Rzeźba z brązu - Ta-da! - Nigeria
06
dni
10
godziny
51
minuty
27
sekundy
Aktualna oferta
€ 650
Cena minimalna nie została osiągnięta
Ekspert
Wyselekcjonowany przez Dimitri André
Posiada studia podyplomowe z Afrykanistyki i 15 lat doświadczenia w sztuce afrykańskiej.
Estymacja € 4.000 - € 4.400
 | € 650 | |
|---|---|---|
 | € 500 | |
| € 250 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141873
Doskonała ocena na Trustpilot.
Rzeźba brązowa z Nigerii, styl Tada, provenance Aboulaye Ousmane, Lomé, Togo; wysokość 60 cm, ciężar 14,4 kg, stan zachowania Fair, autentyczność oryginalna.
Podsumowanie wspomagane sztuczną inteligencją
Opis od sprzedawcy
Fragmentaryjna brązowa rzeźba w stylu Tada z niezwykle smoorowaną patyną. Znany, słynny egzemplarz był ewidentnie celowo zniszczony, co prawdopodobnie wynika z wpływu militantego islamizmu, który teraz znajduje kontynuację w rządzie terroru Boko Haram i dominuje ten region. Jednak ten terroryzujący reżim przestał niszczyć wysokiej jakości dzieła sztuki i zamiast tego sprzedał je na handel sztuką, bo można na nich zebrać znaczną sumę pieniędzy. Chociaż ta rzeźba była przez wiele lat w znanej kolekcji w Togo, prawdopodobnie ściśle wiąże się z upadkiem animizmu i agresywnym postępem islamizmu nietolerancyjnego. Stan powierzchni sugeruje, że była używana w celach rytualnych - jak wspomniano powyżej - przez wiele lat., provenance Aboulaye Ousmane, zwany Abdou Barré, Lomé, Togo, była od dawna w jego kolekcji.
Kolejna fragmentaryjna brązowa Tsoede, zebraliśmy kilka lat temu.
Tom Phillips napisał w swojej księdze „Africa, the Art of a Continent” na stronie 407 o dobrze znanej wersji tej słynnej rzeźby, która jest ewidentnie związana z Ife.
"Bez wątpienia jest to najwyższe arcydzieło sztuki Ife „kowaliarskiej”. Jej proporcje są naturalistyczne, podczas gdy zazwyczaj głowa stanowi ćwiartkę lub więcej wysokości figury. Kończyny i zwykle tułów to zazwyczaj jedynie cylindry, ale tu nogi i pozostałe części ramion są bardzo Ife‑owskie. Postać nosi opaskę, która spoczywa na siatce koralików. Na lewym biodrze zawiązany jest szarasz na złożonej tkaninie, perhaps the concerns of the wrappers. (Podobny ozdobny element biodra w formie terakotowej pochodzi z rzeźby z naturalnej wielkości z Iwinrin Grove). Oryginalnie prawą stopę mogła wystawać poniżej poziomu podstawy, co skłoniło Willima Fagga do zasugerowania, że mogła być niezrównana do siedzenia na okrągłym kamiennym troniku (jak kat. 5.66)…
Do niedawna ta praca była przechowywana w sanktuarium w wiosce Nupe Tada nad rzeką Niger, 192 km na północ od Ife, gdzie mieszkańcy co piątek zabierali ją do rzeki i szorowali żwirowymi kamieniami, by zapewnić płodność swoim żonom i rybom, na których żyją.. To tłumaczy jej wygładzone wygląd, Bernard Fagg przekonał mieszkańców, że niszczą rzeźbę i wraz z nią płodność, którą chcieli promować...
Niejasne jest, dlaczego ta sztuka i kilka innych zostały znalezione tak na północ. Może to oznaczać dawne północne pogranicze królestwa Ife. FW, Bibliografia: Willet, 1967, pl 8
s. Tom Phillips, Africa Art, the Art of a Continent, strona 407
Klip wideo YouTube: Ife Tada Benin Djenne Adamaua Terracotta i Brązy Wolfgang Jaenicke Gallery Berlin.
