Umbo (Otto Maximilian Umbehr) - Umbo (MONOGRAPH) - 1996

WAŻNA MONOGRAFIA LEGENDARNEGO FOTOGRAFA I ARTYSTY BAUHAUSA „UMBO” (1902-1980).

Jego zdjęcia symbolizowały swoisty „wielki wybuch” w nowoczesnej fotografii lat dwudziestych.

Umbo (Otto Umbehr) uznawany jest za jednego z najważniejszych fotografów awangardy lat dwudziestych.
Był głównym uczestnikiem nowej fotografii niemieckiej i eksperymentował z nowymi formami kompozycji obrazu, zwłaszcza w dziedzinach portretu i photojournalismu.

Termin awangarda używany jest, gdy artysta podejmuje innowacyjne i eksperymentalne podejście do jednego z aspektów swojej sztuki. Awangarda w fotografii przyjmuje krytyczne stanowisko wobec istniejących poglądów estetycznych.
Ważne jest zrozumienie, że awangarda odnosi się do ruchu artystycznego, który kwestionuje istniejące normy estetyczne i szuka nowych form wyrazu.

Znalazłeś się we właściwym miejscu!
To najnowsze wydanie SUPER GWIAZDORNEJ WYPRZEDAŻY JEDNOSTKOWEJ od 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
Prezentujemy osobisty zestaw najlepszego z międzynarodowych fotoksiaźek z MOJEJ PRYWATNEJ KOLEKCJI oraz z NIEDAWNYCH ZAKUPÓW.

Wydane z okazji tej samej wielkiej trasy wystawowej („Umbo. Od Bauhausu do photojournalismu”) w „Kunstverein für die Rheinlande und Westfalen” (Düsseldorf), w „Bauhaus-Archiv” (Berlin), w „Jahrhunderthalle Hoechst” (Frankfurt nad Main), w „Haus der Kunst” (München) oraz w „Centre National de la Photographie” (Paryż) w latach 1995 i 1996.

Jak zawsze 5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

Richter Verlag, Düsseldorf. Kunstverein für die Rheinlande und Westfalen, Düsseldorf. 1996.
Druga powiększona edycja (pierwotnie wydana w 1995).

Paperback. 225 x 285 mm. 168 stron. 65 czarno‑białych fotografii. Fotografie: Umbo. Redakcja i teksty: Herbert Molderings, Kolonia. Typografia: Walter Nikkels, Dordrecht, Düsseldorf. Wstęp: Raimund Stecker. Tekst w języku niemieckim.

Stan:
Wejście i zewnątrz bardzo świeże i nieskazitelne; czystość bez śladów wcześniejszego właściciela i bez przebarwień. Bardzo lekki ślad użytkowania; bez istotnych wad. Ogólnie bardzo dobry, znacznie lepszy niż zwykle.

Świetna monografija, ukazująca imponujące dzieło tego ważnego niemieckiego fotografa i artysty -
w pięknym, świeżym stanie.

Umbo, urodzony jako Otto Maximilian Umbehr (1902-1980), był niemieckim foto‑reportażystą i artystą, który studiował w Bauhausie i pracował jako photojournalist dla Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Po jej zakończeniu musiał przez wiele lat zmagać się z problemami finansowymi, co zmieniło się dopiero wraz ze uznaniem fotografii za odrębny obszar sztuki, a od 1975 roku miał kilka wystaw.
Otto Umbehr urodził się w Düsseldorfie i znany jest zarówno z fotoreportażu, jak i prac artystycznych. Umbehr był drugim z sześciu dzieci przemysłowego architekta Karla Friedricha Umbehr. Jego matka Frieda zmarła, gdy był młodym chłopcem. Szkolono go w Duisburg, Aachen i Düsseldorfie. W 1921 roku studiował w Bauhausie w Weimarze, gdzie uczęszczał na zajęcia Johanna Ittena. Na Bauhausie zapoznał się z Oskarem Schlemmerem, Paulem Citroënem, Wassilym Kandinsky i Evą Besnyő i był pod wpływem László Moholy-Nagy. Dzięki pomocy Citroëna przyjął artystyczne nazwisko Umbo i założył studio fotograficzne w 1926 roku. Robił fotokolage jako asystent kamery do filmu Waltera Ruttmanna z 1927 roku Berlin: Symphony of a Metropolis.
W 1928 roku został jednym z założycieli agencji Dephot (Deutscher Photo Service GmbH), gdzie przyjaźnił się z Feliksem H. Manem i Robertem Capa. Agencja została zamknięta przez nazistów w 1933 roku. W okresie nazistowskim Umbo pracował jako photojournalist dla magazynu Signal, który relacjonował fronty. W 1943 roku jego archiwa fotograficzne, zawierające 50 000–60 000 negatywów, zostały zniszczone w bombardowaniu Berlina. Z tego okresu ocalało tylko kilka jego prac.
Po wojnie Umbo wrócił do Hanoweru ze swoją żoną, projektantką graficzną Imgard Wanders, i ich córeczką. Stracił lewe oko, co jednak nie powstrzymało go przed kontynuowaniem sztuki. Znany jest z fotografii ruin powojennego Hanoweru, a później prowadził zajęcia fotografii w Szkole Sztuk Stosowanych w tym mieście. Od 1975 roku jego fotografie zyskiwały szerszą akceptację wśród krytyków sztuki i mógł brać udział w kilku wystawach.