentem swojego czasu, co refleksją nad przeszłością. We wczesnych latach 70. — kiedy cała wiedza ogólna poddawana była sceptyczney „inwigilacji” — kreatywna i radykalna redefiniacja historycznych zapisów stała się kultową pozycją na kampusie, podobnie jak Understanding Media Marshalla McLuhana, która była popularna nieco ponad dekadę wcześniej. Czerpiąc głównie z archiwum 3.000 zdjęć (wybieranych z 30.000 negatywów z płyt grawerowanych) stworzonych przez miejskiego fotografa Charlesa Van Schaicka oraz z doniesień prasowych pierwszych wydrukowanych w Badger State Banner, Lesy układa skomplikowaną mozaikę faktów i fikcji, której zmatowiony węzeł tworzy społeczność Black River Falls w Wisconsin między latami 1890 a 1910. Lesy podchodzi do materialu niczym powieściopisarz lub New Journalist, uzupełniając surowe wiadomości z Bansera obserwacjami „dwóch mitycznych stworów”, historyka miasta i lokalnego plotkarza oraz fragmentami Main Street, Spoon River Anthology i innymi istotnymi tekstami. Jednak w tej barwnie subiektywnej wersji wydarzeń większość wiadomości jest raczej negatywna. Pozycja pozycja opisuje samobójstwa, zabójstwa, epidemie, podpalenia, kazirodztwo, śmierć niemowląt, nawiedzane domy, banda żądnych łupów włóczęgów, potężne węże w jeziorze. Cała Wisconsin wydaje się pogrążona w stanie histerii — manii, której nie dałoby się wyjaśnić jedynie poprzez wzmianki o zamknięciach kopalń i powszechnym bezrobociu lub przez przekonująco, choć nieprzekonująco uzasadnione wnioski Lesy’ego. (Wśród nich: „Prawda była taka, że system społeczno-ekonomiczny Stanów Zjednoczonych był nie tylko żałośnie kiepski jak sidła, był gorszy, to była pułapka,” i „Paranoja była jasnym widokiem, jaki wieś ofiarom dawała swoje porażki.”) Zdjęcia nie są znacznie bardziej przekonujące, ale mają pewne mroczne fascynacje.
Van Schaick nie był nieodkrytym wizjonerem małego miasta jak Disfarmer, ale był znacznie bardziej wszechstronny niż zdjęciowy fotograf z Arkansas, a Les zamieszcza jego zdjęcia grup szkolnych, scen wiejskich, martwych natur, przyjęć, fasad handlowych, a nawet muskularnego nagiego mężczyzny wśród oczekiwanej serii portretów formalnych i nieformalnych. Jednak ponieważ książka nawiedzona jest śmiercią, zdjęcia żyjących są wyraźnie wyłonione i zacienione przez fotografie niemowląt w trumnach, przepiękne wieńce oraz żałobne lub oszaleńe kobiety. Decyzja Lesy’ego o kolażu i manipulowaniu niektórymi z tych obrazów, często po prostu podwajaniu ich jak w zwierciadle, jest zgodna z jego podejściem do innego surowego materiału historycznego, co oznacza jednoczesny szacunek i fantazję. Niektórzy nazwaliby to szybkie i luźne."
- Andrew Roth -