Szkło - Beykoz - Późny okres osmański

Aguamanil (ibrik) lub Turkish glass beaker z Beykoz z XIX wieku

Główna część, szkliwo i złocenie zachowały się w ogólnie dobrym stanie. Posiada długą końcówkę wylewki/pień złamany (brak górnej części dzioba). Górny korek z lekkimi normalnymi dla wieku ścierzeniami. Bez pęknięć ani włókien na korpusie opaliny ani na uchwycie.

Wspaniały i rzadki aguamanil lub tradycyjny spryskiwacz (ibrik) z kryształu opaliny, wyprodukowany w słynnych warsztatach Beykoz (Stambuł) w XIX wieku pod Panowaniem Imperium Osmańskiego. Przedmiot o wysokości 27 cm wykonany jest z białego szkła opaliny o półprzezroczystej fakturze, imitującej porcelanę wysokiej jakości. Prezentuje wyrafinowane ręcznie malowane dekoracje szkliwione motywami florystycznymi o inspiracji roślinnej i centralnym ptakiem w intensywnym odcieniu błękitu kobaltu. Szczegóły liści, profile kwiatów i linie konstrukcji pięknie podkreślono złotem w pan de oro. Baza okrągła ukazuje wzór obwodowy czerwono-pomarańczowych kropek kontrastujący, charakterystyczny dla palety osmańskiej epoki.
Nota na temat stanu: Jak widać na zdjęciach, górny koniec długiego dzbanka jest złamany. Niemniej przedmiot zachował całą urodę swojego szkliwienia oraz swoją dużą wartość historyczną, będąc bardzo cenioną pozycją kolekcjonerską.

Opalina osmańskiego szkła szkliwionego i złoconego z fabryki Beykoz posiada wybitne reprezentacje w kilku ważnych muzeach na świecie. Z powodu skrajnej kruchości białej opaliny (Laleli), identyczne egzemplarze twojego aguamanilu (ibrik) lub spryskiwacza są uważane za skarby kolekcjonerskie. Główne muzea, w których można znaleźć bezpośrednio porównywalne przykłady do twojej katalogizacji, to:
1. Muzeum Szkła i Kryształu Beykoz (Stambuł)
Muzeum Szkła i Kryształu Beykoz (zarządzane przez Dyrekcję Pałaców Narodowych Turcji) mieści się w dzielnicy, w której wyprodukowano twoją sztukę i stanowi najważniejsze odniesienie na świecie. Zbiory: około 1 500 zabytków szklanych, zajmujących całe sale produkcji Beykoz z XIX wieku. Paralelizm: w wielu eksponatach znajdują się ibriki i flakoniki z wodą różaną w białej opalinie zdobione tym samym florystycznym motywem w kolorze błękitu kobaltu i złocenia, co twoja sztuka.
2. Muzeum Sztuk Tureckich i Islamskich (Stambuł)
Türk ve İslam Eserleri Müzesi posiada jedną z najlepszych państwowych kolekcji zastawy dworu osmańskiego. Z biurkami dedykowanymi wyłącznie dla szkła produkowanego w imperialnychfabrykach İncirköy (Beykoz). Ich inwentarze pokazują dzbany ceremonialne i zestawy aguamanil w identycznej palecie kolorów, łącząc charakterystyczne czerwono-pomarańczowe kropki na bazach.
3. Muzeum wiktorii i Alberta (Londyn)
Prestiżowe Victoria and Albert Museum (V&A) w Wielkiej Brytanii posiada bogatą sekcję sztuki islamskiej, gdzie zachowało się kilka przykładów szkła Beykoz (Beykoz işi) nabytych pod koniec XIX i na początku XX wieku. Ich zapisy online pokazują flakoniki i dzbanki z opaliny tureckiej szkliwionej i złoconej, które stanowią doskonałą podstawę katalogowania technik blowingu i naniesienia złota.
4. Muzeum Luwr (Paryż)
W dziale Sztuki Islamu Luwr prezentuje prace z wytopu szkła osmańskiego. Podobnie jak twoja sztuka, wiele dzbanków i butelek Beykoz, które przetrwały, doświadzyło historycznych uszkodzeń w czubkach długich lub uchwytach ze względu na użytkowanie dworów i termiczną kruchość szkła opaliny, dlatego niektóre przedstawiają restauracje z czasów metalowych lub żywicznych.

Bibliografia:
Küçükerman, Önder (1985). The Art of Glass and Traditional Turkish Glassware. Ankara: Sümerbank. Dlaczego warto przytoczyć: Profesor Küçükerman jest najwybitniejszą autorytetem akademickim w przemyśle szkła tureckiego. Książka ta dokumentuje rozwój warsztatów imperialnych założonych w Beykoz i dokładnie opisuje technikę szkliwienia złotem na białej opalinie (Laleli).
Küçükerman, Önder (1998). Türk Cam Sanayii ve Şişecam (Przemysł szkła tureckiego i Şişecam). Stambuł: Türkiye Şişe ve Cam Fabrikaları A.Ş. Douno dlaczego: Zawiera analizy formalne i katalogowe porównujące szkło Beykoz z wpływami europejskimi (jak szkło Murano czy Bohemia) z XIX wieku.
Katalogi muzealne i istotne zbiory
Moraitou, Mina (red.) (2013). Of Coloured Glass - The Mando & Londos Oeconomides Collection. Ateny: Muzeum Benaki (8. dodatek). Dlaczego: Katalog Muzeum Benaki w Atenach poświęcony jest niemal całkowicie szkłu wyprodukowanemu w warsztatach Istambułu i Beykoz w XIX wieku. Jedna z najlepszych wizualnych referencji międzynarodowych dla sztućców z opaliny z złoceniami.
Bayramoğlu, Fuat (1974). Turkish Glass Art and Beykoz Glass / Türk Cam Sanatı ve Beykoz Camları. Stambuł: Yapı ve Kredi Bankası Yayınları. Dlaczego: Klasyk, wyczerpany i niezbędny do identyfikowania form spryskiwaczy i ibrików dworskich osmańskich, wyjaśniający paletę szkliw błękitniego błękitu pod pokrywą.

Pochodzące z prywatnej kolekcji