Grupa dziewięciu rzeźb brązowych była od dawna znana jako występująca w dwóch wioskach nad Rzeką Niger, w Tada i na wyspie Jebba. Brązy te nazywane są brązami Tsoede, bo tradycja ustna mówi, że założyciel Królestwa Nupe, król Tsoede, który uciekł z Idah w drewnianej brązowej łodzi, rozdzielił te brązy po drodze ku założeniu obecnego Królestwa Nupe, które ma datę od XVI wieku. Brązy dzielą się na cztery grupy. Pierwsza to tak zwane figury Gara, dwie na wyspie Jebba, mężczyzna i kobieta, oraz jedna w Tada. Druga grupa składa się tylko z przedstawionej tu siedzącej postaci, być może najważniejsza naturalistyczna rzeźba w Czarną Afryce. Dwie inne, wyglądające bardziej współcześnie, tworzą trzecią grupę, podczas gdy figury dwóch struś i słonia tworzą czwartą grupę. Męska figura Gara z Jebba, lepiej znana jako Jebba Bowman, i męska figura Gara z Tada mają przypuszczalnie podobieństwo do dzieł Beninu z powodu diadów na czółach, które przedstawiają twarze z wężami wypluwanymi z nozdrzy, cecha wspólna dla prac Beninu. Siedząca figura z Tada wydaje się, w swoim naturalizmie i sztywności, należeć do szkoły Ife. Dwie bardziej współczesne figury z Tada mają kombinację cech Yoruba i Benin, podczas gdy strusie i słoń należą do jeszcze nie zidentyfikowanej szkoły. Tak więc, tu znajdujemy co najmniej cztery tradycje rzeźby w brązie, a ich złączenie sugeruje, że zostały one przypadkowo zestawione. Wszystkie figury były nadal używane w rytuałach, w kontekstach wtórnych, w miejscach, w których były umieszczone, aż do tymczasowego przeniesienia do Narodowego Muzeum w Lagos.
Źródło: Nigerianhouse
Znamy tylko dwa egzemplarze, jeden w prywatnej kolekcji amerykańskiej i jeden w Europie, które nie mają znaków przemocy, jak dobrze znany, fragmentaryjny egzemplarz opisany w wielu książkach.
Jeśli Narodowa Komisja Muzeów i Zabytków w Abudży, Nigeria, byłaby zainteresowana tym rzadkim egzemplarzem, możemy porozmawiać o darowiźnie.
Ważne jest, by takie dzieła sztuki wysokiej wartości były chronione przed dalszym zniszczeniem i nie pozostawiane na łaskę terrorystów islamskich. Takie przedmioty nie należą do czarnego rynku, ale dylemat ten powinien być omawiany otwarcie z wszystkimi, którzy są zaangażowani w ochronę dziedzictwa kulturowego. Ten przedmiot nie został skradziony i pochodzi z dawnej prywatnej kolekcji Dziedzictwa El Hadji Ibrahima Abdoulaye, Kotonou, Benin, który zmarł w 2022 roku.
Tsoede (zwane również Tada-bronzami) są związane z Królestwem Beninu, jednym z wielkich afrykańskich królestw, znanych z zaawansowanego planowania urbanistycznego, struktury politycznej i sztuki. Brązy prawdopodobnie stworzyli utalentowani rzemieślnicy metalowi zamieszkujący ten region i teraz uznawani są za kluczowy element bogatego dziedzictwa artystycznego Imperium Beninu. Dzieła te mają również znaczną wartość historyczną, ponieważ często służyły celom ceremonialnym i symbolicznym.
Cechy
Brązy słyną z wysokiego poziomu kunsztu i misternych detali. Zazwyczaj wykonywane są techniką odlewu wosku traconego, która była zaawansowaną metodą, w której model wosku przedmiotowy pokrywa się gliną, a następnie podgrzewa, aby wosk stopniał i odpłynął, pozostawiając pusty odlew, do którego wlewany jest roztopiony brąz. Metoda ta umożliwiała tworzenie wysoce szczegółowych i skomplikowanych rzeźb.
Wiele z rzeźb Tsoede przedstawia postacie ludzkie, motywy zwierzęce lub symbole abstrakcyjne i były często używane w kontekstach królewskich lub religijnych, jako ofiary lub część królewskiego orszaku. Do najczęstszych tematów należą:
1. Portrety władców – te brązy często przedstawiają królów lub szlachtę, czasami w wyszukanym stroju lub z symboliczna regalia.
2. Motywy zwierzęce – zwierzęta, zwłaszcza słonie i lamparty, były powszechne jako tematy, odzwierciedlające ich znaczenie w symbolice i rządzeniu królestwa.
3. Symbolika – brązy ukazują także elementy symboliczne związane z duchowym i politycznym życiem królestwa.
Znaczenie
Brązy Tsoede są uznawane za jedno z najwcześniejszych przykładów zaawansowanego metaloplastyki w Zachodniej Afryce i stoją jako świadectwo długiej historii metalurgii, rzemiosła i artystycznego wyrazu regionu. Służą także jako część Bronzów Beninu, zbioru płyt i rzeźb, które są historycznie ważne, choć termin „Bronzy Beninu” bywa używany szerzej do odniesienia do licznych dzieł wyprodukowanych w Beninie między XIII a XIX wiekiem.
Brązy te są nie tylko cenne ze względu na sztukę, lecz także ze względu na to, co mówią o organizacji społeczno-politycznej Królestwa Beninu, jego praktykach religijnych i jego interakcjach z innymi kulturami.
