Sony - PCM-501es Dsp - cyfrowy procesor sygnału

Dźwięk wejściowy jest cyfrowany na kodzie 14-bitowym lub 16-bitowym, w zależności od potrzeb użytkownika.
Chociaż wersja 16‑bitowa oferuje lepszą jakość dźwięku pod względem szumu, zakresu dynamicznego i zniekształceń, istnieje standard przemysłowy, który działa na systemie 14‑bitowym, stąd możliwość wyboru.
Ponadto system korekcji błędów jest skuteczniejszy w formacie 14‑bitowym, ale o tym porozmawiamy później.
Konwersja sygnału analogowego na cyfrowy wymaga próbkowania, a 501 używa częstotliwości próbkowania 44,1 kHz, która zapewnia zakres odpowiedzi częstotliwości od 5 do 20 000 Hz.
To, w połączeniu z rozdzielczością próbkowania 16 bitów, oznacza że, przynajmniej teoretycznie, istnieje możliwość dorównania jakości nagrań na CD, ale z jeszcze lepszą odpowiedzią częstotliwości.
Podobnie jak w przypadku płyt CD, szumy i zniekształcenia są bardzo niskie, a efekty szybkości, takie jak wow i flutter, są praktycznie niezauważalne.
Ponieważ próbkowanie jest liniowe (wejście jest próbkowane w równych krokach), stosuje się preemfazę i deemfazę wysokich częstotliwości, aby dodatkowo poprawić parametry pod kątem szumu.
To prowadzi do podniesienia poziomu wysokich częstotliwości podczas nagrywania i odpowiadającego zmniejszenia ich podczas odtwarzania, przywracając dźwięk do pierwotnego poziomu, ale redukując szum wysokich częstotliwości spowodowany kwantyzacją.
Szum kwantyzacji spowodowany jest różnicami między falą wejściową a wyjściową, wynikającymi z faktu, że zdigitalizowany przebieg składa się z ograniczonej liczby kroków.
Każdy punkt przebiegu fali analogowej jest cyfrowany do najbliższego kroku i, chociaż te błędy są niewielkie w systemie 16‑bitowym, są one obecne i ujawniają się na wyjściu jako szum.
Niektóre materiały prerejestrowe mogły nie być nagrywane z użyciem preemfazy i w tym przypadku 501 ma system wykrywający ten stan i automatycznie wyłączający deemfazę podczas odtwarzania.
Wskaźnik stanu informuje, czy funkcja jest włączona, czy wyłączona.