Syfon (2) Art Deco





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142376
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Stare sifóny marki międzynarodowych trunków CHARTREUSE o fuksjowym kolorze. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; Posiadają krany lub głowice w kolorze czerwonym marki Carbónicas Espumosos Ovidio La Estrada Pontevedra i Carbónicas Espumosos José Aragües Lesaka Navarra, najczęściej poszukiwane, piękno z wieloletnią historią, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć drobne zadrapania lub drobne ubytki szkła. Są ręcznie grawerowane.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany poprzez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym alkoholu. Likier ten nosi nazwę na cześć kartuzjańskiego klasztoru Grande Chartreuse „la Gran Cartuja” i pochodzi od masywu Chartreuse „macizo de la Cartuja” w Alpach, regionie Francji, gdzie mieści się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał mnichom kartuzów z Paryża pewien niezwykły manuskrypt z formułą zwanej «Élixir de Longue Vie» (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Kartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać tzw. «Élixir végétal» (Elixir roślinny) i wprowadzać go do sprzedaży w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale jego popularność rosła. Na bazie elixir vegetal kartuzowie opracowali digestif, który nazwali «Liqueur de santé» (Likier zdrowia).
Rewolucja Francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnichowie przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku opracowano tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od zielonej poprzedniczki. W 1860 roku wybudowano destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzowie zostali wygnani z Francji. Zabrali swój sekret i uruchomili destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która stała się ośrodkiem wytwarzania likieru, zwanego „Tarragona”. Produkowano go również w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare sifóny marki międzynarodowych trunków CHARTREUSE o fuksjowym kolorze. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; Posiadają krany lub głowice w kolorze czerwonym marki Carbónicas Espumosos Ovidio La Estrada Pontevedra i Carbónicas Espumosos José Aragües Lesaka Navarra, najczęściej poszukiwane, piękno z wieloletnią historią, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć drobne zadrapania lub drobne ubytki szkła. Są ręcznie grawerowane.
CHARTREUSE: to francuski likier ziołowy, wytwarzany poprzez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym alkoholu. Likier ten nosi nazwę na cześć kartuzjańskiego klasztoru Grande Chartreuse „la Gran Cartuja” i pochodzi od masywu Chartreuse „macizo de la Cartuja” w Alpach, regionie Francji, gdzie mieści się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrée przekazał mnichom kartuzów z Paryża pewien niezwykły manuskrypt z formułą zwanej «Élixir de Longue Vie» (Eliksir długowieczności). Po kilku nieudanych próbach zielarze kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i ją porzucili. Jednak receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Kartuzji w Saint-Pierre-de-Chartreuse zaczęła wytwarzać tzw. «Élixir végétal» (Elixir roślinny) i wprowadzać go do sprzedaży w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale jego popularność rosła. Na bazie elixir vegetal kartuzowie opracowali digestif, który nazwali «Liqueur de santé» (Likier zdrowia).
Rewolucja Francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnichowie przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Kartuzji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku opracowano tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od zielonej poprzedniczki. W 1860 roku wybudowano destylarnię klasztorną.
W 1903 roku kartuzowie zostali wygnani z Francji. Zabrali swój sekret i uruchomili destylarnię w Tarragonie (Hiszpania), która stała się ośrodkiem wytwarzania likieru, zwanego „Tarragona”. Produkowano go również w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