Kilka lat temu zebraliśmy prawdopodobnie niedawny medalion w ten sam sposób w tej samej pozycji siedzącej, który do dziś budzi ogromne zainteresowanie w internecie. Jeden stopa dotykała ziemi, druga była równoległa do niej. W tym przypadku ramiona i nogi były nienaruszone, a figura trzymała węża w rękach.
Czy można przypuszczać, że uszkodzenie prawej części figury prezentowanej tutaj było celowe? Deformacje ramion świadczą o czymś więcej niż tylko erozji. Wskazują – przynajmniej na ramionach – wyraźne dowody przemocy. Węże były od wieków symbolem władzy i dominacji, zwłaszcza w tradycyjnej Afryce. Jeśli postać zostanie pozbawiona tego symbolu, traci swoją magiczną moc. Czy brak lewego buta nie mógłby być zinterpretowany w podobny sposób, że figura straciła kontakt z ziemią przez urwanie stopy? To być może kolejny znak de‑rytualizacji.
Ta znana rzeźba Tada została opisana:
"Styl i niezwykle cienkie odlewanie tej naturalistycznej figury wskazuje na prawdopodobne jej stworzenie w Ife...(ostatnia sekwencja zdjęć).
Inv No. XBD179657
Ramowe przepisy prawne
Na mocy konwencji UNESCO z 1970 roku w połączeniu z ustawą o ochronie dóbr kultury (KGSG) każdy roszczenie o zwrot dóbr kultury staje się przedawnione trzy lata po tym, jak właściwe władze państwa pochodzenia uzyskają wiedzę o lokalizacji przedmiotu i tożsamości jego posiadacza.
Wszystkie brązy i przedmioty z terakoty oferowane były publicznie eksponowane w Wolfgang Jaenicke Gallery od 2001 roku. Organizacje takie jak DIGITAL BENIN i instytucje akademickie, takie jak Techniczny Uniwersytet w Berlinie, które były intensywnie zaangażowane w badania nad restore/reseches (projekt translokacji) w ostatnich siedmiu latach, są świadome naszej pracy, miały możliwość obejrzenia dużych części naszej kolekcji i odwiedziły nas w naszym oddziale w Lomé, Togo, między innymi, aby zapoznać się z międzynarodowym handlem sztuką na miejscu. Ponadto Narodowa Komisja Muzeów i Zabytków (NCMM) w Abudży, Nigeria, została poinformowana o naszej kolekcji. W żaden sposób w przeszłości nie pojawiały się roszczenia o zwrot przeciw prywatnym instytucjom takim jak Galeria Wolfgang Jaenicke.
Nasza galeria rozwiązuje te strukturalne wyzwania poprzez politykę maksymalnej przejrzystości i dokumentacji. W razie pytań lub wątpliwości zapraszamy do kontaktu. Każda sprawa będzie starannie rozpatrywana z użyciem wszystkich dostępnych źródeł.
Historie sprzedawców
Zaangażowanie Wolfganga Jaenicke w sztukę afrykańską nie zaczęło się w terenie ani na rynku, lecz w ciszej, bardziej wewnętrznej przestrzeni — wśród dokumentów, książek i przedmiotów należących do jego ojca. Archiwum dotyczące byłych kolonii Niemiec nie było ułożone po to, by opowiedzieć jedną historię; sugerowało ich wiele. Zachęcało do wnikliwości, a nie czci, i nauczyło Jaenicke od samego początku, że przedmioty nigdy nie milczą. Noszą w sobie czas — rozszczepienie i ciągłość złożone w tej samej formie — i domagają się odczytania równie uważnego jak tekstów.
Przez ponad ćwierć wieku Jaenicke działał jako kolekcjoner, dealer i pośrednik, choć żadne z tych pojęć nie oddaje w pełni kształtu jego praktyki. To, co kiedyś bywało grupowane zbyt nonszalancko pod hasłem „Sztuka plemienna”, nigdy nie jawiło mu się jako zamknięta lub historyczna kategoria. Było raczej zbiorem żywych tradycji, stale negocjujących teraźniejszość. Jego akademickie przygotowanie — w etnologii, historii sztuki i prawie porównawczym — dostarczyło mu gramatyki. Sam język nauczył się gdzie indziej. W Mali, Kamerunie, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Burkinie Faso, Togo i Ghanie wiedza wyłaniała się powoli, poprzez wielokrotne spotkania, które utwardzały się w relacjach, i poprzez zaufanie budowane nie od razu, lecz przez lata.
Mali stało się grawitacyjnym centrum tego doświadczenia. Między 2002 a 2012 rokiem Jaenicke mieszkał i pracował w Bamako i Ségou, gdzie prowadził Tribalartforum, galerię z widokiem na rzekę Niger. Przestrzeń ta sprzeciwiła się łatwej chronologii. Rzeźby i ceramika dzieliły pokój z fotografią, a dzieła Malicka Sidibé — obrazy młodości Mali w latach 70., pewne siebie i pełne życia — wieszały się obok starszych form rytualnych. Efekt nie był nostalgiczną tęsknotą, lecz wyjaśnieniem: przeszłość i teraźniejszość nie wykluczają się nawzajem; nawzajem się ostrzyły.
