Syfon (2) Art Deco





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142120
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare syfony marki międzynarodowych likierów CHARTREUSE o bursztynowym kolorze. Zachęcam do obejrzenia zdjęć, aby zrozumieć piękno tych syfonów; wyposażone są w kraniki lub głowice w kolorze niebieskim, marek Carbónicas Espumosos Galán Oleiros La Coruña i Carbónicas Espumosos J. Pousada Marín Pontevedra, najbardziej poszukiwane — piękno mające wiele lat, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda sodowa (seltz). Mogą mieć drobne otarcia lub niewielkie ubytki szkła.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany przez macerowanie określonych ziół w alkoholu wysokoprocentowym. Likier nazywa się tak na cześć kartuzów Grande Chartreuse „Wielka Kartuzja”; nazwa pochodzi od masywu Chartreuse „Masyw Kartuzji” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał mnichom kartuzów z Paryża pewien niezwykły rękopis z formułą nazwaną «Élixir de Longue Vie» (Eliksir długiego życia). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i porzucili ją. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Kartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wyrabiać tak zwany «Élixir végétal» (Eliksir roślinny) i wprowadzać go do obrotu w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale jego popularność rosła. Na bazie eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestif, który nazwali «Liqueur de santé» (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili działalność. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 wybudowali destylarnię przy klasztorze.
W 1903 kartuzowie zostali wydaleni z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragona (Hiszpania), która staje się ośrodkiem wytwarzania likieru, nazywanego „Tarragona”. Produkowali go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare syfony marki międzynarodowych likierów CHARTREUSE o bursztynowym kolorze. Zachęcam do obejrzenia zdjęć, aby zrozumieć piękno tych syfonów; wyposażone są w kraniki lub głowice w kolorze niebieskim, marek Carbónicas Espumosos Galán Oleiros La Coruña i Carbónicas Espumosos J. Pousada Marín Pontevedra, najbardziej poszukiwane — piękno mające wiele lat, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda sodowa (seltz). Mogą mieć drobne otarcia lub niewielkie ubytki szkła.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany przez macerowanie określonych ziół w alkoholu wysokoprocentowym. Likier nazywa się tak na cześć kartuzów Grande Chartreuse „Wielka Kartuzja”; nazwa pochodzi od masywu Chartreuse „Masyw Kartuzji” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał mnichom kartuzów z Paryża pewien niezwykły rękopis z formułą nazwaną «Élixir de Longue Vie» (Eliksir długiego życia). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i porzucili ją. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Kartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wyrabiać tak zwany «Élixir végétal» (Eliksir roślinny) i wprowadzać go do obrotu w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale jego popularność rosła. Na bazie eliksiru roślinnego kartuzowie opracowali digestif, który nazwali «Liqueur de santé» (Likier zdrowia).
Rewolucja francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili działalność. Od 1840 roku wytwarzali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 wybudowali destylarnię przy klasztorze.
W 1903 kartuzowie zostali wydaleni z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragona (Hiszpania), która staje się ośrodkiem wytwarzania likieru, nazywanego „Tarragona”. Produkowali go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

