Syfon (2) Art Deco





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141948
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare sifóny zielonej marki międzynarodowego alkoholu CHARTREUSE. Ciesz się zdjęciami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; wyposażone są w zielone krany lub głowice z markami Carbónicas Espumosos SANMY Cadas de Monbui Barcelona i Carbónicas Espumosos STEL, najbardziej poszukiwane – piękno o wielu latach istnienia, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć ledwie widoczne otarcia lub drobne ubytki szkła.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany poprzez macerowanie pewnych ziół w alkoholu o wysokiej potędze. Likier nosi tę nazwę na cześć kartuzów klasztoru Grande Chartreuse „Wielka Cartuja”, bierze nazwę od masywu Chartreuse „masyw Cartuja” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał kartuzom z Paryża niezwykły manuskrypt z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długiego życia). Po kilku nieudanych próbach ab botaniści kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Cartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wyrabiać tak zwany „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i wprowadzić go do sprzedaży w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Na bazie eliksiru vegetal kartuzowie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Cartusji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowali destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzowie zostali wygnani z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która staje się ośrodkiem wytwarzania likieru, zwanego „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare sifóny zielonej marki międzynarodowego alkoholu CHARTREUSE. Ciesz się zdjęciami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; wyposażone są w zielone krany lub głowice z markami Carbónicas Espumosos SANMY Cadas de Monbui Barcelona i Carbónicas Espumosos STEL, najbardziej poszukiwane – piękno o wielu latach istnienia, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć ledwie widoczne otarcia lub drobne ubytki szkła.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany poprzez macerowanie pewnych ziół w alkoholu o wysokiej potędze. Likier nosi tę nazwę na cześć kartuzów klasztoru Grande Chartreuse „Wielka Cartuja”, bierze nazwę od masywu Chartreuse „masyw Cartuja” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał kartuzom z Paryża niezwykły manuskrypt z formułą nazwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir długiego życia). Po kilku nieudanych próbach ab botaniści kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Cartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wyrabiać tak zwany „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i wprowadzić go do sprzedaży w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Na bazie eliksiru vegetal kartuzowie opracowali digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Cartusji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowali destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzowie zostali wygnani z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która staje się ośrodkiem wytwarzania likieru, zwanego „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