Wojna z 2012 roku nagle zakończyła ten rozdział, jak to zwykle bywa w wojnach. Nie rozwiązała jednak pracy. Razem z Aguibou Kamaté Jaenicke zreorganizowali się w Lome, bliżej miejsc, z których pochodziły wiele przedmiotów i skąd nadal podróżują ich trasy. Od 2018 roku Berlin stał się kolejnym punktem na tej mapie. Galerie Wolfgang Jaenicke obecnie funkcjonuje naprzeciw Pałacu Charlottenburg, wspierana przez niewielki zespół specjalistów. Jej szczególne skupienie to zachodnioafrykańskie brązy i terakoty — materiały kształtowane przez ziemię i ogień oraz przez formy pamięci, które opierają się łatwemu tłumaczeniu.
To, co wyróżnia praktykę Jaenicke, to nie tylko jej zasięg geograficzny, lecz także wewnętrzne napięcie. Praca terenowa łączy się z badaniami proweniencji; handel traktowany jest jako nierozłączny z odpowiedzialnością. We współpracy z muzeami i inicjatywami naukowymi krążenie jest przedstawiane nie jako eksploatacja, lecz jako proces etyczny, który pozostaje niedokończony. Celem nie jest wyjęcie przedmiotów ze świata i ich zamknięcie, lecz utrzymanie ich czytelności w obrębie świata — pozwolenie im dalej przemawiać, nawet gdy warunki ich wypowiedzi ulegają zmianie.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke to berlińska galerija specjalizująca się w rzeźbie zachodnioafrykańskiej, brązach, terakotach, maskach i współczesnej sztuce afrykańskiej. Kieruje nią Wolfgang Jaenicke, którego praca łączy kolekcjonowanie, handel, badania proweniencji, prace terenowe i dokumentację archiwalną.
Według własnego opisu galerii Jaenicke studiował etnologię, historię sztuki i prawo porównawcze i działa w sektorze sztuki afrykańskiej od ponad dwudziestu pięciu lat. Jego działalność rozwinęła się dzięki długoterminowemu zaangażowaniu w krajach takich jak Mali, Kamerun, Wybrzeże Kości Słoniowej, Burkina Faso, Ghana i Togo. Zamiast prezentować sztukę afrykańską jako zamkniętą kategorię historyczną, opisuje ją jako nieprzerwany tradycję kulturową kształtowaną przez żyjące społeczności i zmieniające się konteksty historyczne.
Istotnym etapem jego kariery było Mali, gdzie mieszkał i pracował w latach około 2002–2012 w Bamako i Ségou. Tam prowadził Tribalartforum, galerię łączącą historyczną rzeźbę afrykańską z współczesną fotografią afrykańską, w tym prace Malicka Sidibé. Polityczny i militarny kryzys w Mali w 2012 roku doprowadził do zamknięcia tej fazy działalności.
Później, wraz z Aguibou Kamaté, Jaenicke kontynuował pracę z Lomé, Togo, zanim założył obecność galerijną w Berlinie, w pobliżu Pałacu Charlottenburg. Galeria kładzie szczególny nacisk na brązy zachodnioafrykańskie, terakoty, prace związane z Beninem i Ife, rzeźby Nok, sztukę Dogonów, rzeźbę Baoule, przedmioty Senufo i materiał yorubarski.
Jednym z wyróżniających aspektów publicznego stanowiska Jaenicke jest jego powtarzający się nacisk na przejrzystość proweniencji i dyskusje na temat restitucji. W kilku opublikowanych opisach obiektów galeria otwarcie omawia kwestie dotyczące dokumentów eksportowych, konwencji UNESCO, historii własności oraz komunikacji z naukowcami i badaczami ds. restitucji. Te oświadczenia odzwierciedlają szersze współczesne debaty na temat krążenia afrykańskiego dziedzictwa kulturowego, legalności, historii kolekcjonowania i praktyk nabywania przez muzea.
Galeria utrzymuje obszerne archiwa online i katalogi dokumentujące setki obiektów afrykańskich, w tym brązy Beninu i Ife, terakoty Nok, rzeźby Dogonów, figury Baoule, obiekty Fon, figury Moba i inne materiały z Zachodniej Afryki.
Dla badaczy zainteresowanych historią handlu sztuką afrykańską Jaenicke reprezentuje późniejsze pokolenie dealerów w porównaniu z postaciami takimi jak John J. Klejman. Podczas gdy Klejman należał do giełdy nowojorskiej powojennego okresu lat 1950–1970, praca Jaenicke została ukształtowana przez współczesne problemy z dokumentacją terenową, badaniami proweniencji, dyskusjami o restitucji, cyfrowymi archiwami oraz bezpośrednim zaangażowaniem z zachodnioafrykańskimi sieciami i artystami.
Niniejszy tekst oparty jest na informacjach AI
Przetłumaczone przez Tłumacz GoogleFragmentaryjna brązowa rzeźba w stylu Tada z niezwykle smoorowaną patyną. Znany, słynny egzemplarz był ewidentnie celowo zniszczony, co prawdopodobnie wynika z wpływu militantego islamizmu, który teraz znajduje kontynuację w rządzie terroru Boko Haram i dominuje ten region. Jednak ten terroryzujący reżim przestał niszczyć wysokiej jakości dzieła sztuki i zamiast tego sprzedał je na handel sztuką, bo można na nich zebrać znaczną sumę pieniędzy. Chociaż ta rzeźba była przez wiele lat w znanej kolekcji w Togo, prawdopodobnie ściśle wiąże się z upadkiem animizmu i agresywnym postępem islamizmu nietolerancyjnego. Stan powierzchni sugeruje, że była używana w celach rytualnych - jak wspomniano powyżej - przez wiele lat., provenance Aboulaye Ousmane, zwany Abdou Barré, Lomé, Togo, była od dawna w jego kolekcji.
Kolejna fragmentaryjna brązowa Tsoede, zebraliśmy kilka lat temu.
Tom Phillips napisał w swojej księdze „Africa, the Art of a Continent” na stronie 407 o dobrze znanej wersji tej słynnej rzeźby, która jest ewidentnie związana z Ife.
"Bez wątpienia jest to najwyższe arcydzieło sztuki Ife „kowaliarskiej”. Jej proporcje są naturalistyczne, podczas gdy zazwyczaj głowa stanowi ćwiartkę lub więcej wysokości figury. Kończyny i zwykle tułów to zazwyczaj jedynie cylindry, ale tu nogi i pozostałe części ramion są bardzo Ife‑owskie. Postać nosi opaskę, która spoczywa na siatce koralików. Na lewym biodrze zawiązany jest szarasz na złożonej tkaninie, perhaps the concerns of the wrappers. (Podobny ozdobny element biodra w formie terakotowej pochodzi z rzeźby z naturalnej wielkości z Iwinrin Grove). Oryginalnie prawą stopę mogła wystawać poniżej poziomu podstawy, co skłoniło Willima Fagga do zasugerowania, że mogła być niezrównana do siedzenia na okrągłym kamiennym troniku (jak kat. 5.66)…
Do niedawna ta praca była przechowywana w sanktuarium w wiosce Nupe Tada nad rzeką Niger, 192 km na północ od Ife, gdzie mieszkańcy co piątek zabierali ją do rzeki i szorowali żwirowymi kamieniami, by zapewnić płodność swoim żonom i rybom, na których żyją.. To tłumaczy jej wygładzone wygląd, Bernard Fagg przekonał mieszkańców, że niszczą rzeźbę i wraz z nią płodność, którą chcieli promować...
Niejasne jest, dlaczego ta sztuka i kilka innych zostały znalezione tak na północ. Może to oznaczać dawne północne pogranicze królestwa Ife. FW, Bibliografia: Willet, 1967, pl 8
s. Tom Phillips, Africa Art, the Art of a Continent, strona 407
Klip wideo YouTube: Ife Tada Benin Djenne Adamaua Terracotta i Brązy Wolfgang Jaenicke Gallery Berlin.
Grupa dziewięciu rzeźb brązowych była od dawna znana jako występująca w dwóch wioskach nad Rzeką Niger, w Tada i na wyspie Jebba. Brązy te nazywane są brązami Tsoede, bo tradycja ustna mówi, że założyciel Królestwa Nupe, król Tsoede, który uciekł z Idah w drewnianej brązowej łodzi, rozdzielił te brązy po drodze ku założeniu obecnego Królestwa Nupe, które ma datę od XVI wieku. Brązy dzielą się na cztery grupy. Pierwsza to tak zwane figury Gara, dwie na wyspie Jebba, mężczyzna i kobieta, oraz jedna w Tada. Druga grupa składa się tylko z przedstawionej tu siedzącej postaci, być może najważniejsza naturalistyczna rzeźba w Czarną Afryce. Dwie inne, wyglądające bardziej współcześnie, tworzą trzecią grupę, podczas gdy figury dwóch struś i słonia tworzą czwartą grupę. Męska figura Gara z Jebba, lepiej znana jako Jebba Bowman, i męska figura Gara z Tada mają przypuszczalnie podobieństwo do dzieł Beninu z powodu diadów na czółach, które przedstawiają twarze z wężami wypluwanymi z nozdrzy, cecha wspólna dla prac Beninu. Siedząca figura z Tada wydaje się, w swoim naturalizmie i sztywności, należeć do szkoły Ife. Dwie bardziej współczesne figury z Tada mają kombinację cech Yoruba i Benin, podczas gdy strusie i słoń należą do jeszcze nie zidentyfikowanej szkoły. Tak więc, tu znajdujemy co najmniej cztery tradycje rzeźby w brązie, a ich złączenie sugeruje, że zostały one przypadkowo zestawione. Wszystkie figury były nadal używane w rytuałach, w kontekstach wtórnych, w miejscach, w których były umieszczone, aż do tymczasowego przeniesienia do Narodowego Muzeum w Lagos.
Źródło: Nigerianhouse
Znamy tylko dwa egzemplarze, jeden w prywatnej kolekcji amerykańskiej i jeden w Europie, które nie mają znaków przemocy, jak dobrze znany, fragmentaryjny egzemplarz opisany w wielu książkach.
Jeśli Narodowa Komisja Muzeów i Zabytków w Abudży, Nigeria, byłaby zainteresowana tym rzadkim egzemplarzem, możemy porozmawiać o darowiźnie.
Ważne jest, by takie dzieła sztuki wysokiej wartości były chronione przed dalszym zniszczeniem i nie pozostawiane na łaskę terrorystów islamskich. Takie przedmioty nie należą do czarnego rynku, ale dylemat ten powinien być omawiany otwarcie z wszystkimi, którzy są zaangażowani w ochronę dziedzictwa kulturowego. Ten przedmiot nie został skradziony i pochodzi z dawnej prywatnej kolekcji Dziedzictwa El Hadji Ibrahima Abdoulaye, Kotonou, Benin, który zmarł w 2022 roku.
Tsoede (zwane również Tada-bronzami) są związane z Królestwem Beninu, jednym z wielkich afrykańskich królestw, znanych z zaawansowanego planowania urbanistycznego, struktury politycznej i sztuki. Brązy prawdopodobnie stworzyli utalentowani rzemieślnicy metalowi zamieszkujący ten region i teraz uznawani są za kluczowy element bogatego dziedzictwa artystycznego Imperium Beninu. Dzieła te mają również znaczną wartość historyczną, ponieważ często służyły celom ceremonialnym i symbolicznym.
Cechy
Brązy słyną z wysokiego poziomu kunsztu i misternych detali. Zazwyczaj wykonywane są techniką odlewu wosku traconego, która była zaawansowaną metodą, w której model wosku przedmiotowy pokrywa się gliną, a następnie podgrzewa, aby wosk stopniał i odpłynął, pozostawiając pusty odlew, do którego wlewany jest roztopiony brąz. Metoda ta umożliwiała tworzenie wysoce szczegółowych i skomplikowanych rzeźb.
Wiele z rzeźb Tsoede przedstawia postacie ludzkie, motywy zwierzęce lub symbole abstrakcyjne i były często używane w kontekstach królewskich lub religijnych, jako ofiary lub część królewskiego orszaku. Do najczęstszych tematów należą:
1. Portrety władców – te brązy często przedstawiają królów lub szlachtę, czasami w wyszukanym stroju lub z symboliczna regalia.
2. Motywy zwierzęce – zwierzęta, zwłaszcza słonie i lamparty, były powszechne jako tematy, odzwierciedlające ich znaczenie w symbolice i rządzeniu królestwa.
3. Symbolika – brązy ukazują także elementy symboliczne związane z duchowym i politycznym życiem królestwa.
Znaczenie
Brązy Tsoede są uznawane za jedno z najwcześniejszych przykładów zaawansowanego metaloplastyki w Zachodniej Afryce i stoją jako świadectwo długiej historii metalurgii, rzemiosła i artystycznego wyrazu regionu. Służą także jako część Bronzów Beninu, zbioru płyt i rzeźb, które są historycznie ważne, choć termin „Bronzy Beninu” bywa używany szerzej do odniesienia do licznych dzieł wyprodukowanych w Beninie między XIII a XIX wiekiem.
Brązy te są nie tylko cenne ze względu na sztukę, lecz także ze względu na to, co mówią o organizacji społeczno-politycznej Królestwa Beninu, jego praktykach religijnych i jego interakcjach z innymi kulturami.
Kilka lat temu zebraliśmy prawdopodobnie niedawny medalion w ten sam sposób w tej samej pozycji siedzącej, który do dziś budzi ogromne zainteresowanie w internecie. Jeden stopa dotykała ziemi, druga była równoległa do niej. W tym przypadku ramiona i nogi były nienaruszone, a figura trzymała węża w rękach.
Czy można przypuszczać, że uszkodzenie prawej części figury prezentowanej tutaj było celowe? Deformacje ramion świadczą o czymś więcej niż tylko erozji. Wskazują – przynajmniej na ramionach – wyraźne dowody przemocy. Węże były od wieków symbolem władzy i dominacji, zwłaszcza w tradycyjnej Afryce. Jeśli postać zostanie pozbawiona tego symbolu, traci swoją magiczną moc. Czy brak lewego buta nie mógłby być zinterpretowany w podobny sposób, że figura straciła kontakt z ziemią przez urwanie stopy? To być może kolejny znak de‑rytualizacji.
Ta znana rzeźba Tada została opisana:
"Styl i niezwykle cienkie odlewanie tej naturalistycznej figury wskazuje na prawdopodobne jej stworzenie w Ife...(ostatnia sekwencja zdjęć).
Inv No. XBD179657
Ramowe przepisy prawne
Na mocy konwencji UNESCO z 1970 roku w połączeniu z ustawą o ochronie dóbr kultury (KGSG) każdy roszczenie o zwrot dóbr kultury staje się przedawnione trzy lata po tym, jak właściwe władze państwa pochodzenia uzyskają wiedzę o lokalizacji przedmiotu i tożsamości jego posiadacza.
Wszystkie brązy i przedmioty z terakoty oferowane były publicznie eksponowane w Wolfgang Jaenicke Gallery od 2001 roku. Organizacje takie jak DIGITAL BENIN i instytucje akademickie, takie jak Techniczny Uniwersytet w Berlinie, które były intensywnie zaangażowane w badania nad restore/reseches (projekt translokacji) w ostatnich siedmiu latach, są świadome naszej pracy, miały możliwość obejrzenia dużych części naszej kolekcji i odwiedziły nas w naszym oddziale w Lomé, Togo, między innymi, aby zapoznać się z międzynarodowym handlem sztuką na miejscu. Ponadto Narodowa Komisja Muzeów i Zabytków (NCMM) w Abudży, Nigeria, została poinformowana o naszej kolekcji. W żaden sposób w przeszłości nie pojawiały się roszczenia o zwrot przeciw prywatnym instytucjom takim jak Galeria Wolfgang Jaenicke.
Nasza galeria rozwiązuje te strukturalne wyzwania poprzez politykę maksymalnej przejrzystości i dokumentacji. W razie pytań lub wątpliwości zapraszamy do kontaktu. Każda sprawa będzie starannie rozpatrywana z użyciem wszystkich dostępnych źródeł.
Historie sprzedawców
Zaangażowanie Wolfganga Jaenicke w sztukę afrykańską nie zaczęło się w terenie ani na rynku, lecz w ciszej, bardziej wewnętrznej przestrzeni — wśród dokumentów, książek i przedmiotów należących do jego ojca. Archiwum dotyczące byłych kolonii Niemiec nie było ułożone po to, by opowiedzieć jedną historię; sugerowało ich wiele. Zachęcało do wnikliwości, a nie czci, i nauczyło Jaenicke od samego początku, że przedmioty nigdy nie milczą. Noszą w sobie czas — rozszczepienie i ciągłość złożone w tej samej formie — i domagają się odczytania równie uważnego jak tekstów.
Przez ponad ćwierć wieku Jaenicke działał jako kolekcjoner, dealer i pośrednik, choć żadne z tych pojęć nie oddaje w pełni kształtu jego praktyki. To, co kiedyś bywało grupowane zbyt nonszalancko pod hasłem „Sztuka plemienna”, nigdy nie jawiło mu się jako zamknięta lub historyczna kategoria. Było raczej zbiorem żywych tradycji, stale negocjujących teraźniejszość. Jego akademickie przygotowanie — w etnologii, historii sztuki i prawie porównawczym — dostarczyło mu gramatyki. Sam język nauczył się gdzie indziej. W Mali, Kamerunie, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Burkinie Faso, Togo i Ghanie wiedza wyłaniała się powoli, poprzez wielokrotne spotkania, które utwardzały się w relacjach, i poprzez zaufanie budowane nie od razu, lecz przez lata.
Mali stało się grawitacyjnym centrum tego doświadczenia. Między 2002 a 2012 rokiem Jaenicke mieszkał i pracował w Bamako i Ségou, gdzie prowadził Tribalartforum, galerię z widokiem na rzekę Niger. Przestrzeń ta sprzeciwiła się łatwej chronologii. Rzeźby i ceramika dzieliły pokój z fotografią, a dzieła Malicka Sidibé — obrazy młodości Mali w latach 70., pewne siebie i pełne życia — wieszały się obok starszych form rytualnych. Efekt nie był nostalgiczną tęsknotą, lecz wyjaśnieniem: przeszłość i teraźniejszość nie wykluczają się nawzajem; nawzajem się ostrzyły.
Wojna z 2012 roku nagle zakończyła ten rozdział, jak to zwykle bywa w wojnach. Nie rozwiązała jednak pracy. Razem z Aguibou Kamaté Jaenicke zreorganizowali się w Lome, bliżej miejsc, z których pochodziły wiele przedmiotów i skąd nadal podróżują ich trasy. Od 2018 roku Berlin stał się kolejnym punktem na tej mapie. Galerie Wolfgang Jaenicke obecnie funkcjonuje naprzeciw Pałacu Charlottenburg, wspierana przez niewielki zespół specjalistów. Jej szczególne skupienie to zachodnioafrykańskie brązy i terakoty — materiały kształtowane przez ziemię i ogień oraz przez formy pamięci, które opierają się łatwemu tłumaczeniu.
To, co wyróżnia praktykę Jaenicke, to nie tylko jej zasięg geograficzny, lecz także wewnętrzne napięcie. Praca terenowa łączy się z badaniami proweniencji; handel traktowany jest jako nierozłączny z odpowiedzialnością. We współpracy z muzeami i inicjatywami naukowymi krążenie jest przedstawiane nie jako eksploatacja, lecz jako proces etyczny, który pozostaje niedokończony. Celem nie jest wyjęcie przedmiotów ze świata i ich zamknięcie, lecz utrzymanie ich czytelności w obrębie świata — pozwolenie im dalej przemawiać, nawet gdy warunki ich wypowiedzi ulegają zmianie.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke to berlińska galerija specjalizująca się w rzeźbie zachodnioafrykańskiej, brązach, terakotach, maskach i współczesnej sztuce afrykańskiej. Kieruje nią Wolfgang Jaenicke, którego praca łączy kolekcjonowanie, handel, badania proweniencji, prace terenowe i dokumentację archiwalną.
Według własnego opisu galerii Jaenicke studiował etnologię, historię sztuki i prawo porównawcze i działa w sektorze sztuki afrykańskiej od ponad dwudziestu pięciu lat. Jego działalność rozwinęła się dzięki długoterminowemu zaangażowaniu w krajach takich jak Mali, Kamerun, Wybrzeże Kości Słoniowej, Burkina Faso, Ghana i Togo. Zamiast prezentować sztukę afrykańską jako zamkniętą kategorię historyczną, opisuje ją jako nieprzerwany tradycję kulturową kształtowaną przez żyjące społeczności i zmieniające się konteksty historyczne.
Istotnym etapem jego kariery było Mali, gdzie mieszkał i pracował w latach około 2002–2012 w Bamako i Ségou. Tam prowadził Tribalartforum, galerię łączącą historyczną rzeźbę afrykańską z współczesną fotografią afrykańską, w tym prace Malicka Sidibé. Polityczny i militarny kryzys w Mali w 2012 roku doprowadził do zamknięcia tej fazy działalności.
Później, wraz z Aguibou Kamaté, Jaenicke kontynuował pracę z Lomé, Togo, zanim założył obecność galerijną w Berlinie, w pobliżu Pałacu Charlottenburg. Galeria kładzie szczególny nacisk na brązy zachodnioafrykańskie, terakoty, prace związane z Beninem i Ife, rzeźby Nok, sztukę Dogonów, rzeźbę Baoule, przedmioty Senufo i materiał yorubarski.
Jednym z wyróżniających aspektów publicznego stanowiska Jaenicke jest jego powtarzający się nacisk na przejrzystość proweniencji i dyskusje na temat restitucji. W kilku opublikowanych opisach obiektów galeria otwarcie omawia kwestie dotyczące dokumentów eksportowych, konwencji UNESCO, historii własności oraz komunikacji z naukowcami i badaczami ds. restitucji. Te oświadczenia odzwierciedlają szersze współczesne debaty na temat krążenia afrykańskiego dziedzictwa kulturowego, legalności, historii kolekcjonowania i praktyk nabywania przez muzea.
Galeria utrzymuje obszerne archiwa online i katalogi dokumentujące setki obiektów afrykańskich, w tym brązy Beninu i Ife, terakoty Nok, rzeźby Dogonów, figury Baoule, obiekty Fon, figury Moba i inne materiały z Zachodniej Afryki.
Dla badaczy zainteresowanych historią handlu sztuką afrykańską Jaenicke reprezentuje późniejsze pokolenie dealerów w porównaniu z postaciami takimi jak John J. Klejman. Podczas gdy Klejman należał do giełdy nowojorskiej powojennego okresu lat 1950–1970, praca Jaenicke została ukształtowana przez współczesne problemy z dokumentacją terenową, badaniami proweniencji, dyskusjami o restitucji, cyfrowymi archiwami oraz bezpośrednim zaangażowaniem z zachodnioafrykańskimi sieciami i artystami.
Niniejszy tekst oparty jest na informacjach AI
Przetłumaczone przez Tłumacz GoogleSzczegóły
Grupa etniczna/ kultura
Tada
Kraj pochodzenia
Nigeria
Materiał
Brązowy
Sold with stand
Nie
Stan
W zadowalającym stanie
Tytuł dzieła sztuki
A bronze sculpture
Wysokość
60 cm
Waga
14,4 kg
Autentyczność
Oryginał
Sprzedawane przez
NiemcyZweryfikowano
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
